Kuc walijski

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Nazwa kuc walijski zarezerwowana jest dla grupy czterech spokrewnionych ze sobą typów kuców wywodzących się z Walii. Wszystkie cztery typy doskonale nadają się do jazdy wierzchem, szczególnie dla dzieci. Znane są z przyjemnego i łagodnego charakteru, sprężystego kroku, talentu do skoków i dużej wytrzymałości.

Kuce walijskie dzieli się na cztery typy:

Nazwy te są bardzo podobne i nietrudno je pomylić, dlatego dla ułatwienia typy kuców oznaczono też literami alfabetu. I tak: walijski kuc górski to sekcja A, kuc walijski typu wierzchowego – sekcja B, kuc walijski typu Cob – sekcja C, a welsh cob – sekcja D.

Walijski kuc górski (sekcja A)
jest najmniejszy ze wszystkich czterech typów, ale dzięki doskonałym proporcjom i wrodzonej elegancji uważany bywa za najładniejszego z nich. Dorasta do ok. 122 cm w kłębie (standard amerykański dopuszcza wzrost do 127 cm), a szlachetny, lekko orientalny wygląd zawdzięcza dawnym krzyżówkom ze sprowadzonymi do Walii końmi arabskimi. W późniejszych czasach bywał też krzyżowany z końmi andaluzyjskimi. Jego mała, sucha głowa o wielkich oczach, elegancka postawa, doskonałe nogi, wysoko osadzony ogon i żwawe ruchy sprawiają, że walijski kuc górski uważany bywa za najwytworniejszego brytyjskiego kuca. Jest bardzo popularnym wierzchowcem dla dzieci, poszukiwanym nie tylko w rodzinnej Walii, ale w całej Europie i USA.
Kuc walijski typu wierzchowego (sekcja B)
jest większą wersją walijskiego kuca górskiego. Dorasta do 137 cm w kłębie (w USA do 147 cm), a proporcje i szlachetny, orientalny wygląd nie odbiegają wiele od mniejszego wzorca. Dzięki krzyżówkom z końmi pełnej krwi oraz rasą Hackney, kuce walijskie sekcji B odznaczają się lekką budową, muskularną, wygiętą w łuk szyją i głęboką, szeroką klatką piersiową. Są typowymi końmi wierzchowymi, doskonałymi zwłaszcza dla dzieci. Mają ogromny talent do skoków i dużą wytrzymałość. Czasami nazywane są „merlinami” od jednego ze swoich przodków – ogiera pełnej krwi o imieniu Merlin.
Kuc walijski typu Cob (sekcja C)
nie jest tak elegancki i zwinny jak kuce sekcji A i B. Rasa ta rozwinęła się w okolicach Breconshire i Radnorshire ze skrzyżowania walijskiego kuca górskiego (sekcja A) i Welsh Coba (sekcja D). Jego wzrost nie przekracza 137 cm w kłębie, odznacza się cięższą, bardziej zwartą budową, a jego głowa jest mniej elegancka niż u ras sekcji A i B i zawsze o prostym profilu. Ruch jest elastyczny i płynny. Kiedyś kuc walijski typu cob był niezastąpionym koniem zaprzęgowym, ale wraz z rozwojem motoryzacji popadł w zapomnienie. Dopiero niedawno rasa została „odkryta” na nowo, a kucyk okazał się wspaniałym wierzchowcem, także dla dorosłych.
Cob walijski (sekcja D)
to największy przedstawiciel w grupie. Jego minimalny wzrost to 137 cm w kłębie. Walijczycy są niezwykle dumni ze swoich Welsh Cobów i nazywają je najlepszymi wierzchowcami i końmi pociągowymi Europy. Rasa hodowana jest w Walii od ponad 800 lat. W średniowieczu woziły rycerzy, były tez niezastąpione na polowaniach, w przeciąganiu ciężarów i pokonywaniu trudnych przeszkód. Ich chód jest lekki i elastyczny, odznaczają się też duża wytrzymałością i mocnymi nerwami. Dzięki silnej, muskularnej budowie potrafią unieść bardzo ciężkich jeźdźców. Łagodny, przewidywalny charakter sprawia, że mogą z powodzeniem służyć jako wierzchowce dla starszych ludzi lub dzieci. Wykorzystywane są też na polowaniach oraz w zaprzęgach.
autor: Kamila, MaWi A.I.



Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota