Orloff miniaturowy
From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal
Spis treści |
[edytuj] Historia
Rasa Orloff miniaturowy wyhodowana została w Niemczech około 1920 roku. Do jej stworzenia wykorzystano pełnowymiarowe kury rasy Orloff oraz bojowniki malajskie karłowate. Miniaturowe Orloffy cieszyły się dużą popularnością, jednak zostały zdziesiątkowane podczas drugiej wojny światowej. Po wojnie rasę udało się odtworzyć na podstawie nielicznych ocalałych osobników skrzyżowanych z karzełkami japońskimi oraz kurami rasy Rohde Island. Obecnie miniaturowe Orloffy są znacznie bardziej popularne niż „duża” odmiana Orloffów.
[edytuj] Budowa
Miniaturowe Orloffy budową przypominają niektóre rasy bojowe. Są dość ciężkie (około 1 kg wagi), mają wyprostowaną sylwetkę, długi, spadzisty grzbiet i wysoko osadzony tułów. Szyja jest długa, dumnie wyprostowana, bogato upierzona. Pierś szeroka, zaokrąglona. Głowa jest mała, o krótkiej i szerokiej czaszce. Oczy są małe, jasnobrunatne, osadzone głęboko w czaszce i dodatkowo osłonięte gęstymi brwiami. Orzeszkowy grzebień posiada charakterystyczne marszczenia. Skrzydła są niewielkie, noszone tuż przy tułowiu, ogon niezbyt duży, wzniesiony ponad linię grzbietu. To, co odróżnia miniaturowe Orloffy od ras bojowych, to przede wszystkim bogate, obfite upierzenie.
[edytuj] Barwa i rysunek
Najczęściej spotykanym ubarwieniem kur rasy Orloff miniaturowy jest kolor porcelanowy czerwony. Poza tym dopuszczalne są też ubarwienia czerwone, białe i krogulcze. U odmiany czerwonej porcelanowej rysunek jest dość surowy i nie jest tak istotny przy ocenie, jak u innych ras o podobnym ubarwieniu.
[edytuj] Hodowla
Rasa Orloff miniaturowy uważana jest za odporną, wytrzymałą i niezbyt wymagającą. Kury mogą mieszkać w zamkniętej wolierze, na podwórku lub w ogrodzie. Nie są najlepszymi lotnikami, dlatego ogrodzenie nie musi być szczególnie wysokie. Zachowanie kogutów wskazuje na bliskie pokrewieństwo z rasami bojowymi – bywają agresywne i zadziorne, powinny więc mieć odpowiednią ilość wolnej przestrzeni, w tym miejsca do ukrycia się. Samice także lubią mieć ustalony porządek dziobania i przy próbie wprowadzenia nowych kur bywają mocno zaniepokojone. W stosunku do człowieka kury tej rasy są jednak przyjazne i ufne.
Kury tej rasy znoszą stosunkowo dużą ilość jaj, miewają też instynkt kwoczenia. Uchodzą za dobre i troskliwe matki.
autor: Kamila, MaWi A.I. na podstawie ksiązki "Encyklopedia kur ozdobnych" Esther Verhoef, Aad Rijs
[edytuj] Więcej informacji
[edytuj] Galeria
[edytuj] Ogłoszenia
[edytuj] Hodowle
[edytuj] Forum
[edytuj] Wpisz swoje uwagi do tego artykułu
 |
 |
