Lorysa górska - artykuł z magazynu "Fauna i flora"

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Lorysa górska
Lorysa górska

Lorysa górska Trichoglossus haematodus (Linnaeus,1771)

Kiedy w 1774 roku, w czasopiśmie „New Illustrations of Zoology” ukazała się pierwsza ilustracja przedstawiająca niezwykle barwną i piękną papugę, wzbudziła duże zainteresowanie hodowców ptaków, jak również miłośników przyrody, a także osób o wrażliwości estetycznej. Gatunkiem tym była lorysa górska, zaliczana do najpiękniejszych papug świata. Lorysy górskie reprezentują podrodzinę lor (Loriinae), do której należy 12 rodzajów z 53 gatunkami.

[edytuj] Hodowla

Mimo niekwestionowanej urody lorys górskich, jak również innych gatunków z podrodziny lor, większość hodowców nie chce zajmować się tymi ptakami ze względu na ich specyficzne wymagania pokarmowe.

Podstawą wyżywienia jest pokarm o konsystencji półpłynnej papki, w skład którego wchodzą: soki owocowe, miód, kondensowane mleko, naturalny jogurt, kompoty, budyń, odżywki dla dzieci, białe pieczywo i biszkopty.

Wielu hodowców ma swoje sprawdzone receptury na sporządzanie takiego pokarmu, a oto jeden z nich: trzy dojrzałe banany, trzy łyżki jogurtu z mikroflorą, dziesięć biszkoptów, dziecięca odżywka z rozdrobnionego ryżu, dwie łyżki miodu. Całość należy dobrze zmiksować i dodać tyle wody, aby uzyskać półpłynną konsystencję. Raz w tygodniu można dodać do tego pokarmu witaminy. Ponadto podajemy wszelkie dojrzałe owoce, a raz w tygodniu pyłek kwiatowy zmieszany z wodą. Ptaki chętnie ogryzają korę ze świeżych gałązek wierzbowych, czarnego bzu czy jabłoni.

Wiosną korzystnie jest podawać kwiaty czereśni i innych drzew owocowych, które zjadają i co ciekawe wcierają sobie w pióra. Lubią też każdą dobrej jakości, świeżą zieleninę. Przed lęgami należy także karmić je białkiem zwierzęcym (larwy mączników, poczwarki mrówek czy miękki pokarm jajeczny).

W niewielkich ilościach można także podawać ziarno (słonecznik, owies, kanar, proso, niedojrzałą kukurydzę) jedzą też gotowaną kukurydzę i ryż. Należy pamiętać, że ziarno nie może być podstawą diety żywieniowej, a powinno stanowić tylko niewielki jej procent. Dużym ułatwieniem w żywieniu są gotowe pokarmy instant dla lor, oferowane przez niektóre firmy. Taki pokarm wystarczy zmieszać z wodą, zmiksować i podawać ptakom. Lorysy karmione takim pokarmem są zdrowe, mają intensywne barwy, a upierzenie ich jest gładkie i błyszczące. Pokarm ten należy urozmaicać kawałkami różnych, dojrzałych owoców, w tym także jagodowych. Ze względu na postać podawanego pokarmu, odchody ptaków są płynne, co utrudnia hodowcom utrzymanie higieny. Lorysy górskie najlepiej czują się w wolierze gdzie przebywa wyłącznie para ptaków. Mimo bardzo egzotycznego wyglądu są odporne na chłody jednak w ich otoczeniu temperatura nie powinna spadać poniżej zera. Bardzo dobrym rozwiązaniem jest woliera wewnętrzna połączona z wolierą ogrodową, do której mogą wlatywać podczas sprzyjającej pogody.

Konstrukcja wolier powinna być metalowa, ponieważ lorysy mają skłonności do ogryzania drewna. Z tego też względu nie należy sadzić żywych roślin, które w krótkim czasie zostałyby zniszczone. Z powodu płynnych odchodów ptaków, dobrze gdy ewentualne, lite ściany wolier sporządzone są z łatwo zmywalnego materiału, np. z glazury. Podłoże wolier powinno być higroskopijne (torf, wióry), które w razie potrzeby należy wymieszać. W wolierach ogrodowych stosuje się niekiedy, z dobrym skutkiem, dziesięciocentymetrową warstwę ściółki leśnej, zmienianą raz w roku. Ptaki muszą mieć stale do dyspozycji budki lęgowe, służące im jako miejsca noclegowe nawet poza lęgami. Nie są wybredne w wyborze budek, ale najodpowiedniejsze wydają się z wydrążonego pnia o średnicy około 30cm i wysokości 45-50cm. Mogą być także zbite z desek lub grubej sklejki o wymiarach dna 22x22cm i tej samej wysokości co poprzednia. Otwór wejściowy powinien mieć średnicę 8cm. Na dnie budki rozkładamy ośmiocentymetrową warstwę wiórków świerkowych lub sosnowych zmieszanych z torfem. Wyściółkę tę co pewien czas zastępujemy świeżą, a w czasie odchowu piskląt nawet co dwa dni. Karmione pisklęta często są mocno zabrudzone płynnym pokarmem i w takich przypadkach należy je obmywać ciepłą wodą po czym dobrze wysuszyć miękką ściereczką. Od chwili wyjścia z gniazda, po około 30 dniach młode lorysy górskie (często odchowywany jest tylko jeden ptak) są samodzielne i można odłowić je i przenieść do osobnej woliery, ponieważ para lęgowa może przystąpić do drugiego lęgu. W przeciwieństwie do osobników dorosłych młode ptaki mogą przebywać w grupach. Dojrzałość płciową osiągają w wieku 2-3 lat. Możliwa jest także pielęgnacja pary lorys górskich w dużej klatce o minimalnej długości 150 cm, jednak utrzymywanie właściwej higieny, a także donośny i przenikliwy głos ptaków, mogą być bardzo uciążliwe dla hodowcy, a przede wszystkim dla współmieszkańców. Myślę jednak, że wszelkie niedogodności związane z pielęgnacją, w pełni rekompensuje piękne ubarwienie ptaków jak również ich sympatyczne zachowanie. Te kontaktowe papugi łatwo się oswajają i przy odpowiedniej opiece biorą pokarm z ręki opiekuna.

Żyją średnio 20 lat, niekiedy dłużej.


autor: Andrzej Jarosz
opublikowane za zgodą magazynu Fauna&flora

[edytuj] Przeczytaj też




Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota