Niepokojące zachowanie

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Witam. Mam 1,5-rocznego owczarka niemieckiego. Od jakiegoś roku niepokoi mnie jego zachowanie. Myśleliśmy z mężem, że z niego wyrośnie, bo jeszcze był młody. Chodzi mi o kręcenie się w kółko za ogonem. Jak już go dopadnie, to pada na ziemię szybko oddychając i trzyma w zębach przez jakąś chwilkę. Może to robić nawet przez godzinę... Jest to pies podwórkowy, nie jest samotny, bo wychowywany z innym pieskiem, nie trzymamy go na uwięzi, ma się gdzie wybiegać. Taka sytuacja ma miejsce tylko na podwórku, bo np. na spacerze o ogonie nawet nie pamięta), no i w chwili, gdy ktoś z nim przebywa ale nie zwraca na niego uwagi. Jeśli natomiast czymś go zajmujemy, np. zabawą, to też nie wykazuje zainteresowania ogonem. Bardzo proszę o poradę, bo bardzo się martwimy, że może to się skończyć nawet uszkodzeniem obgryzanej części ogona. Czy to jest jakiś rodzaj nadpobudliwości, czy może rodzaj jakiejś choroby? Pozdrawiam. Marzena

Jak pewnie wiesz większość psów z dużym zapałem biega za czymś, co się porusza i ucieka. W psiej głowie jest swego rodzaju programik, który uruchamia pogoń, kiedy w pobliżu pojawi się odpowiedni bodziec. Takie zachowanie jest dla psa bardzo przyjemne, dlatego wiele psów aktywnie szuka czegoś, co można gonić i złapać. Niektóre psy, wśród nich owczarki niemieckie, mają wyjątkową wrodzoną pasję do gonienia. Zdarza się, że z braku innych możliwości pies zaczyna gonić własny ogon (bardzo często, gdy zwierzę przebywa w kojcu lub na ciasnym podwórku, gdzie nic się nie dzieje). Takie zachowanie może się utrwalić, gdy jest jedyną szansą na rozładowanie energii młodego psa lub gdy na przykład spotka się z uwagą właścicieli (nawet jeśli ta uwaga to tylko łajanie psa) i stać się swego rodzaju nałogiem - zachowaniem prezentowanym w sytuacji pobudzenia z jakiegokolwiek powodu.

Przede wszystkim więc nie skupiaj się na psie, kiedy zaczyna angażować się w gonienie ogona. Zamiast tego błyskawicznie i za każdym razem odbiegnij od niego i zainteresuj go czymś innym - zabawką do aportowania, szukaniem czegoś w trawie - i nagródź go, kiedy tylko przybiegnie (rzucenie piłki, Twoja radość, pieszczoty). W ten sposób "ukarzesz" psa za gonienie ogona przez zabranie mu Twojej obecności i uwagi, a jednocześnie nagrodzisz za inne zachowanie.

W części przypadków, gdy nawyk gonienia za ogonem jest silnie utrwalony, konieczna jest konsultacja behawiorysty, a nawet podanie psu przez lekarza weterynarii leków łagodzących napięcie, by ułatwić terapię zachowania. Zdarza się też (na szczęście rzadko), że podobne kompulsywne zachowania są skutkiem patologicznych zmian w układzie nerwowym. Wtedy oczywiście potrzebna jest w pierwszej kolejności wnikliwa diagnoza neurologiczno-weterynaryjna.

autor: Andrzej Kłosiński http://www.coape.pl/



Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota