Kakadu białooka

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Spis treści

[edytuj] Wygląd

Samiec kakadu białookiej jest biały. Okolice nasady dzioba i oczu łososiowo-różowe. Okolice uszu z kremowym nalotem. Spodnia część sterówek i lotek żółtawe. Wokół oczu szerokie, nagie, białe obwódki (stąd polska nazwa). Tęczówka ciemnoszara niemal czarna. Dziób biały z szarym nalotem, nogi szare. Na głowie czub utworzony z krótkich, białych piór, unoszony w chwilach podniecenia. Samica ubarwiona podobnie, z tą różnicą, że tęczówki jej oczu są czerwonobrązowe, co jest widoczne przy słonecznym świetle. Różnice w ubarwieniu tęczówek samców i samic występują tylko u osobników dojrzałych, a więc 2- 3-letnich. Ponadto samce są nieco masywniejsze i cięższe. Osobniki młodociane ubarwione są tak jak ptaki dorosłe, a ich tęczówki są ciemne. Osiągają 32 cm długości.

[edytuj] Pierwsze importy

Pierwsze kakadu białookie dotarły do Europy w latach siedemdziesiątych XIX wieku. W pierwszej kolejności otrzymał je londyński ogród zoologiczny, a następnie trafiły do Hamburga oraz do nielicznych hodowców prywatnych. W XX wieku, od jego początku do lat siedemdziesiątych, nie przywożono tych papug, dopiero od 1972 roku ponownie zaczęły docierać do Europy i USA, o czym już wspomniano na wstępie. Niestety hodowla kakadu białookich sprawia problemy o czym świadczą nieliczne przypadki ich rozrodu. Do zjawisk stosunkowo częstych należą upadki osobników dorosłych. Te czynniki jak również zabroniony eksport i zgubna dla gatunku dewastacja biotopów w środowisku naturalnym (co jest swoistym paradoksem), spowodowały, że gatunek ten jest zagrożony. Ze względu na taką sytuację, został opracowany w 1991 roku projekt ochrony kakadu białookich znajdujących się w hodowlach. Zarejestrowanych zostało 33 hodowców prywatnych, a także parki ptasie i ogrody zoologiczne, z ogólną ilością 115 ptaków. Ze sprawozdań wynika, że w 1991 roku odchowano osiem młodych, w 1992 roku siedem, w tym dwa dokarmiane ręcznie, a w 1993 roku osiem w tym również dwa dokarmiane ręcznie.

[edytuj] Konstrukcja woliery

Mimo, że jest to jeden z najmniejszych gatunków kakadu, to jednak konstrukcja woliery powinna być zbudowana ze stali, a siatka z mocnego, grubego drutu. Drewniana konstrukcja w krótszym lub dłuższym czasie zostanie doszczętnie zniszczona, podobnie jak delikatna siatka. Ptaki w swoim zachowaniu są niezwykle sympatyczne i niezwykle zabawne. Interesują się dosłownie wszystkim co umieścimy w wolierze i zawsze znajdują coś ciekawego dla siebie. Podczas tych nieustannych penetracji wykonują niebywałe ruchy głową i skrzydłami, stroszą czuby, głośno wykrzykują i zabawnie skaczą po gałęziach. Ze względu na takie zachowanie, nazywane są „małymi klownami”. Bardzo szybko się oswajają i przyzwyczajają do swojego opiekuna, jednak nie powinny być pielęgnowane pojedynczo, bowiem potrzebują kontaktu ze swoim partnerem, nawet podczas nocy. Zestawiając pary, należy kojarzyć osobniki dojrzałe lecz młode, które wcześniej nie miały innych partnerów. Najlepiej gdy ptaki dobierają się same w grupie kilku czy też kilkunastu sztuk, chociaż taka metoda ze względu na rzadkość gatunku jest raczej nie do spełnienia. Do hodowli kakadu białookich najlepsza jest woliera ogrodowa połączona z wolierą wewnętrzną w taki sposób, aby ptaki mogły się swobodnie przemieszczać. Zimą powinny być zamknięte w wolierze wewnętrznej, gdzie utrzymujemy temperaturę 10-15oC. Gdyby w tym okresie ptaki przystąpiły do rozrodu, bowiem mogą gniazdować o każdej porze roku, podnosimy temperaturę do 20-22oC, a doświetlaniem wydłużamy dzień do 15 godzin. W wolierach nie sadzimy roślin, ponieważ w krótkim czasie zostaną zniszczone. Montujemy natomiast wiele rozgałęzionych konarów, wieszamy w różnych miejscach pęczki gałązek wierzbowych lub drzew owocowych, które systematycznie zastępujemy świeżymi. Na podłożu możemy położyć fragmenty obumarłych pni, kamienie i skały. Wszystko to urozmaici wystrój woliery, a ptakom dostarczy wielu atrakcyjnych miejsc do penetrowania, co uwielbiają czynić. Budki lęgowe wieszamy w różnych miejscach i na różnych wysokościach, a niektóre możemy postawić na podłożu. Wydaje się, że najlepsze są z wydrążonych pni, wyglądają naturalnie i co istotne w ich wnętrzu nie ma znaczących różnic temperatur dnia i nocy. Optymalne rozmiary budek, to: średnica wewnętrzna 25-30 cm, wysokość 30-50 cm, otwór wejściowy o średnicy 10 cm. Jako wyściółkę, korzystnie jest stosować spróchniałe drewno. Niektóre budki mogą być zniszczone przez ptaki z czym należy się liczyć. Cały wystrój wolier trzeba tak zaplanować, aby pozostało miejsce do latania.

[edytuj] Rozmnażanie

W przypadku lęgu, kontrolę budki przeprowadzamy niezwykle ostrożnie i tylko wtedy, kiedy oba ptaki są na zewnątrz. Kakadu białookie są bardzo wrażliwe na wszelkie ingerencje i nieumiejętna kontrola gniazda może się skończyć zniszczeniem jaj lub pokaleczeniem, a nawet zabiciem piskląt. Niezapłodnione jaja, nie karmienie potomstwa lub karmienie niewystarczające, to częste niepowodzenia w rozrodzie tego gatunku, dlatego kontrola gniazda jest konieczna, mimo iż ryzykowna. W takich przypadkach, niektórzy hodowcy stosują dokarmianie ręczne piskląt, a niekiedy nawet inkubację jaj w inkubatorach. Mimo, że lęgi naturalne są najwłaściwsze, to niekiedy sytuacja zmusza nas do lęgów sztucznych, co w przypadku gatunków rzadkich ma swoje uzasadnienie. Technika takich lęgów, to osobny, obszerny temat, ale w największym skrócie kilka porad. Optymalna temperatura pomieszczenia, w którym przechowujemy jaja to 10oC. Najlepiej gdy jaja umieścimy w ziarnie, co zapewni im odpowiednią wilgotność. Podczas przechowywania, raz dziennie je obracamy. Jaja przechowujemy do 10 dni, bowiem dłuższe przechowywanie zmniejsza żywotność zarodków. Inkubator przed użyciem powinien być zdezynfekowany (np. oparami formaliny) i nagrzany do 38oC. Temperaturę mierzymy na wysokości górnej powierzchni jaj (nie dotykając ich), wtedy wewnątrz jaj uzyskamy temperaturę tę właściwą, czyli 37,5oC. Wilgotność powinna wynosić 60%. W końcowej fazie inkubacji (17-18 dzień), podwyższamy temperaturę do 39oC, a wilgotność do 65%. Jaja obracamy trzy razy dziennie, w taki sposób, aby w nocy leżały odwrotnie w stosunku do ich ostatniej pozycji. Trzy dni przed spodziewanym kluciem (okres inkubacji kakadu białookich wynosi 24 dni) jaj nie obracamy. Tuż przed wylęgiem wydobywają się z jaj wyraźnie słyszalne piski. Pisklęta powinny opuścić skorupki w ciągu 24 godzin. Umieszczamy je w miseczce wyłożonej czystym, papierowym ręcznikiem, którą wstawiamy do inkubatora nagrzanego do 37oC i pozwalamy dobrze wyschnąć przez 2-6 godzin.

[edytuj] Żywienie

W chwili obecnej wiele firm produkuje różne mieszanki przeznaczone do karmienia piskląt o optymalnym, kompletnym składzie. Mieszankę taką przyrządza się bardzo szybko, dodając do niej przegotowaną wodę w ilości podanej w przepisie. Dla świeżo wyklutych piskląt dodaje się do mieszanki trzykrotnie więcej wody niż dla pięciodniowych. Uzyskana w ten sposób papka, przeznaczona do karmienia powinna mieć temperaturę 39oC. W pierwszych dniach życia karmimy niewielką pipetką, a następnie strzykawką z miękkim gumowym lub igielitowym wężykiem na końcu. Karmimy z wyczuciem i z taką częstotliwością, aby wola ptaszków były wypełnione pokarmem, ale bez przesady. Każdego dnia przyrządzamy świeżą papkę. Małe ptaszki umieszczamy w specjalnej skrzynce z zamontowaną grzałką z możliwością regulacji temperatury (np. Octagon TLC-4). Do czwartego dnia życia przebywają w temperaturze 37oC, od piątego do dziewiątego w 36,5oC, od dziesiątego dnia do chwili pełnego porośnięcia tzw. drugim puchem w temperaturze 34oC, a od momentu rozwijania się piór w temperaturze 25-27oC. Opierzone już ptaki mogą przebywać w przeciętnej temperaturze pokojowej. Kilkunastodniowym ptaszkom można założyć obrączki rodowe o średnicy wewnętrznej 8 mm.

Podczas lęgów naturalnych, kiedy młode kakadu opuszczą gniazdo, są nadal karmione przez rodziców, do chwili uzyskania samodzielności. Może to nastąpić po trzech tygodniach, a niekiedy nawet po czterech miesiącach. Kakadu białookie karmimy mieszanką ziarna dla dużych papug, w skład której wchodzą: proso, kanar, pszenica, owies, kukurydza, słonecznik, kardi, gryka, niełuskany ryż, orzechy. Chętnie jedzą proso senegalskie w kolbach, kolby z niedojrzałą kukurydzą czy zielony groszek. W okresie rozrodczym ziarno kiełkujemy. Ponadto karmimy miękkim pokarmem jajecznym, biszkoptami, sucharkami czy bułką namoczoną w mleku. Dietę urozmaicą najróżniejsze warzywa, owoce i zielenina. Mineralia w postaci mieszanek sypkich, grysów czy kamieni powinny być stale do dyspozycji ptaków. Ostrożnie i w sposób bardzo wyważony, podajemy także witaminy.

autor: Andrzej Jarosz
opublikowane za zgodą magazynu Fauna&flora, całość artykułu w numerze 08/2006

[edytuj] Więcej informacji

[edytuj] Galeria

[edytuj] Ogłoszenia

[edytuj] Hodowle

[edytuj] Forum


[edytuj] Wpisz swoje uwagi do tego artykułu




Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota