Skoki przez przeszkody

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Spis treści

[edytuj] Skoki

Skoki polegają na pokonywaniu sztucznych, ustawionych przez człowieka przeszkód. Odbywają się na trawiastym placu lub na hali, a tor przeszkód nazywamy parkurem. Skoki przez przeszkody są oficjalną dyscypliną sportową.


[edytuj] Historia

Konkursy skoków wywodzą się z "zawodów w susach", które odbywały się na najróżnorodniejszych pokazach w Europie i Ameryce pod koniec dziewiętnastego stulecia. Organizowano zawody w skokach na wysokość i na długość, ale skoki przez tor przeszkód były w tym czasie ograniczone prawie wyłącznie do skoków w terenie. Po raz pierwszy skoki włączono do programu olimpiady w Paryżu w 1900 roku. W 1907 roku odbył się w hali Olimpii w Londynie pierwszy Międzynarodowy Pokaz Koni, a odbywające się w jego ramach konkursy skoków okazały się bardzo popularne. Od tego czasu w całej Europie i Ameryce organizowane są zawody o nagrody takie, jak m.in. Puchar Narodów.


[edytuj] Konkursy skoków

Najprostszą formą nieoficjalnych zawodów jest klasa "czysta runda". Każdy jeździec wnosi małą opłate za przejazd przez tor przeszkód. Jeśli czysto wykona rundę, otrzymuje nagrodę, ale jeśli źle skoczy zawsze może zawrócić i skoczyć jeszcze raz. Na zawodach oficjalnych po trzech nieudanych próbach byłbyś wyeliminowany. Następnym stopniem są zawody, w których wykonuje się 2 przejazdy. Każdy zawodnik skacze taki sam tor przeszkód i jeśli przejedzie go czysto przechodzi do rozgrywki. Jeździ się na czas i wygrywa najszybszy zawodnik. Przeszkody w zawodach nieoficjalnych mogą być tak niskie, jak organizator sobie tego życzy. Zawody oficjalne zaczynają się klasą dla początkujących z przeszkodami wysokimi na ok. 1 m., które rosną wraz z klasami do ponad 1,8 m. w konkursach potęgi skoku. Istnieje ogromna rozmaitość konkursów w skokach, np. "konkurs z wyboru". Polega na tym, że każda z ustawionych przeszkód ma swoją wartość punktową. Skaczesz przez tyle przeszkód ile możesz w określonym czasie, takiej kolejności, w jakiej chcesz, by zebrać jak najwięcej punktów. Konkurs potęgi skoku polega na pokonaniu rzędu przeszkód, na końcu którego zawsze znajduje sie najwyższa - imitacja ceglanego muru. Przeszkody są stopniowo podnoszone, coraz wyżej, aż do wyłonienia zwycięzcy. Jedną z zalet konkursów skoków jest to, że pokonanie parkuru nie męczy konia w takim stopniu jak dzień na polowaniu czy zawody myśliwskie, więc jeśli koń jest dobrze przygotowany może nawet w nich startować co tydzień.

Wymagania w stosunko jeźdzca wzrastają w miarę podwyższenia klasy konkursu. Klasa "W" to przeszkody

do 80 cm. klasa "L" to kl. lekka, klasa "P"- pośrednia "N"- normalna "C"- ciężka "CC"- całkiem ciężka.

Zdolności skokowe zręczność, posłuszeństwo i szybkość konia to cechy bardzo ważne.

Przejazd bezbłędny to raczej rzadkość, ale nie nie możliwe do wykonania. Spośród jeźdzców, którzy uzyskali

bezbłędny wynik przebiegu wybierany jest ten z krótszym czasem przejazdu. Kryteria oceny:

  • przeszkoda strącona - 4 punkty karne
  • upadek jeźdzca - eliminacja
  • pierwsze nieposłuszeństwo konia - 3 punkty,
  • drugie - 6 punktów
  • trzecie nieposłuszeństwo - eliminacja


[edytuj] Ćwiczenia w skokach przez przeszkody

Do skoków jeździec używający siodła sportowego skraca pośliska o 2 dziurki. Dzięki temu osiąga on większą giętkość dosiadu. W kulbace nie musi się przed skokiem nic zmienić, gdyż kulbaki nie używamy do pokonywania bardzo wysokich przeszkód. Osoby wysokiego wzrostu dosiadające małych koni muszą uważać, żeby przy skoku ich nogi nie zwisały poniżej brzucha konia, gdyż wtedy mogą zachaczać o przeszkody.

Do skoku przygotowywujemy się na 10 m. przed przeszkodą zaczynając od półparady. Rozbieg do przeszkody jest więc krótki, toteż najazd musi być energiczny. Z początku skacze się przez przeszkody z kłusa, gdzyż niedoświadczony koń najlepiej z tego chodu wyczówa właściwy moment wybicia się od ziemi. Koń musi mieć możliwość samemu wyliczyć odskok; w żadnym wypadku nie można próbować "podnosić" go do skoku wodzami. Byłoby to dla konia bardzo bolesnym utrudnieniem o działaniu hamującym.

Jeździec używający angielskiego siodła sportowego może koniowi bardzo pomagać przy skoku. Zaraz po odbiciu się od ziemi jeździec oddaje wodze, pochyla górną część ciała naprzód i lekko unosi pośladek nad siodłem. Jego dłonie mogą się opierać na szyi, albo trzymać rzemień szyjny, który początkujący jeździec powinien nakładać koniowi do wszystkich ćwiczeń. Jeździec mocno zwiera kolana na siodle. Przy lądowaniu także nie można koniowi przeszkadzać. Przy lądowaniu przednie nogi konia otrzymują wielkie obciążenie, jeździec więc musi starać się je odciążyć. W tej fazie skoku odchyla sie on do tyłu i siada w siodło opierając się kolanami. Jeźdźcy skaczący w kulbakach wysiadują wszystkie fazy skoku, przechylając tylko górną część ciała naprzód w fazie odskoku i wznoszenia się nad przeszkodą, a prostując się znowu w fazie lądowania.


[edytuj] Rodzaje przeszkód

1. Stacjonata (przeszkoda pionowa z okrągłych belek)

2. Stacjonata z desek

3. Mur (konstrukcja drewniana lub z tworzyw sztucznych, imitująca kamienną)

4. Okser (przeszkoda szeroka, dwie stacjonaty o równej wysokości, jedna za drugą)

5. Stacjonata z hydrą z gałęzi

6. Tripplebarre (trzy stacjonaty o coraz większej wysokości)

7. Cavaletti (niskie koziołki - używane głównie do ćwiczeń, ich konstrukcja pozwala na zmianę wysokości przeszkody w zależności od jej ustawienia)





źródło: http://trikotka.w.interia.pl/glowna.htm

[edytuj] Przeczytaj też




Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota