Przedrzeźniacz północny

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Przedrzeźniacz północny (Mimus polyglottos) jest ptakiem z rodziny przedrzeźniaczy z rodzaju Mimus. Jest to jedyny przedstawiciel przedrzeźniaczy w Ameryce Północnej.

Przedrzeźniacz północny gniazduje w południowowschodniej Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, północnym Meksyku, Wyspach Bahama, Kajmanach oraz Wielkich Antylach. Dalej na południe zastępuje go jego bliski krewniak przedrzeźniacz siwy (Mimus gilvus).

Generalnie przedrzeźniacz północny nie migruje, jednak ptaki z północy przemieszczają się na południe podczas gorszych okresów pogodowych.

Zauważenie go w Europie uważane jest za niezwykłą rzadkość.

Ostatnie badania dowiodły, że zagrożony przedrzeźniacz płowy (Mimodes graysoni) jest również blisko spokrewniony z przedrzeźnaczem północnym.

tekst na licencji GNU Free Documentation License, pierwowzór pochodzi ze strony Wikipedii

[edytuj] Hodowla

Gatunki, w których diecie niebagatelny udział stanowią owady i owoce, zwane powszechnie miękkojadami są mniej popularne wśród miłośników ptaków egzotycznych od wielu papug, astryldów czy łuszczaków.

Przyczyną tego jest zapewne kłopotliwe dla większości z nas i co tu ukrywać dość kosztowne sporządzanie odpowiedniego pokarmu. Jednak sporo gatunków reprezentujących kilka rodzin, to niezwykle interesujące ptaki, niejednokrotnie charakteryzujące się pięknym śpiewem. Może więc warto zadać sobie nieco trudu? Ładnie śpiewającym przez większą część roku ptakiem jest przedrzeźniacz północny.

Kiedy po raz pierwszy przywieziono ten gatunek do Europy tego dokładnie nie wiadomo. Wiadomo natomiast, że do hodowców niemieckich trafiły około 1850 roku, a o sposobie ich chowu pisał w 1856 roku Lungershansen.

Co ciekawe, świeżo importowane ptaki są spokojniejsze i darzą większym zaufaniem swojego opiekuna od ptaków młodych, wychowanych w wolierze. W początkowym okresie są jednak bardzo delikatne i podczas aklimatyzacji powinniśmy stworzyć im odpowiednie warunki. Umieszczamy je w klatce o przybliżonych wymiarach 100 x 80 x 80 cm z miękkim płóciennym stropem, którą ustawiamy w jasnym spokojnym miejscu nie narażonym na przeciągi. Temperatura nie powinna spadać poniżej 20oC. Dno klatki wykładamy papierem chłonącym wilgoć, który codziennie zmieniamy. Montujemy także cztery różnej grubości żerdzie, w takiej odległości od bocznych ścian klatki, aby ptaki nie niszczyły sobie długich ogonów. Zabrudzone żerdzie zastępujemy świeżymi. Karmimy owadami, które mieszamy z pokarmem miękkim, tak zwaną mieszanką dla drozdów. Na tak przygotowany pokarm kładziemy kilka larw mączników. Do picia podajemy czystą wodę na przemian z chłodną, niesłodzoną herbatą. Po pomyślnym okresie aklimatyzacji, co trwa do pierwszego pierzenia, ptaki stają się odporne i możemy umieścić je w dużej klatce, a jeszcze lepiej w wolierze. Ze względu na ich wielkość i temperament klatka powinna mieć dwa metry długości (optymalne wymiary to 200 x 100 x 100 cm). Zamiast papieru na dnie można ułożyć warstwę leśnej ziemi, torfu zmieszanego z wiórkami drzewnymi lub grubszego, czystego piasku. Na dnie klatki lub woliery kładziemy cegłę lub stawiamy glinianą doniczkę dnem do góry, o które ptaki ścierają pazurki i dziób. Idealnym pomieszczeniem dla przedrzeźniaczy północnych jest woliera ogrodowa gdzie mogą przebywać od lata do końca lata. Poza tym okresem pielęgnujemy je w umiarkowanie ogrzewanym pomieszczeniu, a jeśli dysponujemy parą, to samca i samicę trzymamy oddzielnie, bowiem mogą być agresywne wobec siebie, co dość często się zdarza. Woliera ogrodowa powinna być długa i dostatecznie wysoka, ponieważ przedrzeźniacze północne chętnie latają. Powinna też być częściowo zadaszona i osłonięta gdzie ptaki znajdą schronienie przed deszczem i wiatrem. Niezbędnym elementem są krzewy, wśród których lubią przebywać i mogą w nich uwić gniazdo. Sadzimy je w taki sposób, aby pozostało miejsce do latania.

autor: Andrzej Jarosz
opublikowane za zgodą magazynu Fauna&flora, całość artykułu w numerze 04/2006



Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota