Nowofundland
From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal
Nowofundland - jedna z ras psów, pochodząca z Nowej Fundlandii w Kanadzie - stąd jej nazwa.
Według klasyfikacji FCI należy do grupy II, obejmującej pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła, pozostałe rasy, ściślej do sekcji 2 - "molosy", podsekcji 2.2 - psy górskie. Wpisany do wzorców ras pod numerem 252 (ostatnie zmiany we wzorcu z dnia 29-10-1996). Nie podlegają próbom pracy (do uzyskania praw hodowlanych lub championatu międzynarodowego nie są wymagane wyniki konkursów lub zawodów).
Spis treści |
[edytuj] Historia rasy
Według aktualnego stanu wiedzy rasa pochodzi z Nowej Fundlandii i powstała w wyniku krzyżówek psów zamieszkujących wyspę Indian Beotuk (w wykopaliskach archeologicznych z 6500 roku p.n.e. znaleziono duże psy z masywnymi głowami) z dużymi czarnymi psami do polowań na niedźwiedzie Oolum, które przywieźli około 1006 roku Wikingowie podczas nieudanej próby założenia na wyspie stałej osady ((co potwierdziły również wykopaliska)). Nastąpiło więc skrzyżownanie dwóch pierwotnych ras psa z niezależnych ścieżek udomowienia. Dzięki temu powstały psy odporne na wpływ nawet bardzo surowych warunków klimatycznych - w tym zwłaszcza przy pracy w wodzie. Tak powstała rasa psów rozpowszechniła się na wyspie w XII wieku.
Rasę ukształtowała zapewne także domieszka krwi ras psów przywiezionych z Europy przez rybaków (prawdopodbnie mastif tybetański) - jednakże podstawowe cechy rasy pozostały niezmienione i już około roku 1600 można mówić o dużej stałości - zarówno z punktu widzenia morfologii, jak i użytkowości (cechy charakteru). Rasę zwano wówczas psem św. Jana.
Z końcem XVIII wieku populacja psów św. Jana na wyspie była tak liczna, że ich stada utrudniały hodowlę owiec. W 1780 roku gubernator Edwards wydał rozporządzenie, iż każde gospodarstwo domowe może posiadać tylko jednego psa. Wałęsające się psy bez kagańca były odstrzeliwane.
Z czasem na Nowej Fundlandii ukształtowały się 2 nieco różniące się populacje psów św. Jana:
- większe i z dłuższą sierścią stały się protoplastami nowofundlanda i Landseera,
- mniejsze i z krótką sierścią, z których wywodzi się Labrador Retriever i Chesapeake Bay Retriever.
W Europie pierwszych 6 nowofundlandów zostało zaprezentowanych na wystawie w Birmingham w 1860 roku . W 1886 roku założono pierwszy klub hodowców w Wielkiej Brytanii, a w 1914 roku w USA. Prawie wymarła w czasie I wojny światowej rasa, została z powodzeniem odtworzona. Większość współczesnych nowofundlandów wywodzi swój rodowód od psa - reproduktora Siki, żyjącego około roku 1920.
[edytuj] Przeznaczenie
Jest to pies ratowniczy pracujący w wodzie jak również pies zaprzęgowy używany do transportu ciężkich ładunków (obecnie wyłącznie sportowo).
[edytuj] Wygląd
[edytuj] Wrażenie ogólne
Nowofundland to pies masywny i muskularny, cechujący się dobrą kondycją ruchową.
[edytuj] ISTOTNE PROPORCJE
Sylwetka w obrysie prostokąta (wysokość psa jest niższa niż jego długość)- nieco dłuższego u suk, aniżeli u samców; tułów zwarty; głębokość klatki piersiowej jest nieco większa niż odległość od klatki piersiowej do podłoża.
[edytuj] PODSTAWOWE CECHY ANATOMICZNE RASY
- Głowa
- Masywna, przy czym u suk nieco lżejsza, niż u samców;
- Mózgoczaszka
- Czaszka
- Kość ciemieniowa szeroka i lekko wysklepiona; kość potyliczna mocno rozwinięta.
- Stop
- Wyraźnie zaznaczony, ale nigdy ostro.
- Trzewioczaszka
- Nos
- Duży, dobrze pigmentowany, nozdrza dobrze rozwinięte; czarny u psów czarnych i biało czarnych, brązowy u psów brązowych.
- Kufa
- o graniastym kształcie, głęboka i umiarkowanie krótka, pokryta krótkim, delikatnym włosem, pozbawiona fałd; kąciki wargowe widoczne, lecz nie przesadnie zaznaczone.
- Fafle
- Miękkie.
- Zgryz
- Zgryz nożycowy lub cęgowy.
- Oczy
- niewielkie, osadzone umiarkowanie głęboko lecz szeroko; trzecia powieka nie powinna być widoczna; ciemnobrązowe u psów czarnych i biało-czarnych, u brązowych dopuszczalne nieco jaśniejsze.
- Uszy
- nieduże, w kształcie trójkąta o zaokrąglonych końcach, osadzone daleko w tyle głowy i do niej przylegające; przy mierzeniu koniec ucha winien u dorosłego psa sięgać do wewnętrznego kącika oka.
- Szyja
- Mocna i muskularna; znaczne podgardle niewskazane.
- Tułów
- O masywnym kośćcu. Oglądany z boku głęboki i mocny.
- Górna linia
- Pozioma, prosta i stabilna.
- Grzbiet
- szeroki.
- Lędźwie
- Mocne i dobrze umięśnione.
- Zad
- Szeroki, kąt spadku około 30 stopni.
- Klatka piersiowa
- szeroka, pojemna i głęboka, żebra dobrze wysklepione.
- Linia dolna i brzuch
- Prawie horyzontalna, podkasanie niewskazane.
[edytuj] Kończyny
[edytuj] KOŃCZYNY PRZEDNIE
Proste i równoległe, zarówno w pozycji stojącej, jak i w stępie i w wolnym kłusie.
- Łopatki
- Bardzo dobrze umięśnione, ustawione wyraźnie ukośnie.
Łokcie: Przylegające. Śródręcze: Nieznacznie nachylone.
- Łapy
- Duże lecz proporcjonalne do tułowia, dobrze zaokrąglone i zwarte, palce mocne i ściśle do siebie przylegające, połączone błoną.
[edytuj] KOŃCZYNY TYLNE
- Miednica
- mocna, szeroka i długa.
- Uda
- Szerokie i muskularne.
- Kolana
- Dobrze kątowane.
- Podudzie
- Mocne i dość długie.
- Stawy skokowe
- Stosunkowo krótkie, ustawione bardzo nisko, rozstawione szeroko i równolegle do siebie.
- Łapy
- Mocne i zwarte.
[edytuj] OGON
O szerokiej i mocnej nasadzie, sięgający do pięty lub nieco poniżej; noszony w linii poziomej, w spoczynku zwisający, pokryty gęstym włosem.
[edytuj] CHODY
Długi wykrok przednich kończyn i mocny napęd kończyn tylnych; nieznaczne kołysanie grzbietem jest naturalne; przy przyspieszaniu kończyny wykazują tendencję do zbieżnego stawiania, linia grzbietu pozostaje pozioma.
[edytuj] WIELKOŚĆ
Wysokość w kłębie: Psy 71 cm (28 inches), Suki 66 cm (26 inches) Przeciętna waga: Psy około 68 kg, Suki około 54 kg.
[edytuj] Szata i umaszczenie
[edytuj] WŁOS
Odporny na przemoczenie i wilgoć. Włos okrywy umiarkowanej długości i prosty bez loków (bywa lekko falisty). Podszerstek miękki i gęsty, gęstszy zimą niż latem; włos na czaszce, kufie i uszach krótki i delikatny; pióra na przednich i portki na tylnych kończynach.
[edytuj] UMASZCZENIE
Czarne, biało-czarne i brązowe
- Czarne
- czasami występują białe znaczenia na piersi, palcach lub na końcu ogona;
- Biało-czarne tzw. landseerowskie
- preferowane przez hodowców rozmieszczenie znaczeń: czarna głowa z białą strzałką schodzącą na kufę, czarne symetrycznie zachodzące na boki siodło, czarny zad i czarna wierzchnia część ogona - pozostała część ciała biała, może mieć jednak minimalne czarne nakrapianie (uwaga: klasyfikacja FCI odróżnia biało-czarnego nowofundlanda od przypominającego go biało-czarnego landseera ect, stanowiącego odrębną rasę, nie uznawaną przez wiele organizacji kynologicznych).
- Brązowe
- odcienie od czekoladowego do koloru brązu; białe znaczenia jak u czarnego;
- Stalowe (niebieskie), biało-brązowe, dropiate
- - występują, lecz nie są uznawane przez wzorzec FCI (psy o takim umaszczeniu w FCI nie uzyskują praw hodowlanych).
[edytuj] Usposobienie
Nowofundland znany jest ze swojej życzliwości, delikatności i łagodności - zwłaszcza w stosunku do ludzi.
tekst na licencji GNU Free Documentation License, pierwowzór pochodzi ze strony Wikipedii
[edytuj] Więcej informacji
[edytuj] Galeria
[edytuj] Ogłoszenia
[edytuj] Hodowle
[edytuj] Forum
Opis rasy, charakter, potrzeby...
[edytuj] Wpisz swoje uwagi do tego artykułu
[edytuj] Przeczytaj też
[edytuj] Inne molosowate
W typie dogowatym:
bokser
• Broholmer
• buldog angielski
• Bullmastiff
• Cane Corso
• dog argentyński
• dog niemiecki
• Dogue de Bordeaux
• Fila Brasileiro
• mastif angielski
• mastif neapolitański
• pies kanaryjski
• pies z Majorki
• Rottweiler
• Shar Pei
• Tosa
W typie górskim:
Aidi
• bernardyn długowłosy
• bernardyn krótkowłosy
• Cão da Serra da Estrela
• Cão de Castro Laboreiro
• Hovawart
• Landseer
• Leonberger
• mastif hiszpański
• mastif pirenejski
• mastif tybetański
• nowofundland
• owczarek anatolijski
• owczarek kaukaski
• owczarek kraski
• owczarek środkowoazjatycki
• pirenejski pies górski
• Rafeiro do Alentejo
• Sarplaninac
Jeśli chcesz otrzymywać od nas informację o nowych artykułach w naszym serwisie, zarejestruj się .




