Użytkowanie koni

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

[edytuj] Koń wierzchowy

Przedstawiciel typu konstytucji oddechowej: jędrna i sucha tkanka ciała i dobrze rozwinięte układy oddechowy, krążenia i wydzielania, wydatne chody. Partie przodu i zadu stosunkowo długie (tzw. "długie linie") przy krótkim grzbiecie - warunkuje to dobre zrównoważenie konia wierzchowego. Lekka głowa osadzona na długiej i cienkiej szyi warunkuje zwrotność i zwinność. Klatka piersiowa musi być pojemna, nie tyle szeroka co długa i głęboka - gwarantuje dobry rozwój i pracę serca i płuc. Ze względu na noszenie ciężaru na grzbiecie partia lędźwiowa musi być mocna, łopatka długa i skośnie położona, przedramię długie, dobrze umięśnione, nadpęcie krótkie, pęcina o umiarkowanej długości i pochyłości, stawy i ścięgna wyraźnie zarysowane. Od konia wierzchowego wymaga się lekkich ruchów, swobodnego i posuwistego kłusa i galopu - tzw. dobrego krycia ziemi, żywego temperamentu i łagodnego charakteru. Cechą charakterystyczną jest suchość: tkanka mięśniowa jest jędrna, a tkanka kotna drobnokomórkowa. Kopyta mocne, okrywa włosowa niezbyt obfita, jedwabista, szczotki na kończynach małe lub brak. Są to konie późnodojrzewające (oprócz koni pełnej krwi - folblutów). Charakteryzuje je brak zdolności opasowych, a dobre wykorzystanie paszy w kierunku przejawiania energii ruchu.

[edytuj] Koń pociągowy

Ten typ wymaga koni rosłych i odpowiednio ciężkich, gdyż siła pociągowa zależy w dużej mierze od masy konia, przy czym główne znaczenie ma nie ciężar lecz masywność konia, czyli odpowiednia budowa i zawartość tkanki kostnej i mięsnej.

Podtypy konia pociągowego:

Koń ciężkopociągowy
przy ruchu stępem koń w zaprzęgu musi przenieść punkt ciężkości do przodu, co następuje tym łatwiej im grubsza i krótsza jest szyja i cięższa głowa. Konia pociągowego cechować musi także długi i szeroki tułów i zad, często rozłupany i ścięty oraz grube i krótkie kończyny zaopatrzone w bujne szczotki. Kopyta są duże, talerzowate, często płaskie. Silniejszy rozwój tkanki łącznej i warstwy tłuszczu podskórnego chronią mięśnie od ucisku uprzęży i stanowią pewien zapas składników odżywczych. Konie takie bardzo dobre wykorzystują pasze w kierunku opasowym. Konie zimnokrwiste wcześnie osiągają dojrzałość, ale żyją stosunkowo krótko. Temperament mają flegmatyczny, charakter łagodny. Posiadają duży wskaźnik skośnej długości tułowia - tzw. "koń w leżącym prostokącie".
Typ pospiesznoroboczy
pracuje żywym stępem i kłusem, jest bardziej ruchliwy, lżejszy, suchszy. U konia pospiesznoroboczego, zdolnego do ruchu w kłusie na większych odległościach nadmierna masa ciała i limfatyczność nie są korzystne. Duża głowa, ciężka i krótka szyja, kłoda gruba i głęboka, przód i zad szeroki.
Typ lekkozaprzęgowy
ma proporcje bardziej zbliżone do konia wierzchowego, co sprzyja szybszemu ruchowi w stępie i kłusie.
Konie o użytkowaniu kombinowanym
pracują zarówno w zaprzęgu jak i pod siodłem. Dla tego typu najbardziej odpowiednia jest budowa pokroju konia wierzchowego: szyja średniej długości, klatka piersiowa szczególnie głęboka. Usposobienie spokojne. Są to konie dość rosłe, dostatecznie masywne i kościste, ale o dość suchej konstytucji i spokojnym temperamencie.

[edytuj] Koń juczny

Rzadko spotykany. Charakteryzują się dość niskim wzrostem, krótkim i silnym grzbietem. Umieją doskonale poruszać się po górzystym terenie niosąc obciążenie równe 25% masy ciała. Krępe, o zwięzłej budowie, kościste, o mocnym, nawet karpiowatym grzbiecie, wypukłych lędźwiach, doskonałych kopytach. Charakteryzują się żywym, ale bardzo zrównoważonym temperamentem.

autor:Tomasz Świątek
opublikowane za zgodą magazynu Fauna&flora, całość artykułu w numerze 07/2005



Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota