Nowofundland

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Nowofundland - jedna z ras psów, pochodząca z Nowej Fundlandii w Kanadzie - stąd jej nazwa.

Według klasyfikacji FCI należy do grupy II, obejmującej pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła, pozostałe rasy, ściślej do sekcji 2 - "molosy", podsekcji 2.2 - psy górskie. Wpisany do wzorców ras pod numerem 252 (ostatnie zmiany we wzorcu z dnia 29-10-1996). Nie podlegają próbom pracy (do uzyskania praw hodowlanych lub championatu międzynarodowego nie są wymagane wyniki konkursów lub zawodów).

Spis treści

[edytuj] Historia rasy

Pies świętego Jana
Pies świętego Jana

Według aktualnego stanu wiedzy rasa pochodzi z Nowej Fundlandii i powstała w wyniku krzyżówek psów zamieszkujących wyspę Indian Beotuk (w wykopaliskach archeologicznych z 6500 roku p.n.e. znaleziono duże psy z masywnymi głowami) z dużymi czarnymi psami do polowań na niedźwiedzie Oolum, które przywieźli około 1006 roku Wikingowie podczas nieudanej próby założenia na wyspie stałej osady ((co potwierdziły również wykopaliska)). Nastąpiło więc skrzyżownanie dwóch pierwotnych ras psa z niezależnych ścieżek udomowienia. Dzięki temu powstały psy odporne na wpływ nawet bardzo surowych warunków klimatycznych - w tym zwłaszcza przy pracy w wodzie. Tak powstała rasa psów rozpowszechniła się na wyspie w XII wieku.

Rasę ukształtowała zapewne także domieszka krwi ras psów przywiezionych z Europy przez rybaków (prawdopodbnie mastif tybetański) - jednakże podstawowe cechy rasy pozostały niezmienione i już około roku 1600 można mówić o dużej stałości - zarówno z punktu widzenia morfologii, jak i użytkowości (cechy charakteru). Rasę zwano wówczas psem św. Jana.

Zdjecie z 1919 roku
Zdjecie z 1919 roku

Z końcem XVIII wieku populacja psów św. Jana na wyspie była tak liczna, że ich stada utrudniały hodowlę owiec. W 1780 roku gubernator Edwards wydał rozporządzenie, iż każde gospodarstwo domowe może posiadać tylko jednego psa. Wałęsające się psy bez kagańca były odstrzeliwane.

Z czasem na Nowej Fundlandii ukształtowały się 2 nieco różniące się populacje psów św. Jana:

W Europie pierwszych 6 nowofundlandów zostało zaprezentowanych na wystawie w Birmingham w 1860 roku . W 1886 roku założono pierwszy klub hodowców w Wielkiej Brytanii, a w 1914 roku w USA. Prawie wymarła w czasie I wojny światowej rasa, została z powodzeniem odtworzona. Większość współczesnych nowofundlandów wywodzi swój rodowód od psa - reproduktora Siki, żyjącego około roku 1920.

[edytuj] Przeznaczenie

Jest to pies ratowniczy pracujący w wodzie jak również pies zaprzęgowy używany do transportu ciężkich ładunków (obecnie wyłącznie sportowo).

[edytuj] Wygląd

[edytuj] Wrażenie ogólne

Nowofundland to pies masywny i muskularny, cechujący się dobrą kondycją ruchową.

[edytuj] ISTOTNE PROPORCJE

Sylwetka w obrysie prostokąta (wysokość psa jest niższa niż jego długość)- nieco dłuższego u suk, aniżeli u samców; tułów zwarty; głębokość klatki piersiowej jest nieco większa niż odległość od klatki piersiowej do podłoża.

[edytuj] PODSTAWOWE CECHY ANATOMICZNE RASY

Głowa
Masywna, przy czym u suk nieco lżejsza, niż u samców;
Mózgoczaszka
Czaszka
Kość ciemieniowa szeroka i lekko wysklepiona; kość potyliczna mocno rozwinięta.
Stop
Wyraźnie zaznaczony, ale nigdy ostro.
Trzewioczaszka
Nos
Duży, dobrze pigmentowany, nozdrza dobrze rozwinięte; czarny u psów czarnych i biało czarnych, brązowy u psów brązowych.
Kufa
o graniastym kształcie, głęboka i umiarkowanie krótka, pokryta krótkim, delikatnym włosem, pozbawiona fałd; kąciki wargowe widoczne, lecz nie przesadnie zaznaczone.
Fafle
Miękkie.
Zgryz
Zgryz nożycowy lub cęgowy.
Oczy
niewielkie, osadzone umiarkowanie głęboko lecz szeroko; trzecia powieka nie powinna być widoczna; ciemnobrązowe u psów czarnych i biało-czarnych, u brązowych dopuszczalne nieco jaśniejsze.
Uszy
nieduże, w kształcie trójkąta o zaokrąglonych końcach, osadzone daleko w tyle głowy i do niej przylegające; przy mierzeniu koniec ucha winien u dorosłego psa sięgać do wewnętrznego kącika oka.
Szyja
Mocna i muskularna; znaczne podgardle niewskazane.
Tułów
O masywnym kośćcu. Oglądany z boku głęboki i mocny.
Górna linia
Pozioma, prosta i stabilna.
Grzbiet
szeroki.
Lędźwie
Mocne i dobrze umięśnione.
Zad
Szeroki, kąt spadku około 30 stopni.
Klatka piersiowa
szeroka, pojemna i głęboka, żebra dobrze wysklepione.
Linia dolna i brzuch
Prawie horyzontalna, podkasanie niewskazane.

[edytuj] Kończyny

[edytuj] KOŃCZYNY PRZEDNIE

Proste i równoległe, zarówno w pozycji stojącej, jak i w stępie i w wolnym kłusie.

Łopatki
Bardzo dobrze umięśnione, ustawione wyraźnie ukośnie.

Łokcie: Przylegające. Śródręcze: Nieznacznie nachylone.

Łapy
Duże lecz proporcjonalne do tułowia, dobrze zaokrąglone i zwarte, palce mocne i ściśle do siebie przylegające, połączone błoną.

[edytuj] KOŃCZYNY TYLNE

Miednica
mocna, szeroka i długa.
Uda
Szerokie i muskularne.
Kolana
Dobrze kątowane.
Podudzie
Mocne i dość długie.
Stawy skokowe
Stosunkowo krótkie, ustawione bardzo nisko, rozstawione szeroko i równolegle do siebie.
Łapy
Mocne i zwarte.

[edytuj] OGON

O szerokiej i mocnej nasadzie, sięgający do pięty lub nieco poniżej; noszony w linii poziomej, w spoczynku zwisający, pokryty gęstym włosem.

[edytuj] CHODY

Długi wykrok przednich kończyn i mocny napęd kończyn tylnych; nieznaczne kołysanie grzbietem jest naturalne; przy przyspieszaniu kończyny wykazują tendencję do zbieżnego stawiania, linia grzbietu pozostaje pozioma.

[edytuj] WIELKOŚĆ

Wysokość w kłębie: Psy 71 cm (28 inches), Suki 66 cm (26 inches) Przeciętna waga: Psy około 68 kg, Suki około 54 kg.

[edytuj] Szata i umaszczenie

[edytuj] WŁOS

Odporny na przemoczenie i wilgoć. Włos okrywy umiarkowanej długości i prosty bez loków (bywa lekko falisty). Podszerstek miękki i gęsty, gęstszy zimą niż latem; włos na czaszce, kufie i uszach krótki i delikatny; pióra na przednich i portki na tylnych kończynach.

[edytuj] UMASZCZENIE

Czarne, biało-czarne i brązowe

Czarne
czasami występują białe znaczenia na piersi, palcach lub na końcu ogona;
Biało-czarne tzw. landseerowskie
preferowane przez hodowców rozmieszczenie znaczeń: czarna głowa z białą strzałką schodzącą na kufę, czarne symetrycznie zachodzące na boki siodło, czarny zad i czarna wierzchnia część ogona - pozostała część ciała biała, może mieć jednak minimalne czarne nakrapianie (uwaga: klasyfikacja FCI odróżnia biało-czarnego nowofundlanda od przypominającego go biało-czarnego landseera ect, stanowiącego odrębną rasę, nie uznawaną przez wiele organizacji kynologicznych).
Brązowe
odcienie od czekoladowego do koloru brązu; białe znaczenia jak u czarnego;
Stalowe (niebieskie), biało-brązowe, dropiate
- występują, lecz nie są uznawane przez wzorzec FCI (psy o takim umaszczeniu w FCI nie uzyskują praw hodowlanych).

[edytuj] Usposobienie

Nowofundland znany jest ze swojej życzliwości, delikatności i łagodności - zwłaszcza w stosunku do ludzi.

tekst na licencji GNU Free Documentation License, pierwowzór pochodzi ze strony Wikipedii

[edytuj] Więcej informacji

[edytuj] Galeria

[edytuj] Ogłoszenia

[edytuj] Hodowle

[edytuj] Forum

... (3)

Opis rasy, charakter, potrzeby...


[edytuj] Wpisz swoje uwagi do tego artykułu

[edytuj] Przeczytaj też

[edytuj] Inne molosowate

W typie dogowatym: bokserBroholmerbuldog angielskiBullmastiffCane Corsodog argentyńskidog niemieckiDogue de BordeauxFila Brasileiromastif angielskimastif neapolitańskipies kanaryjskipies z MajorkiRottweilerShar PeiTosa
W typie górskim: Aidibernardyn długowłosybernardyn krótkowłosyCão da Serra da EstrelaCão de Castro LaboreiroHovawartLandseerLeonbergermastif hiszpańskimastif pirenejskimastif tybetańskinowofundlandowczarek anatolijskiowczarek kaukaskiowczarek kraskiowczarek środkowoazjatyckipirenejski pies górskiRafeiro do AlentejoSarplaninac




Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota