Katarzynka – papuga z gór (artykuł z magazynu "Fauna i flora")

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

[edytuj] Wśród skał i kamieni

Papugi zwyczajowo jednoznacznie kojarzą nam się z tropikalnymi lasami i życiem wysoko wśród zielonych koron drzew. Tymczasem ptaki te są dużo bardziej elastyczne i potrafią dostosować się do rozmaitych środowisk (lasy, stepy, tereny rolnicze, obrzeża miast). Bohaterka naszej opowieści za ulubione miejsce swego życia wybrała natomiast góry. Papugi tego gatunku zamieszkują Amerykę Środkową i Południową, od południowego Meksyku, poprzez zachodnią Panamę aż po południowo-zachodnią Wenezuelę, Kolumbię, południowo-zachodni Ekwador i Peru. Zasiedlają zbocza Andów i Kordylierów do wysokości 2, a nawet 3 tys. m n.p.m.: górskie lasy, sawannę oraz otwarte przestrzenie. Preferują tereny skaliste porośnięte grupami drzew. Niekiedy pojawiają się również na wysoko położonych uprawach i plantacjach, ale z reguły nie czynią tam większych szkód (sporadycznie na kukurydzy). Należą do ptaków stadnych, żyjących w grupach od kilku do kilkuset osobników. Są stosunkowo płochliwe, stale pozostając w koronach drzew.

[edytuj] Mała, zielona papużka

Katarzynka doskonale nadaje się do hodowli klatkowej – sprawiają to jej niewielkie rozmiary. Dorosły ptak osiąga zaledwie do 16 cm długości, z czego ok. 6 cm przypada na krótki, klinowaty ogon. Dzięki temu, mimo drobnych gabarytów papużka ta odznacza się dość masywnym wyglądem i na pierwszy rzut oka sprawia wrażenie dużo większej niż jest w rzeczywistości. Pióra mają barwę zieloną, przy czym głowa jest zielonożółta z delikatnym niebieskawym odcieniem. Na karku, grzbiecie, brzuchu i w okolicy skrzydeł występują nieregularnie rozmieszczone ciemne prążki i cętki (stąd nazwa: prążkowana) pierś jest oliwkowozielona. Opatrzony ciemną końcówką dziób ma barwę naturalnego rogu, zaś nogi są różowe, o cielistym odcieniu i zakończone ciemnymi, niemal czarnymi pazurkami. Dymorfizm płciowy zaznaczony jest raczej słabo i poprawne rozróżnienie płci wymaga od hodowcy pewnego doświadczenia. Samice mają bledsze oraz drobniejsze czarne plamki na ciele, są też odrobinę mniej barwne od samców. Najprostszym sposobem ustalenia płci jest porównanie barwy górnej strony środkowych sterówek – u samic są one w całości zielone (z ewentualnym czarnym zakończeniem), zaś u samców są czarne niemal do połowy. Osobniki młodociane różnią się od dojrzałych bledszymi dziobami i nogami, ciemniejszym ubarwieniem oraz mniej wyraźnymi czarnymi znaczeniami piór. W niewoli okazało się, że katarzynki potrafią tworzyć liczne odmiany kolorystyczne. Wyhodowano szereg niezmiernie interesujących mutacji barwnych, m. in. o barwie ciemnozielonej, oliwkowej, żółtozielonej (złotej), niebieskiej (turkusowej), brązowej (płowej), cynamonowej, żółtej (lutino), kremowej (tzw. albino), kobaltowej (ciemnoniebieskiej), a nawet srebrnej i fioletowej. Hodowcy, poprzez krzyżowanie za sobą różnych odmian otrzymują wciąż nowe linie tych ptaków. Należy się więc spodziewać, że w niedalekiej przyszłości liczba form barwnych katarzynek może ulec zwiększeniu.


Tekst: dr wet. Joanna Zarzyńska
opublikowane za zgodą magazynu Fauna&flora, całość artykułu w numerze 11/2008

[edytuj] Przeczytaj też




Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota