Ohar

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Charakterystycznie kontrastowe, zwracające uwagę ubarwienie, łagodne usposobienie oraz odporność, to czynniki powodujące, że ohar jest bardzo lubianym i chętnie pielęgnowanym gatunkiem. Niestety rozród tych ptaków stwarza niekiedy problemy, a spowodowane jest to najczęściej nieodpowiednim doborem partnerów.

Podczas tokowania tak jak i u innych gatunków z rodzaju Tadorna, aktywniejsze są samice. Do zbliżenia partnerów dochodzi w wodzie, samiec siada na grzbiet samicy i dziobem trzyma się piór jej szyi. Ohary są dziuplakami i chętnie wykorzystują nory królicze, nierzadko z królikami. Gniazda oharów obserwowano także w norach lisich. Nory mają najczęściej 3-4 metry długości i zakończone są kotlinką wyścieloną puchem, gdzie samica znosi od 8 do 15 kremowo-białych jaj. Niekiedy miejscowa ludność drąży oharom sztuczne nory w celu pozyskiwania bardzo delikatnego puchu, który pozostaje w gniazdach po odbytych lęgach. Gniazdują czasami także w szopach, pod deskami, a nawet w gęstych zaroślach. Wykorzystują co roku te same gniazda bądź poszukują nowych miejsc podczas długich, pieszych marszów. Samica znosi codziennie jedno jajo i po zniesieniu ostatniego zaczyna je wysiadywać, zwykle od połowy do końca maja. Wysiadująca samica mniej więcej co 3 godziny robi przerwy tym krótsze, im bliżej wylęgu piskląt.

Po przerwie samiec odprowadza samicę do gniazda, a następnie oddala się, prawdopodobnie dla odwrócenia uwagi ewentualnych wrogów. Po 29-31 dniach wysiadywania klują się pisklęta, które już kilka godzin po wykluciu są bardzo ruchliwe, potrafią skakać i wspinać się. Pozostają jednak w gnieździe, dopóki wszystkie nie wyschną. Wczesnym rankiem opuszczają gniazdo na zawsze i idą za rodzicami do wody. Są od razu bardzo samodzielne i w razie konieczności już po tygodniu życia potrafią przeżyć i dorosnąć bez opieki rodziców. Początkowo poszczególne pary opiekują się własnym potomstwem, a po dwóch tygodniach młode sąsiednich par łączą się w tak zwane przedszkola, którymi często opiekują się pary, które straciły własne pisklęta. Wkrótce rodzice opuszczają swoje samodzielne już potomstwo i wędrują do tradycyjnych miejsc pierzenia. Młode pozostają w miejscu urodzenia do jesieni i bezpośrednio stąd odlatują na zimowiska. W pierwszym roku mają niepozorne upierzenie, brązowo-szary grzbiet i biały spód. W okresie letnim w diecie oharów przeważa pokarm pochodzenia zwierzęcego, jak: małe ślimaki, małże robaki oraz skorupiaki i ich jaja, na przykład solowce (Artemia salina) łowione w płytkiej wodzie na mieliznach i piaszczystych płazach. Młode zjadają także szarańczaki i inne owady. Dodatkowo jedzą też wodorosty i pędy roślin rosnące na słonych bagnach. Na zimowiskach przeważa pokarm roślinny.

Ubarwienie oharów jest kontrastowe i bardzo atrakcyjne. Na śnieżnobiałym tle głowa i górny odcinek szyi czarne z metalicznym, zielonym połyskiem. Za białą piersią charakterystyczny, rdzawy pas otaczający korpus jak obręcz. Na grzbiecie dwa podłużne, czarne pasy, na brzuchu jeden ciągnący się od nasady ogona do rdzawej obręczy. Pióra podogonowe rdzawe, końcówki białych sterówek czarne. Lotki pierwszego rzędu czarno-brązowe. Na lotkach drugiego rzędu błyszczące rdzawo-zielone lusterko. Dziób koralowo-czerwony, nogi cielisto-czerwone. Dymorfizm płciowy słabo zaznaczony, jedynie w okresie godowym występuje u samca narośl u nasady górnej części dzioba. Wokół nasady dzioba samicy wąska, biała obrączka. Samiec wydaje cienkie gwiżdżące tony, samica niskie, gardłowe. Długość ciała około 60 cm, rozpiętość skrzydeł 110 cm.

Sześć gatunków kazarek z rodzaju Tadorna, do których należy ohar oraz pięć gatunków z rodzaju Chloephaga (magelanki), a także Cyanochen cyanopterus (etiopka), Alopochen aegyptiacus (gęsiówka egipska) i Neochen jubatus (gęsiówka grzywiasta) tworzą nadrodzaj Tadornini (kazarki). W większości przypadków są to niezwykle agresywne ptaki i szczególnie w okresie rozrodczym mogą być bardzo niebezpieczne dla innych spokojnych gatunków. Wyjątek stanowią na przykład australijska Tadorna tadornoides (kazarka obrożna) czy Tadorna tadorna (ohar). Ze względu na tę korzystną cechę, ohary spotykane są często w licznych kolekcjach wielogatunkowych.

autor: Andrzej Jarosz
opublikowane za zgodą magazynu Fauna&flora, całość artykułu w numerze 06/2005

Spis treści

[edytuj] Więcej informacji

[edytuj] Galeria

[edytuj] Ogłoszenia

[edytuj] Hodowle

[edytuj] Forum


[edytuj] Wpisz swoje uwagi do tego artykułu

[edytuj] Inne kazarki

Rodzaj Alopochen: gęsiówka egipska
Rodzaj Chloephaga: magelanka andyjskamagelanka rudogłowamagelanka siwogłowamagelanka skalnamagelanka zmienna
Rodzaj Cyanochen: etiopka
Rodzaj Neochen: gęsiówka grzywiasta
Rodzaj Tadorna: kazarka nadobnakazarka obrożnakazarka rajskakazarka rdzawakazarka szarogłowaohar




Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota