Hipoterapia

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

1.Czym jest hipoterapia?

2.Formy hipoterapii.

3.Lista schorzeń i niesprawności najczęściej usprawnianych hipoterapią.

1. Czym jest hipoterapia?

Hipoterapia (słowo tworzą dwa wyrazy greckie: hippos - koń i therapeuticos - leczniczy) - jest to działanie mające na celu przywracanie zdrowia i usprawnianie przy pomocy konia i jazdy konnej osób:

•po przebytych chorobach zostawiających trwałe ślady w sprawności fizycznej i w życiu psychicznym,

•upośledzonych umysłowo,

•z deficytami rozwojowymi,

•z uszkodzeniami analizatorów (wzrok, słuch),

•niedostosowanych społecznie.

Celem terapii z koniem i terapii jazdą konną jest przywrócenie tym osobom sprawności fizycznej i psychicznej w możliwym do osiągnięcia zakresie. Uniwersalność hipoterapii polega na jednoczesnym oddziaływaniu ruchowym, sensorycznym, psychicznym i społecznym. Hipoterapia stanowi jeden z elementów rehabilitacji leczniczej i jest prowadzona na zlecenie lekarza.

2. Formy hipoterapii

1. Terapeutyczna jazda konna - pacjent bez wykonywania jakichkolwiek ćwiczeń poddawany jest ruchom konia w różnych pozycjach (np. w siadzie przodem, tyłem, w leżeniu)

2. Fizjoterapia konna - poza terapeutyczną jazdą konną pacjent wykonuje pod okiem fizjoterapeuty ćwiczenia w różnych pozycjach

•model neurofizjologiczny - najważniejsza jest prawidłowa pozycja siedząca i prawidłowy ruch, ich jakość,

•model funkcjonalny - najważniejsza jest funkcja, na drugim planie przestrzeganie pozycji i ruch

3. Terapia kontaktem z koniem - której istotą jest emocjonalny kontakt pacjenta z koniem, sytuacja terapeutyczna, a nie sama jazda (pacjent może wogóle nie siedzieć na koniu)

•prowadzona na koniu - stosujemy ją u dzieci potrafiących samodzielnie siedzieć, ale mających problemy psychiczno-emocjonalne (dzieci autystyczne, upośledzone umysłowo, nadpobudliwe, z zaburzeniami zachowania, z zaburzeniami psychicznymi),

•prowadzona przy koniu - stosowana u dzieci nie potrafiących samodzielnie siedzieć, u dzieci ze wszystkimi przeciwwskazaniami oprócz nietolerancji konia przez dziecko i uczulenia na konia

Ponadto wyróżnia się:

•jazdę konną rekreacyjną i sportową osób niepełnosprawnych - nie stanowi części hipoterapii, ale jest z nią ściśle związana i ma aspekt terapeutyczny. Umożliwia aktywność sportową osobom niepełnosprawnym, wyrabia u nich nawyk i potrzebę aktywnego spędzania wolnego czasu w kontakcie ze zwierzęciem i przyrodą.

•woltyżerkę pedagogiczno-terapeutyczną - zalecaną w przypadkach zaburzeń integracji sensorycznej

Podział wg Polskiego Towarzystwa Hipoterapeutycznego

3. Lista schorzeń i niesprawności najczęściej usprawnianych hipoterapią

•Mózgowe porażenie dziecięce (MPD), a wśród nich zaś szczególnie:

- przewaga niedowładów w kończynach dolnych (diplegie-diparezy, paraplegie-paraparezy),

- postacie pozapiramidowe,

- postacie ze słabym tułowiem,

- postacie z zaburzeniami równowagi,

- postacie z tendencją do przywiedzeniowego ułożenia kończyn,

- momenty, w których dzieci MPD rozpoczynają lub doskonalą siadanie, wsiadanie lub chodzenie.

•Inne niż MPD porażenia i niedowłady spastyczne, wiotkie i dyskinezy(np. pourazowe)

•autyzmy dziecięce,

•zespół Downa,

•opóźnienia psychoruchowe,

•kręcz karku

•stwardnienie rozsiane (SM) - tylko łagodne formy hipoterapii,

•postępujące dystrofie mięśniowe,

•rozszczepy kręgosłupa (Spina biffida) po zoperowaniu towarzyszącej przepukliny oponowej lub oponowo-rdzeniowej,

•skrzywienia boczne kręgosłupa (skoliozy) I stopnia, do 20 °,

•wady postawy (prócz rozpoznań: plecy płaskie, plecy wklęsłe),

•choroba Scheurmanna (nie obejmująca odcinka lędzwiowego kręgosłupa, nie w ostrej fazie choroby),

•dysplazje bioder (poza przypadkami częstych zwichnięć, najlepiej po rekonstrukcyjnej operacji),

•artrogrypozy (poza przypadkami dużych przykurczy biodrowych),

•stany po urazach kregosłupa i rdzenia (późna faza usprawniania, nie w uszkodzeniach części szyjnej),

•przykurcze i ograniczenia ruchomości mięśni i stawów (po urazach, operacjach, unieruchomieniach, szczególnie dotyczące pasa biodrowego),

•stan po amputacjach kończyn (szczególnie dolnych),

•wady słuchu, wzroku,

•zaburzenia emocjonalne i adaptacyjne towarzyszące alkoholizmowi, narkomanii i problemom tzw. "trudnych dzieci i trudnej młodzieży",

•inne. Należy zaznaczyć, że hipoterapia sporadycznie jest stosowana:

- w leczeniu nerwic (szczególnie wegetatywnych),

- wczesnej, niezaawansowanej koksartrozie (zwyrodnienia stawów biodrowych),

- otyłości,

- w zaparciach nawykowych (szczególnie dzieci),

- choroby krążenia (późna rehabilitacja stanów pozawałowych, poudarowych, nadcisnienia w specjalnych warunkach).

Na podstawie artykułu dr Stanisława Izdebskiego


Źródło: http://www.konie.wortale.net/



Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota