Jamnik długowłosy króliczy

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Jamnik długowłosy króliczy
Jamnik długowłosy króliczy

Spis treści

[edytuj] Historia

Jamniki wywodzą się z Niemiec, gdzie hodowano je do polowań na lisy, króliki i borsuki, gdyż niewielkie rozmiary tych psów pozwalały im ścigać zwierzynę nawet w podziemnych norach. Pierwsze jamniki, jeszcze w średniowieczu, były standardowej wielkości. Pod koniec XIX wieku w hodowlach uzyskano mniejsze odmiany, które obecnie są najpopularniejsze. Generalnie wyróżnia się trzy odmiany tej rasy ze względu na wielkość: standardową (max 9 kg), miniaturową (do 5 kg) i króliczą (poniżej 5 kg) oraz trzy ze względu na rodzaj włosa: krótkowłosą, długowłosą i szorstkowłosą. Daje to w sumie dziewięć zupełnie różnych odmian, które na wystawach rozpatrywane i oceniane są oddzielnie.

[edytuj] Wygląd

[edytuj] Budowa

Jamnik długowłosy króliczy jest najmniejszym spośród jamników długowłosych i powstał ze skrzyżowania krótkonogich jamników standardowych z długowłosymi płochaczami lub cocker spanielami. Jest bardzo lekki - waży na ogół 3-4 kg i niski - w kłębie może mieć jedynie 17 cm.

[edytuj] Szata i umaszczenie

Jego sierść jest długa, jedwabista, najczęściej ruda i podpalana, znacznie rzadziej marmurkowa. Głowa tego jamnika jest długa i zwężająca się, uszy osadzone daleko z tyłu, wiszące i pokryte dłuższymi włosami, tułów długi, z minimalnym spadkiem, ogon osadzony wysoko i pokryty piórami z długich włosów. Rasa ta nie wymaga strzyżenia ani trymowania, prawie nie gubi włosów.

[edytuj] Charakter

Jamnik ten jest psem bardzo aktywnym, potrzebuje dużo ruchu - nawet godziny spaceru dziennie. Może mieszkać w małym mieszkaniu, jednak powinien mieć możliwość swobodnego poruszania się po nim, a najlepiej, aby zapewniono mu wybieg. Jamniki długowłose są znacznie spokojniejsze niż pozostałe dwie odmiany, wykazują tez większa rezerwę względem obcych ludzi. Odmiana królicza wykazuje się natomiast niezwykłą, jak na tak niewielkie rozmiary, odwagą i butnością - maleńki jamnik potrafi zaatakować nawet dobermana, jeśli ten mu w czymś podpadnie. Oczywiście obronność tej rasy jest znikoma i w starciu piesek nie miałby najmniejszych szans, dlatego ważne jest odpowiednie wychowanie tego jamnika jeszcze w okresie szczenięcym. Uczą się łatwo, jednak nie są zbyt posłuszne. Tak jak wszystkie jamniki - są to psi indywidualiści, bardzo uparci i z wielkim poczuciem własnej wartości. Są psami jednego pana - wybierają jedną dorosłą osobę w rodzinie i słuchają tylko jej, zdarzają im się też wybuchy zazdrości o innych członków rodziny. Z dziećmi lubią się bawić, ale na pewno nie będą im posłuszne. Problemem właściciela może też być skłonność tych jamników do zjadania rzeczy niejadalnych - gumek do mazania, tapet, fragmentów posłania, linoleum itp.

[edytuj] Zdrowie

Jamniki te na ogół cieszą się dobrym zdrowiem, chociaż z powodu wydłużonego tułowia zdarza im się dyskopatia lędźwiowej części kręgosłupa. Można temu zapobiec pozwalając młodemu psu dużo się ruszać (zabawy w aportowanie, biegi i skoki za piłeczką itd.) oraz ograniczając szczeniakowi dostęp do schodów - aż do 8. miesiąca życia pies powinien być wnoszony w górę schodów. Uważać tez trzeba na sposób żywienia jamnika. Psy te mają skłonność do tycia, a grube jamniki to niestety jamniki chore i nieszczęśliwe.

autor: Kamila, MaWi A.I.

[edytuj] Więcej informacji

[edytuj] Galeria

[edytuj] Ogłoszenia

[edytuj] Hodowle

[edytuj] Forum


[edytuj] Wpisz swoje uwagi do tego artykułu




Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota