Niewydolność serca u psa

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Niewydolność serca to częsta przypadłość naszych czworonogów. Wykryta odpowiednio wcześnie jest stosunkowo łatwa w leczeniu. Może być wadą wrodzoną lub nabytą (np. na skutek infekcji).

Pies bardzo rzadko ma naturę hipochondryka. Nawet jeśli coś mu dolega, zwykle nie daje tego po sobie poznać. Wynika to prawdopodobnie z instynktu samozachowawczego wyniesionego z odległej przeszłości. Pies, jako zwierzę stadne, nie mógł pozwolić sobie na słabość. Najsłabszy w sforze miał bowiem minimalne szanse na przeżycie – najgorzej się odżywiał, był narażony na ataki, grupa często odrzucała go. Skrywanie dolegliwości (np. doznanych ran) było jedyną szansą na przetrwanie.

Podobnie zachowują się dzisiejsze psy, nie tylko te bezdomne, żyjące w sforach, ale także nasze ukochane „kanapowce”. To instynkt nakazuje im udawać silniejsze, niż są w rzeczywistości i nie uskarżać się na ból. Nawet osłabiony, chory psiak chce aktywnie uczestniczyć w życiu swojej rodziny – brać udział w zabawach i wycieczkach, obawia się też pozostawać sam w domu. Niedoświadczony opiekun ma niewielkie szanse rozpoznać pierwsze stadia niewydolności psiego serca. A ma to ogromne znaczenie dla powodzenia leczenia choroby.

Wyróżnia się cztery stadia psiej niewydolności serca:

I stadium
bezobjawowe, wykryć je może tylko weterynarz badając zwierzę i stwierdzając szmery w sercu.
II stadium
na tym etapie właściciel czworonoga ma szanse zauważyć niepokojące zmiany w jego zachowaniu. Pies staje się apatyczny, jego fizyczna wydolność ulega nieznacznemu pogorszeniu, może tez pojawić się kaszel. Psa powinien zobaczyć weterynarz.
III stadium
pies jest już wyraźnie słaby, jakby zmęczony, nawet po minimalnym wysiłku, nasila się też kaszel.
IV stadium
zwierzę ciężko dyszy, nie ma siły podnieść się z posłania, nawet leżąc oddycha bardzo ciężko i z wyraźnym wysiłkiem. Na ogół nie podchodzi już do miski, o spacerach tez nie ma mowy, a do weterynarza trzeba go nieść.

Niewydolność serca może być wadą wrodzoną lub nabytą, ale w obu przypadkach polega na tym samym – praca uszkodzonego serca jest wzmożona, a mięsień sercowy rozrasta się by zrekompensować ubytek. Osłabia się wydolność krążeniowa, czyli serce nie radzi sobie z dostarczeniem odpowiedniej ilości krwi do narządów obwodowych. W jamach opłucnych gromadzi się płyn (tzw. woda w płucach), co wywołuje kaszel nie dający się wyleczyć żadnymi lekami przeciwkaszlowymi. Gwałtowanie obniża się sprawność zwierzęcia, a bez rozpoczęcia właściwego leczenia psu grozi śmierć.

Leczenie niewydolności serca najskuteczniejsze jest wówczas, gdy pies do weterynarza trafia w pierwszym lub drugim stadium choroby. Leczenie polega na podawaniu środków farmakologicznych, zastosowaniu odpowiedniej diety (zleconej przez weterynarza) i ograniczeniu ruchu zwierzęcia (np. nie wciąganie psa do forsownych zabaw). Ważne jest dokładne przestrzeganie zaleceń weterynarza, systematyczność i konsekwencja. Prawidłowo leczony pies ma ogromne szanse na normalne, długie życie.

autor: Kamila, MaWi A.I.



Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota