Garbus szkocki

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Garbus szkocki, zwany też kanarkiem szkockim garbatym, a z języka angielskiego Scotch Fancy, zaliczany jest do grupy kanarków kształtnych. Podobnie jak inne garbusy (np. belgijski, japoński czy monachijski) ptak ten wyróżnia się charakterystyczną, łukowatą postawą. Znany jest też z tzw. śpiewu wędrującego.

Garbus szkocki pochodzi oczywiście ze Szkocji, ale wywodzi się prawdopodobnie od garbusa belgijskiego. Jego rodzinnym miastem jest Glasgow, gdzie w połowie XIX wieku po raz pierwszy zaprezentowano go na wystawie. W tamtych czasach kanarek szkocki garbaty cieszył się ogromnym powodzeniem w rodzinnych stronach. Niestety, już 100 lat później rasa niemal wyginęła. Dopiero kilkanaście lat temu udało się ją z powodzeniem odtworzyć, dzięki czemu dzisiaj garbus szkocki jest często hodowanym domowym kanarkiem.

Garbus szkocki jest zdecydowanie dużym kanarkiem. Minimalna długość jego ciała to 17 cm, ale im większy jest ten kanarek, tym wyższe noty otrzymuje od sędziów. Wysoko oceniana jest też idealna, łukowata postawa (nie każdy garbus ma ochotę ją przyjmować, umiejętność ta jest wynikiem starannego treningu). Głowa garbusa szkockiego powinna być wysunięta nieco do przodu przy zachowaniu pionowej pozycji. Szyja jest długa i smukła, pierś nie może być wypukła, raczej płaska lub nawet zapadnięta. Tułów wygięty w łuk, sprawiający wrażenie garbatego, skrzydła przylegające do ciała, nogi długie i smukłe. Całości dopełnia długi ogon, który powinien zaginać się i sięgać pod żerdkę. Garbus szkocki w idealnej postawie, oglądany z boku, układa się w łagodny półokrąg, dlatego Szkoci mówią o nim „bird o’circle”.

Jeszcze do niedawna hodowcy starali się uzyskać u tego ptaka luźne upierzenie na przedzie ciała i gładkie na pozostałych częściach ciała. Obecnie odchodzi się od tej maniery i całe ciało garbusów szkockich pokrywają gładkie, przylegające pióra.

Garbus szkocki jest dość odpornym ptakiem, latem może więc mieszkać w zewnętrznej wolierze. Jeśli opiekun umieszcza go w klatce, powinna ona mieć znaczne rozmiary, gdyż zbyt mała przestrzeń negatywnie wpływa na kondycję i chęć rozmnażania się tego ptaka. Hodowcy lubią obserwować charakterystyczne zachowanie garbusa szkockiego podczas śpiewu. Śpiewają oczywiście tylko samczyki, a śpiew ten nazywany jest wędrującym, gdyż podczas wydawania dźwięków ptaszek przeskakuje żwawo z żerdki na żerdkę dając popis nie tylko wokalny, ale też choreograficzny.

Garbusy szkockie żywi się standardową mieszanką dla kanarków z dodatkiem zielonek i pokarmu jajecznego. Rozmnażanie tego ptaka nie jest łatwe i udaje się nielicznym hodowcom. Samiczka znosi z reguły około 5 jaj, które wysiaduje przez 14 dni. Ważne jest utrzymanie odpowiedniej diety rodziców podczas wychowu młodych. Młode opuszczają gniazdo 14 dniach, a samodzielne stają się po około miesiącu.

autor: Kamila, MaWi A.I.

Jeśli chcesz otrzymywać od nas informację o nowych artykułach w naszym serwisie, zarejestruj się .