Kocia białaczka

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Kocia białaczka jest choroba wirusową. Wirus wywołujący ją należy do grupy retrowirusów (podobnie, jak wirusy ludzkiego i kociego niedoboru immunologicznego HIV i FIV). Tak samo, jak w przypadku tamtych dwóch wirusów, także wirus kociej białaczki (czyli FeLV) potrafi przetrwać w organizmie kota w formie uśpionej długie lata, by potem nagle ujawnić się i spowodować chorobę, która zawsze kończy się śmiercią zwierzaka. Kocią białaczką nie zarazi się ani człowiek, ani żadne inne, nie kotowate zwierzę.

FeLV jest retrowirusem namnażającym się w śliniankach, szpiku kostnym i nabłonku dróg oddechowych. Wyróżnia się trzy typy wirusa umownie oznaczane literami A, B i C:

FeLV A
najbardziej zakaźny, z łatwością zarażający inne koty, odpowiedzialny za wszystkie typy białaczki u kotów, jest składnikiem szczepionek.
FeLV B
rzadziej spotykany (u około połowy chorych kotów), prawdopodobnie wywołuje guzy nowotworowe
FeLV C
występuje bardzo rzadko, jest wynikiem mutacji wirusa A

FeLV przenosi się z kota na kota głównie podczas kontaktu ze śliną chorego zwierzęcia. Bardzo niebezpieczne są pogryzienia, ale czasem wystarczy korzystanie z jednej miski. Kot zarazić się może czyszcząc drugiemu, choremu kotu okolice nosa (wirus znajduje się w jego wydzielinie). Niezwykle rzadko dochodzi do zarażenia poprzez korzystanie ze wspólnej kuwety. Udowodniono tez przypadki zarażenia zdrowego kota wirusem FeLV przez pchłę żerująca poprzednio na kocie chorym. Wirusa nie da się wnieść do domu na butach lub rękach, gdyż jest bardzo wrażliwy na warunki zewnętrzne (ciepło, zimno, wysychanie, itp.). Uważa się, że wirus FeLV jest główną przyczyną śmierci i ciężkich chorób przewlekłych kotów domowych.

Po dostaniu się do organizmu kota, wirus szybko namnaża się (2-4 tygodnie) i rozpoczyna się ostra faza choroby. Koty zachowują się wówczas całkiem naturalnie, nie wykazują żadnych objawów (jedynie bardzo młode kocięta mogą gorączkować i wyglądać osowiale). Tymczasem ogromne ilości wirusa znajdują się w kociej krwi (stan taki nazywamy wiremią). Ciąg dalszy choroby zależy od wieku kota. U około 40% kotów układ odpornościowy całkowicie zwalcza wirusa jednocześnie uodparniając zwierzę na następne lata. Około 30% kotów nie będzie potrafiło zwalczyć wirusa i zachoruje, stanowiąc zagrożenie dla innych kotów. U pozostałych 30% zwierząt dojdzie do zakażenia latentnego - układ odpornościowy będzie w stanie stłumić infekcję, ale nie zniszczyć wszystkich wirusów. Przetrwają one ukryte w organizmie i mogą ujawnić się w dowolnym momencie doprowadzając do choroby. Mogą tez nie ujawnić się do końca życia zainfekowanego kota.

Wirus białaczki kotów może spowodować u nich znaczne osłabienie odporności (ciągłe infekcje bakteryjne, pasożytnicze i grzybicze), anemię i zaburzenia krzepnięcia krwi (wirus umiejscawia się w szpiku kostnym i niszczy jego komórki), zaburzenia rozrodu (wirus może powodować bezpłodność, poronienia, rodzenie bardzo słabych lub martwych kociąt), choroby układu nerwowego, zapalenia stawów, nerek, a także choroby nowotworowe (najczęściej chłoniakomięsaki i białaczka limfatyczna).

Przez pierwszych kilka lat zarażone białaczką koty nie wykazują żadnych objawów. Jedynym sposobem wykrycia wirusa jest przeprowadzenie testu białaczkowego. Kot, u którego test wyszedł dodatnio, powinien być odpowiednio traktowany. Przy właściwej opiece i odpowiednim leczeniu może pożyć jeszcze wiele lat! Choremu kotu należy się spokojny kąt, w którym mógłby odpoczywać, wszelkie zmiany w domu powinny być przeprowadzane stopniowo. Stres jest wielkim sprzymierzeńcem wirusa FeLV. Kota należy uważnie obserwować, gdyż nikt lepiej, niż opiekun nie odkryje zmian w jego zachowaniu mogących świadczyć o rozwijaniu się choroby. Dieta powinna być dostosowana do stopnia rozwoju choroby i wieku kota i trzeba konsultować ją z lekarzem weterynarii. Kot powinien być pod stała opieką weterynaryjną. Konieczne będzie częstsze odrobaczanie, zwyczajne szczepienie przeciwko kociemu katarowi i panleukopenii, natomiast nie wolno chorego kota szczepić przeciwko białaczce. Leczenie zarażonego kota ma na celu głównie łagodzenie postępów choroby i poprawę samopoczucia kota.

Najlepsza metodą zapobiegania zarażeniu naszego pupila wirusem FeLV jest całkowita izolacja kota. Kot nie wychodzący, spędzający życie w mieszkaniu, nie mający kontaktu z innymi kotami, jest w 100% bezpieczny. Jeżeli kot czasami wychodzi na "spacery" lub ma inne możliwości kontaktu z kotami, które mogą być nosicielami wirusa, można go zaszczepić przeciwko białaczce. Szczepi się wyłącznie koty, które przeszły testy białaczkowe. Szczepienie ma jedną wadę - zdarza się, że w miejscu wkłucia igły tworzy się nowotwór złośliwy (mięsak). Guz ten ni poddaje się leczeniu, tworzą się przerzuty, kot niestety szybko umiera. Dlatego weterynarz powinien kota zaszczepić w tylną kończynę (w przypadku powstania guza amputacja nogi może kotu uratować życie). Niektórzy próbują eksperymentować z szczepieniem w ogon.

autor: Kamila MaWi A.I.

Artykuły portalu eurocity.pl o treści związanej z medycyną, farmacją lub weterynarią mają charakter wyłącznie edukacyjny i nie mogą być podstawą do leczenia ludzi lub zwierząt na własną rękę.




Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota