Miedzianka szmaragdowa

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Do Europy przywieziono kilka podgatunków tych gołębi. Podgatunek nominalny czyli miedziankę szmaragdową Chalcophaps indica indica pierwszy raz przywieziono do ogrodu zoologicznego w Amsterdamie w 1843 roku, a następnie w 1856 roku. Później przywieziono tam podgatunek Chalcophaps indica chrysochlora w 1861 roku.

Podgataunek Chalcophaps indica natalis przywieziono w 1903 roku do ogrodu zoologicznego w Londynie. Najczęściej jednak przywożono i rozmnażano w warunkach wiwaryjnych miedziankę szmaragdową Chalcophaps indica indica.

Gołąbki te ubarwione są bardzo efektownie. Ciemię samca szaro-niebieskawe. Czoło i pasek nad oczami białe. Pozostałe partie głowy, szyja i pierś wiśniowe z purpurowym odcieniem. Pióra pokrywowe skrzydeł, a także lotki drugiego rzędu złotozielone z wyraźnym miedzianym połyskiem. Na łokciach białe plamy. Brzuch szary. Lotki pierwszego rzędu szarobrązowe, sterówki szaroczarne. Dziób i nogi czerwone. Samica nieco mniejsza. W miejscach białych piór występujących u samca, pióra te u samicy są szare. Spód ogona czerwonawy. Całe upierzenie matowe. Młodociane osobniki, bez białego czoła, a na skrzydłach brak metalicznego połysku. Osiągają około 27 cm długości, z czego na ogon przypada 10 cm.

opublikowane za zgodą magazynu Fauna&flora, całość artykułu w numerze 05/2004



Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota