Gwarki - artykuł z magazynu "Fauna i flora"

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal


Gwarki posiadają niebywałe zdolności do naśladowania różnych dźwięków, w tym także mowy ludzkiej i zdecydowanie przewyższają pod tym względem papugi. Oczywiście nie wszystkie są uzdolnione jednakowo i wiele zależy od indywidualnych cech psychicznych. Jednak znakomita większość posiada te umiejętności i potrafi bezbłędnie powtarzać usłyszane słowa, a nawet całe zdania. Niektóre potrafią śpiewać piosenki o nieskomplikowanej linii melodycznej. Słowa wypowiadane są bardzo wyraźnie, o nieco gardłowym brzmieniu, co czyni ptaka niezwykle sympatycznym i sprawia, że po prostu daje się lubić. Zanim jednak nauczymy gwarka „mówić”, musimy go oswoić, do czego najlepiej nadają się ptaki młode.

Kupując gwarka musimy mieć pewność, że jest to osobnik młody (najlepiej gdy dokarmiany był przez człowieka), ponieważ tylko taki daje się oswoić, co jest niezbędne podczas dalszej nauki „mówienia”. Dorosły ptak, odłowiony w przyrodzie, pozostaje przez całe życie dziki i nieufny i nie ma najmniejszych szans na jego oswojenie i naukę. Podczas oswajania i nauki gwarka młodego, powinniśmy wykazać się dużą cierpliwością. Do klatki podchodzimy często, powoli i nie wykonujemy gwałtownych ruchów. Spokojnym głosem przemawiamy do ptaka i podajemy mu ulubiony smakołyk. Po pewnym czasie, nasze zbliżanie się do klatki będzie kojarzone przez ptaka z otrzymywaniem smakołyków, a więc z czymś przyjemnym. Jeśli po wejściu do pokoju zauważymy, że nasz gwarek z niecierpliwością oczekuje na nasze podejście do klatki, możemy przystąpić do nauki. Jeśli nie ufamy własnej pamięci, to słowo czy też zdanie, składające się z dwóch, trzech słów, którego chcemy nauczyć ptaka, zapisujemy na kartce i umieszczamy obok klatki. Podczas każdego karmienia, czyszczenia klatki czy innych manipulacji, stale je powtarzamy. Nie można jednak zagwarantować, że nauka zakończy się sukcesem, bowiem wiele zależy od indywidualnych zdolności ptaka, ale niekiedy możemy być zaskoczeni, gdy w nieoczekiwanym momencie, nasz gwarek, wypowiada wyraźnie to, czego go uczyliśmy. Następnie możemy uczyć ptaka kolejnego słowa lub zdania, a nawet krótkiej, nieskomplikowanej piosenki. Niektóre osobniki potrafią przyswoić wiele słów i wypowiadają je wyraźnie, a barwa ich głosu często przypomina głos osoby uczącej.

Są też hobbiści, których celem jest doprowadzenie gwarków do rozrodu. Ptaki te były i są rozmnażane w wolierach, chociaż nie jest to zjawiskiem częstym. Duży problem stanowi dobór odpowiednich partnerów, tworzących zgraną parę. Dodatkową trudnością jest brak różnic płciowych. Najlepiej gdy ptaki dobierają się same spośród kilku czy kilkunastu osobników, umieszczonych w jednej wolierze. Dwa ptaki przebywające stale razem, odpędzające inne, należy odłowić i przenieść do osobnej woliery, ponieważ jest duże prawdopodobieństwo, że będą tworzyły dobraną parę lęgową. Jest to niewątpliwie najlepszy sposób kojarzenia par, ale... no właśnie. Gwarki są dość drogie i zakup kilku czy kilkunastu sztuk wiąże się z poważnym wydatkiem, co dla wielu z nas jest barierą nie do pokonania. W takiej sytuacji musimy liczyć na przysłowiowy „łut” szczęścia, bowiem zdarza się, że zakupione dwa ptaki okazują się parą i po osiągnięciu dojrzałości płciowej przystępują do lęgów. Gniazdująca para musi mieć spokój i powinna przebywać w oddzielnej wolierze sama. Niepokojone ptaki mogą rozbijać i zjadać zniesione jaja lub zabijać wyklute pisklęta. Gwarki lubią ciepło, słońce i wilgotny mikroklimat. Od późnej wiosny do końca lata mogą przebywać w wolierze ogrodowej, którą w upalne dni zraszamy obficie wodą. Wyposażamy ją w wiele naturalnych, rozwidlonych gałęzi, wśród których ptaki sprawnie się przemieszczają. Sadzenie krzewów i drzew mija się z celem, ponieważ w krótkim czasie gwarki je zniszczą. Pod stropem, w części zadaszonej woliery, zawieszamy w różnych miejscach budki lęgowe o przybliżonych wymiarach dna 30 x 30 cm i wysokości 45-50 cm. Na podłożu woliery rozrzucamy słomę, z której ptaki gotowe do lęgów wiją gniazdo. Wnętrze gniazda chętnie wykładają skrawkami białego papieru, do czego doskonale nadają się porwane na niewielkie kawałki ręczniki papierowe. Kontrolę gniazda znoszą dość dobrze.

Jeśli młode gwarki mają być przeznaczone do dalszej hodowli, pozostawiamy je wraz z rodzicami do czasu uzyskania samodzielności. Ptaszki, które chcemy oswoić i nauczyć mowy ludzkiej, wybieramy z gniazda w 14 dniu ich życia. Umieszczamy je w kartonowym pudełku, wyścielonym papierowymi ręcznikami, które często zmieniamy i wkładamy do inkubatora, nagrzanego do 33oC. Miseczka z wodą umieszczona w inkubatorze, zapewni odpowiednią wilgotność. Ptaki karmimy do syta, co dwie godziny, od 7.00 do 23.00. Do trzeciego tygodnia karmimy specjalną, gotową mieszanką dla piskląt papug, granulkami dla gwarków, małymi kawałkami owoców i zmiksowanymi warzywami. Podajemy też owady, których udział zwiększamy wraz ze wzrostem ptaków. Tak karmione gwarki, na nasz widok szeroko otwierają dzioby. W inkubatorze pozostają do 25-28 dnia życia, po czym umieszczamy je w klatce z zawieszoną budką, w której chętnie nocują. Budki wyścielone są, często zmienianymi, papierowymi ręcznikami. Mimo, że ptaki karmimy nadal, to na ścianie klatki, przy żerdkach zawieszamy pojemniki z wodą i z pokarmem, co przyspieszy samodzielne jedzenie.

Żywienie gwarków powinno być urozmaicone, a pokarm podawany często lecz w niewielkich ilościach, aby się nie popsuł. Karmimy różnymi owocami, które muszą być świeże i bardzo dojrzałe. Wydaje się, że gwarki najchętniej jedzą przekrojone na pół jabłka oraz banany. Możemy też podawać: gruszki, czereśnie, nektarynki, brzoskwinie, morele, papaje, melony i wiele innych. Nie zaleca się podawania rodzynków ze względu na dużą zawartość żelaza. Nie wskazane są także kwaśne owoce cytrusowe. Ponadto karmimy firmowymi mieszankami dla gwarków, zmiksowanymi gotowanymi warzywami (ziemniaki, marchew, seler, fasola i inne), gotowanym na twardo i posiekanym jajkiem, gotowanym ryżem lub kaszką kukurydzianą, płatkami owsianymi czy odrobiną pełnoziarnistego, pszennego chleba. Jedzą też kawałeczki gotowanego mięsa drobiowego lub tuńczyka. Mięso z tuńczyka, z konserwy powinno być przed podaniem wymoczone w przegotowanej wodzie. Ptaki nie powinny otrzymywać tak zwanego czerwonego mięsa oraz granulek dla psów i kotów ze względu na niską zawartość protein, a wysoką żelaza. Chętnie jedzą produkty mleczne, przede wszystkim twaróg, kwaśną śmietanę i mleko, w którym możemy namoczyć sucharki i biszkopty. Mleko jest bogate w witaminy C i D oraz w wapń. Chroni także wątrobę przed odkładaniem się w niej żelaza, co jest głównym problemem w hodowli wielu gatunków miękkojadów. Gwarki lubią też pomidory, tartą marchew i drobno posiekaną zieleninę (mniszek, cykoria, gwiazdnica, itp.). Powinny także otrzymywać poczwarki mrówcze oraz owady (larwy mącznika, drewniaka, mola woskowego i nimfy lub postacie dorosłe szarańczaków). W wodzie do picia możemy rozpuścić odrobinę miodu, na przemian z niewielką dawką preparatu witaminowego (pół dawki zalecanej przez producenta). Pokarm powinien być zawsze świeży i dobrej jakości, a woda w pojniku zmieniana kilka razy dziennie. Przy dobrej opiece gwarek może żyć ponad 20 lat.

autor: Andrzej Jarosz

opublikowane za zgodą magazynu Fauna&flora, całość artykułu w numerze 09/2006

[edytuj] Przeczytaj też




Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota