Owczarek niemiecki

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Owczarek niemiecki to popularny pies, w naszym kraju zwany też wilczurem lub owczarkiem alzackim. Rasa należy do grupy psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji owczarków (FCI: grupa I, sekcja 1, wzorzec nr 166).

Owczarki niemieckie uważane są za jedne z najinteligentniejszych psów świata. Służą w oddziałach policji, specjalizują się w wykrywaniu narkotyków i ładunków wybuchowych, tropią zbiegłych więźniów i zagubione dzieci, pomagają niepełnosprawnym i, w końcu, są wspaniałymi psami towarzyszącymi. Są najpopularniejszą rasą psów w Polsce.

Spis treści

[edytuj] Historia

Wszystko zaczęło się 3 kwietnia 1899 roku. Tego dnia rotmistrz von Stephanitz i Artur Mayer jego przyjaciel byli na dużej ogólnokrajowej wystawie hodowlanej. Zwrócili uwagę na psa znacznej jak na tamte czasy wielkości (61 cm w kłębie) wyglądem przypominającego wilka. Pies wabił się Hektor Linksrhein i odznaczał się mocna budową, piękną linią i kształtną głową. Rotmistrz odkupił go od właściciela i jeszcze tego samego dnia założył wraz z przyjacielem Zrzeszenie dla (hodowli) owczarków niemieckich (Verein fur Deutsche Schäferhunde) zwane w skrócie SV (Schäferhundverein). Hektor trafił do hodowli w Grafrath, zmieniono mu imię na Horand von Grafrath i zarejestrowano w księdze hodowlanej owczarków niemieckich pod numerem 1. Horand stał się protoplastą współczesnych owczarków niemieckich.

Horand był psem o wspaniałym charakterze - bardzo oddany swojemu panu, wierny, prostolinijny, całkowicie posłuszny mimo braku szkolenia w młodym wieku. Uwielbiał pracować i służyć. Uwielbiał dzieci, dla przyjaznych mu ludzi był niezwykle łagodny, ale w stosunku do obcych - nieufny i gotowy do obrony "swoich" ludzi. Jego nowy właściciel przez długi czas poszukiwał odpowiednich suk, przypominających wyglądem i charakterem Horanda. Gdy w końcu zdobył odpowiednie dla swojego ukochanego owczarka partnerki, rozpoczął hodowlę, stosując metodę inbred (chów wsobny, polegający na kojarzeniu ze sobą blisko spokrewnionych osobników) i ostrą selekcję potomstwa.

Niestety, efekty, jakie osiągnięto na początkach XX wieku nie spełniały oczekiwań założycieli hodowli. Psy były zbyt wysokie, kwadratowe i niezgrabne, różniły się tez bardzo charakterem od swojego pierwowzoru. Założyciele hodowli bardzo się martwili tym stanem rzeczy i postanowili wprowadzić zmiany. W 1922 roku wprowadzili system regularnych przeglądów licencyjnych, na których surowo oceniano każdego psa gotowego do rozpłodu. W 1925 roku podczas Światowej Wystawy we Frankfurcie rotmistrz von Stephanitz zdecydował, że zaszczytny tytuł Zwycięzcy Świata przypadnie psu Klodo von Boxberg. Hodowcy psów podzielili się na dwa obozy - część była zachwycona nowym zwycięzcą, innym nie podobała się jego sylwetka. Klodo był niższy od innych owczarków niemieckich, jego proporcje były lekko wydłużone, a kłus wydajniejszy. Wybierając go na zwycięzcę von Stephanitz pragnął powrócić do pierwszego wzorca i zapobiec namnażaniu psów zbyt dużych i zbyt kanciastych. Na szczęście Klodo okazał się dobrym reproduktorem i przekazał swój typ wszystkim potomkom.

Uważa się, że Klodo von Boxberg zapoczątkował nową erę w historii rasy. Jego potomkowie byli silnymi, muskularnymi psami stworzonymi do pracy. Ich linia grzbietu delikatnie opadała ku tyłowi. Z końcem XX wieku zaczęto preferować w liniach wystawowych stromo opadający grzbiet, z zadem najlepiej na wysokości mostka.

[edytuj] Wygląd

[edytuj] Budowa

Współczesny owczarek niemiecki to pies średniej wielkości (55-60 cm suki, 60-65 psy, 22-40 kg), lekko wydłużony, silny, dobrze umięśniony, o suchych kościach i zwartej budowie. Jego głowa jest klinowata, proporcjonalna do tułowia, nie wydłużona, sucha, o lekko wypukłym czole i silnie rozwiniętym szczekom i żuchwie. Grzbiet nosa prostu, wargi napięte, dobrze przylegające, o ciemnym zabarwieniu. Nos zawsze czarny. Oczy w kształcie migdała, nieco skośnie osadzone, możliwie ciemne. Uszy średniej wielkości, stojące, noszone prosto, zakończone szpicem. Grzbiet sztywny, silny, dobrze umięśniony, zad długi i lekko opadający (ok. 23% względem linii poziomej), bez przerywania linii górnej przechodzący w długi, obficie od spodu owłosiony ogon. Lędźwie mocne, szerokie, dobrze ukształtowane. Kończyny przednie proste, równoległe, suche i silnie umięśnione. Kończyny tylne ustawione nieco z tyłu, udo i podudzie w przybliżeniu tej samej długości, tworzą kąt ok. 120 stopni. Uda silne, mocno umięśnione, stawy skokowe sztywne i silne. Pazury ciemne, uwypuklone, mocne.

[edytuj] Szata i umaszczenie

Szata twarda, prosta, przylegająca, włosy dłuższe na szyi i tułowiu, krótsze na kończynach, głowie i uszach. Dłuższe włosy na pośladkach tworzą portki. Ogon obficie owłosiony, zwłaszcza od spodu. Szata kosmata i długowłosa niepożądane. Maść różnorodna, najczęstsza czarna podpalana (od jasnoszarego po mahoniowy), z czarnym czaprakiem, wilczasta aguti, rzadziej jednolicie czarna.

[edytuj] Charakter

Owczarki niemieckie to psy bardzo inteligentne, posłuszne, karne, świetnie nadające się do szkolenia. Odznaczają się szczególną cierpliwością w pracy z człowiekiem. Są niezwykle utalentowane, w dodatku wszechstronnie. Owczarek niemiecki po odpowiednim szkoleniu to świetny pasterz, stróż, obrońca, tropiciel, przewodnik niewidomych, opiekun dzieci, sportowiec, ratownik wodny lub górski, policjant, żołnierz, a nawet strażak. Opiekun powinien jednak pamiętać, że zwierzę to jest dość wymagające. Potrzebuje dużo ruchu i dużo zajęć, nuda mu nie służy. Opiekun powinien zapewniać psu zajęcia (sportowe turnieje, agility, ratownictwo, kursy obrończe i stróżujące, oraz gdy istnieje taka możliwość, to pasienie stad). Konieczny jest stały i ciągły kontakt między psem i jego właścicielem, samotność mu nie służy. Owczarek niemiecki nie czuje się dobrze w budzie czy kojcu. Potrzebuje bliskości z rodziną, do której należy. Niestety, warto wiedzieć, że w wyniku masowej hodowli opartej tylko na cechach pokrojowych, rasa ta bywa nadmiernie nerwowa i gwałtowna. Szczeniaki należy więc brać tylko od dobrych, znanych hodowców, nigdy z nieznanego źródła..

autor: Kamila, MaWi A.I.

[edytuj] Ciekawostki

  • W okresie powojennym wszystko co niemieckie było uznane za złe i niemile widziane. W odpowiedzi na to negatywne nastawienie w związku kynologicznym wymyślono nazwę owczarek alzacki, która wydawała się bardziej neutralna politycznie.

[edytuj] Więcej informacji

[edytuj] Galeria

[edytuj] Ogłoszenia

[edytuj] Hodowle

[edytuj] Forum


[edytuj] Wpisz swoje uwagi do tego artykułu

[edytuj] Przeczytaj też

[edytuj] Inne owczarki

Australian Stumpy Tail Cattle DogBearded Collie BergamascoBiały owczarek szwajcarskiBorder CollieCao Fila de Sao MiguelCzechosłowacki wilczakczeski pies górskiKomondorKuvaszMaremmano-AbruzzeseMudiowczarek australijski Aussieowczarek australijski Kelpieowczarek belgijskiowczarek chorwackiowczarek francuski Beauceronowczarek francuski Briardowczarek holenderskiowczarek katalońskiowczarek niemieckiowczarek pikardyjskiowczarek pirenejskiowczarek podhalańskiowczarek południoworosyjski Jużakowczarek portugalskiowczarek rumuński Carpatinowczarek rumuński Mioriticowczarek staroangielski Bobtailowczarek szetlandzkiowczarek szkocki długowłosyowczarek szkocki krótkowłosyowczarek z Majorkipolski owczarek nizinnyPuliPumiSaarlooswolfhondSchipperkeSchapendoessłowacki czuwaczWelsh Corgi CardiganWelsh Corgi Pembroke




Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota