FIV - kocia odmiana HIV

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Groźny wirus HIV i wywoływana przez niego choroba AIDS dotyczą nie tylko ludzi. Zagrażają także kotom, choć ich nazwy są nieco inne (u kotów odpowiednio FIV i FAIDS). FAIDS to zespół nabytego niedoboru immunologicznego kotów, a wywołuje go wirus FIV należący do grupy retrowirusów (czyli tej samej, do której należy ludzki wirus HIV). Choroba ta jest równie groźna, co jej ludzka odmiana, podobnie się rozwija i w końcowej fazie prowadzi do śmierci zwierzaka. Na FAIDS, podobnie jak na AIDS, nie ma jeszcze żadnego skutecznego lekarstwa.

Wirus FIV należy do retrowirusów, jest izolowany z leukocytów krwi obwodowej. Nazywany jest wirusem gatunkowo-specyficznym, co oznacza, że atakuje wyłącznie koty (domowe, ale także drapieżne, takie jak tygrysy, lwy lub jaguary), dla innych zwierząt i dla człowieka nie jest groźny. Dlatego opiekun może spokojnie zajmować się zarażonym kotem bez żadnego zagrożenia dla swojego zdrowia i życie.

U chorych kotów największe ilości wirusa znajdują się w ślinie, dlatego do większości zarażeń dochodzi przez ugryzienie. Najbardziej narażone są kocury, gdyż z powodu awanturniczej natury wdają się w bójki i nietrudno im się zarazić od innych kotów. Z tego powodu szacuje się, że FAIDS trzy razy częściej występuje u niewykastrowanych kocich samców niż samic (które rzadziej wdają się w bójki). Do zakażenia dojść jednak może także przez kopulację, możliwe jest także zakażenie młodych przez chorą matkę. Ocenia się jednak, że największą grupą ryzyka stanowią wychodzące z domu niewykastrowane kocury mające kontakt z bezdomnymi kotami osiedlowymi lub działkowymi.

Nie ma możliwości zarażenia się kota drogą pośrednią. Wirusa FIV nie wniesiemy do domu na butach, nie przeniesiemy go na rękach czy ubraniu. Wirus jest niezwykle wrażliwy na czynniki zewnętrzne (wysokie i niskie temperatury, promieniowanie słoneczne, wysychanie), dlatego poza organizmem nosiciela nie przeżyje nawet kilku minut.

Wyróżnia się trzy fazy choroby, następujące kolejno po sobie.

  1. Stadium początkowe (tzw. faza ostra) - następuje tuż po wniknięciu wirusa do organizmu kota. Trwa około 4-6 tygodni. Objawia się podwyższoną gorączką, powiększeniem węzłów chłonnych, złym samopoczuciem, infekcjami bakteryjnymi (układu pokarmowego i skóry), spadkiem liczby białych krwinek (wirus atakuje leukocyty).
  2. Stadium bezobjawowego nosicielstwa (tzw. faza ukryta lub latentna) - ta faza może trwać kilka - kilkanaście lat i nie występują podczas jej trwania żadne objawy. Nawet liczba białych krwinek wraca do normy. Standardowe badania krwi nie wykrywają choroby. Podczas trwania tej fazy wirus jednak nie próżnuje. Powoli niszczy układ odpornościowy kota, a gdy spadek odporności stanie się odpowiednio silny, nadchodzi faza trzecia.
  3. Stadium terminalne (właściwe FAIDS) - rzadko ujawnia się przed 5. rokiem życia kota. Najczęściej zaczyna się pomiędzy 5. a 10. rokiem. Organizm kota reaguje na wszystkie możliwe infekcje - bakteryjne, pasożytnicze, grzybicze. Kot choruje nawet na tzw. infekcje oportunistyczne, czyli wywołane zarazkami, na które zdrowy kot zupełnie by nie zareagował. Najczęstszymi dolegliwościami chorego kota w fazie terminalnej są zapalenia jamy ustnej i dziąseł, infekcje dróg moczowych i górnych oddechowych, biegunka, dreszcze, ropne zapalenie spojówek, światłowstręt, ropne zapalenie przewodu słuchowego zewnętrznego, padaczka, mimowolne drgania mięśni pyszczka, zachowania psychotyczne.

Weterynarze mają kłopot z jednoznacznym zdiagnozowaniem FAIDS. Mogą to zrobić jedynie podczas fazy terminalnej, ale wyłącznie po wykonaniu specjalnego testu ELISA. Test wykrywa przeciwciała, czyli białka produkowane przez organizm w celu obrony przed wirusem. Wszystkie inne badania nie mogą jednoznacznie potwierdzić choroby, gdyż jej objawy (w fazie terminalnej) mogą być identyczne jak objawy innych chorób (wątroby, nerek, białaczki). Test ELISA należy powtórzyć po kilku tygodniach, gdyż wyniki bywają błędne (w obie strony).

Domowa opieka nad zarażonym kotem nie różni się bardzo od troskliwej opieki nad kotem zdrowym. Chory kot przede wszystkim musi unikać stresu, gdyż jest on sprzymierzeńcem FIV. Kot musi mieć spokojne miejsce, w którym może wypoczywać. Nie powinien wychodzić na zewnątrz, gdyż stanowi zagrożenie dla innych kotów, a także naraża się niepotrzebnie na różne infekcje i choroby. Kot przyzwyczajony do wychodzenia powinien być wyprowadzany na smyczy i kontrolowany podczas zabawy. Dieta chorego kota musi być konsultowana z lekarzem weterynarii i uzależniona od aktualnego stanu zdrowia kota. Trzeba pamiętać, że koty z osłabioną odpornością bardziej narażone są na zatrucia pokarmowe wywołane bakteriami i pasożytami. Kot musi być tez chroniony przed pchłami ze względu na przenoszone przez nie pasożyty i alergie skórne, które wywołują. Zarażony kot nie powinien mieć kontaktu z innymi kotami!

Nie ma obecnie żadnej skutecznej szczepionki przeciwko wirusowi FIV oraz FAIDS. Nie ma tez skutecznej terapii, która potrafiłaby zatrzymać chorobę i zniszczyć wirusa. Leczenie polega jedynie na eliminowaniu wtórnych infekcji bakteryjnych. Podaje się tez środki poprawiające odporność, jednak mogą one jedynie przedłużyć nieco życie kota. Wszystkie inne leki także mają za zadanie złagodzenie objawów choroby, a nie całkowite wyleczenie.

autor: Kamila, MaWi A.I.

Artykuły portalu eurocity.pl o treści związanej z medycyną, farmacją lub weterynarią mają charakter wyłącznie edukacyjny i nie mogą być podstawą do leczenia ludzi lub zwierząt na własną rękę.




Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota