Kot perski

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Koty perskie uważane są za najpopularniejszą kocią rasę na świecie. Długie, miękkie futro, płaski pyszczek i łagodny charakter zaskarbiają im rzesze miłośników na wszystkich kontynentach. Persy występują w wielu odmianach barwnych, różniących się nie tylko kolorem futra, ale też szczegółami anatomii. Wszystkie odmiany łączy jednak długa okrywa włosowa, krępa budowa i okrągła głowa ze spłaszczonym profilem.

Spis treści

[edytuj] Historia

Pierwsze wieści o kotach porośniętych długim włosem dotarły do Europy około roku 1521. Pod koniec XVI wieku podróżnik Nicolas Fabri de Pieresc przywiózł z Turcji pierwsze koty długowłose. Dotychczas w Europie znano wyłącznie koty krótkowłose, nowa długowłosa odmiana była więc interesującą nowością. Koty angorskie, bo o nich mowa, wzbudzały ciekawość. W dobrym tonie było trzymać je na dworach, dlatego stały się niezwykle popularne wśród książąt europejskich, magnatów i najbogatszej szlachty. Koty zaczęto rozmnażać, starano się uzyskać jak najdłuższą i najdelikatniejsza okrywę włosową, oraz przeróżne odmiany barwne. W różnych regionach naszego kontynentu nazywane były inaczej - zależnie od miejsca, z którego zostały przywiezione. Podobne koty zwane więc były kotami chińskimi, azjatyckimi, indyjskimi. Współczesna nazwa "koty perskie" nie określa rzeczywistego pochodzenia tych kotów, a jest jedynie nazwą zwyczajową.

Koty perskie nie zawsze przypominały dzisiejszych przedstawicieli rasy. Pierwsi przedstawiciele byli raczej szczupłej, smukłej budowy, mieli wydłużone pyszczki i skromniejsza okrywę włosową. Lata hodowli selekcyjnej zmieniły dawne koty angorskie w dzisiejsze krępe, puszyste persy o płaskich pyszczkach. Najważniejsze zmiany dokonały się w ostatnich latach XIX wieku za sprawą królowej Wiktorii, która w 1871 roku nabyła parę niebieskich persów i zainicjowała hodowlę w Anglii. W 1890 roku powstał pierwszy Klub Persa, a trzy lata później w "Cat review" opublikowano pierwszy artykuł na temat nowej rasy.

Do Polski persy trafiły w latach 70. XX wieku za sprawą Pani Jolanty Kotłubiej. Obecnie persy to doskonała rasa "kanapowa".

[edytuj] Wygląd

[edytuj] Budowa

Pers to kot długowłosy, krępej budowy ciała, duży lub średniego wzrostu (waga od 3,5 do 6 kg, zależnie od odmiany i płci). Dojrzałość osiąga w wieku 2 lat.

Głowa persa jest duża, okrągła, szeroka i masywna, o pełnych policzkach i podbródku oraz wypukłym czole. Szyja krótka i gruba. Oczy duże, okrągłe, szeroko rozstawione, dość wypukłe, kolor tęczówki uzależniony od umaszczenia - od barwy pomarańczowej do miedzianej, orzechowej, ciemnozielonej, szmaragdowej, niebieskiej lub niebieskozielonej. U odmiany białej częsta róznookość (jedno oko pomarańczowe, drugie niebieskie). Uszy małe, nisko osadzone, skierowane do przodu, z obfitymi pędzelkami włosów wewnątrz. Nos mały, krótki, szeroki, tępo zakończony, z profilu powinien tworzyć linię pionową prowadzoną od czoła po brodę. W ostatnich latach najbardziej pożądany jest nos silnie zredukowany (wersja amerykańska), z bardzo wyraźnym stopem, znajdujący się niemal między oczami. Tułów persa jest mocny, krępy, proporcjonalny, nie sprawiający wrażenia ociężałego, dobrze umięśniony i o mocnym kośćcu. Grzbiet prosty, pierś szeroka. Kończyny krótkie, grube, mocne. Łapy duże, o dużych poduszkach z kępkami włosów między palcami. Ogon krótki, bardzo puszysty, skierowany prosto ku ziemi.

[edytuj] Szata i umaszczenie

Podszerstek miękki i gęsty okrywa włosowa długa, pełna, jedwabista, gęsta. Włosy są napuszone i odstają od ciała. Wokół szyi kryza, na tylnych nogach portki, włos krótszy na barkach, głowie i karku, najdłuższe na grzbiecie i brzuchu. Zimą okrywa dużo okazalsza, niż latem. Podczas ruchu okrywa powinna falować.

Istnieje 149 odmian barwnych persów - 7 jednokolorowych, 10 pododmian barwnych kotów dymnych, odmiany szylkretowe (17 pododmian), kameo, colourpointy (20 odmian), pręgowane i dwukolorowe.

[edytuj] Charakter

Persy to spokojne, zrównoważone i łagodne koty. Lubią ludzi, bardzo przywiązują się do całej rodziny. Są prawdziwymi pieszczochami - uwielbiają głaskanie, czesanie, drapanie. Nie lubią samotności, zawsze chętnie przystają na propozycje człowieka - zabawa z dziećmi lub dorosłymi to dla nich wymarzona rozrywka. Nigdy nie używają pazurów i zębów, są zupełnie pozbawione agresji, dlatego można spokojnie powierzyć im nawet małe dzieci. Gości w domu akceptują szybko i bez problemów, łatwo też przystosowują się do nowych warunków. Nie przejawiają tendencji niszczycielskich. Nie są złośliwe, łatwo też wybaczają. Są świetnie przystosowane do życia w mieszkaniach. Często mają do dyspozycji ogród lub wybieg, nie korzystają z nich wybierając wygodna kanapę lub własną miękką poduszkę. Persy lubią znajdować się w centrum uwagi, bywają też uparte.

[edytuj] Pielęgnacja

Persy muszą być codziennie szczotkowane (przez około 20 minut), o czym zapomina część ich opiekunów. Nawet kilkudniowa przerwa w zabiegach pielęgnacyjnych może skończyć się dla persa wielkim kołtunem, który nie da się już rozczesać i trzeba go będzie wyciąć. Kołtuny mogą też spowodować choroby skóry. Co jakiś czas wskazane jest kąpanie persów w specjalnych szamponach przywracających sierści połysk i jedwabistość. Do czesania można używać rozczesujących pudrów.

Aby futro persa było lśniące i zdrowe, konieczna jest urozmaicona dieta. Poza dobrze zbilansowaną karmą pers powinien dostawać mięso wołowe, nabiał, drób i witaminy.

Persy miewają kłopoty z oczami - z powodu wielkości i wypukłości rogówki narażone są na urazy mechaniczne oraz infekcje. Oczy należy przemywać płatkami higienicznymi zwilżonymi przegotowaną wodą lub specjalnymi preparatami kupionymi w sklepie zoologicznym.

autor: Kamila, MaWi A.I.

[edytuj] Więcej informacji

[edytuj] Galeria

[edytuj] Ogłoszenia

[edytuj] Hodowle

[edytuj] Forum


[edytuj] Wpisz swoje uwagi do tego artykułu




Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota