Gronostaj

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Gronostaj (Mustela erminea)- mały drapieżny ssak z rodziny łasicowatych (Mustelidae).

Spis treści

[edytuj] Wygląd

Gronostaj jest niewielkim ssakiem (samice są zwykle ok. dwa razy mniejsze od samców) o zmiennym ubarwieniu. Wiosną, oraz latem (od marca, czasem kwietnia) ma on czekoladowo-brązową sierść występującą na grzbiecie, na brzuchu oraz wewnętrznej stronie łapek występuje kremowo-biały kolor, oraz charakterystyczna czarna końcówka ogona. Na zimę (od października, listopada) okrywa on się białym futrem. Końcówka ogona pozostaje czarna.

O linieniu i kolorze nowej sierści decyduje temperatura i długość dnia. Nie wszystkie osobniki bieleją na zimę, a niektóre (zwłaszcza te żyjące w cieplejszym klimacie) zmieniają sierść tylko częściowo.

  • długość ciała (bez ogona) do 30 cm
  • długość ogona 11-15 cm
  • masa 0,15–0,45 kg


[edytuj] Środowisko naturalne

Gronostaj zamieszkuje Europę, Azję, północną Afrykę i Amerykę Północną. Żyje na obrzeżach lasu, na polach i łąkach, w zaroślach. Przyciąga go woda – często bytuje przy brzegach rzek i jezior, oraz na terenach podmokłych. Czasami, w poszukiwaniu pożywienia zapuszcza się w bliskie sąsiedztwo ludzkich siedzib.

Jest on zwierzęciem, który prowadzi raczej nocny tryb życia.

[edytuj] Pożywienie, polowanie, obrona

Na wolności gronostaj poluje na owady,mięczaki, drobne kręgowce, gryzonie, ptaki (lemingi). Zdarza mu się atakować zwierzęta większe od siebie.

Jego łupem padają przede wszystkim karczowniki - gryzonie z podrodziny nornikowatych. Gdy populacja karczowników jest zbyt mała, gronostaj poszukuje innych gryzoni, zadowala się także żabami, jaszczurkami, ptakami i ich jajami, a nawet rybami. Zimą zdarza mu się zapolować na króliki i zające, a także zwierzęta hodowlane. Podobnie jak większość łasicowatych, przy nadmiarze pokarmu w łowisku gronostaj ma zwyczaj magazynowania swoich ofiar w swoistych spiżarniach. Zwyczaj ten ma na celu zabezpieczenie się przed nagłym spadkiem dostępności zdobyczy.

W dawnej Europie (w tym także Polsce) gronostaje hodowane były w celu zwalczania myszy. Koty były jeszcze wówczas rzadkością, a gronostaje świetnie radziły sobie z tym zadaniem.

Zaatakowany broni się ostrymi kłami oraz pazurami.

[edytuj] Rozród

Ruja występuje w lutym i marcu, a po 70 dniach ciąży rodzi od 2 do 13 młodych, które są ślepe przez około 10 dni. Samica karmi młode przez 2 miesiące. Gniazdo wyścieła mchem i sierścią.

[edytuj] Hodowla dla futra

Gęste futerko gronostajów stanowiło niegdyś szczyt luksusu. Kołnierze gronostajowe były niewyobrażalnie drogie, pozwolić sobie na nie mogli tylko władcy i najbogatsza arystokracja. Dla jednego kołnierza życie musiało oddać mnóstwo tych niewielkich stworzeń. Charakterystyczny deseń (białe tło w czarne cętki) futra uzyskiwano łącząc ze sobą mnóstwo małych skórek i przetykając je czarnymi końcówkami gronostajowych ogonków. Kołnierz taki był obiektem pożądania przede wszystkim dlatego, że dawał świadectwo wysokiej pozycji materialnej właściciela.

Dzisiaj charakterystyczne, czarno nakrapiane gronostajowe kołnierze są nieodłącznym elementem odświętnych ubiorów rektorów i profesorów uniwersyteckich. Organizacje ekologiczne i studenckie od kilku lat próbują walczyć z tą krwawą tradycją. W listach otwartych do władz uczelni apeluje się o zaniechanie podkreślania rektorskiego majestatu futrami zdartymi z niewinnych zwierzaków lub chociaż o zastąpienie ich materiałami syntetycznymi.

[edytuj] Sztuka

Gronostaj jest również bohaterem sławnego obrazu Leonarda Da Vinci "Dama z gronostajem", dawniej zwanego "Dama z łasiczką".

[edytuj] Ochrona

Gronostaj objęty jest ścisłą ochroną.




Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota