Emu

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Emu (Dromaiidae) - strusie australijskie, rodzina ptaków z rzędu kazuarowych. Obejmuje ptaki lądowe, nielotne i szybko biegające, zamieszkujące całą Australię. Ptaki te charakteryzują się redukcją skrzydła, lotek i sterówek. Ich pióra przypominają sierść. Odżywiają się trawą, nasionami, owocami i owadami.

Do rodziny należy jeden rodzaj i i jeden żyjący gatunek w 3 odmianach:

  • Rodzaj: Dromaius
    • emu (Dromaius novaehollandiae)
      • D. n. novaehollandiae
      • D. n. woodwardi
      • D. n. rothchildi
tekst na licencji GNU Free Documentation License, pierwowzór pochodzi ze strony Wikipedii

Spis treści

[edytuj] Żywienie

W części gruczołowej pokarm poddawany jest działaniu enzymów trawiennych, podczas gdy w mielcu następuje rozcieranie pobranego i nadtrawionego pokarmu. Rozcieranie masy pokarmowej ułatwiają występujące w mielcu drobne kamyki i żwir. Najdłuższą częścią przewodu pokarmowego u emu jest jelito cienkie, najkrótszą jelita ślepe i jelito grube, co stanowi odpowiednio 88,5%; 3,3%; 8,2 % całkowitej długości jelit. Czas przechodzenia treści w przewodzie pokarmowym wynosi 5,5h.

Zalecenia dotyczące zapotrzebowania emu na składniki pokarmowe czy też sposobu żywienia nie są ujednolicone. Według niektórych badaczy, ptaki użytkowane zarówno w kierunku mięsnym jak i nieśnym żywi się podobnie zarówno jakościowo jak i ilościowo. Inni uważają, iż od 4 miesiąca życia ptaki obu kierunków należy żywić odmiennie, a zapotrzebowanie na składniki pokarmowe uzależniać nie tylko od wieku, ale także od systemu utrzymania i warunków środowiskowych. Ptaki utrzymywane na dużych wybiegach wymagają większej ilości energii w 1 kg paszy ze względu na większą aktywność ruchową. Zapotrzebowanie na energię wzrasta także w miarę obniżania temperatury otoczenia, co ptaki kompensują zwiększonym spożyciem paszy. Dawki pokarmowe powinny być również bardziej skoncentrowane w przypadku, gdy emu utrzymujemy na wybiegach obsianych trawą lub lucerną, gdyż ptaki pobierają wówczas znaczną ilość włókna, a tym samym mniej paszy treściwej.

W okresie wychowu ptaki wymagają bardzo wartościowej paszy przede wszystkim ze względu na bardzo intensywny wzrost, ale również z uwagi na znaczny wysiłek organizmu związany z wytwarzaniem piór. Uważa się, że ze względu na duży zapas substancji pokarmowych zawartych w woreczku żółtkowym, który zostaje wciągnięty do jamy ciała pod koniec lęgu, nie ma potrzeby podawania pisklętom paszy przez pierwsze dwa, trzy dni życia. W tym czasie masa ciała piskląt może się obniżyć, co jest zjawiskiem naturalnym i nie powinno nas niepokoić. Od 3 dnia życia można pisklętom zacząć podawać paszę np. rozdrobnione przepiórcze lub kurze jaja, płatki owsiane, drobno utartą marchew, pokrojoną pokrzywę z niewielką domieszką mieszanki pełnoporcjowej. Po kilku dniach można zwiększyć udział mieszanki pełnoporcjowej przeznaczonej na okres wychowu i stopniowo zrezygnować z podawania jaj i płatków owsianych. Wskazane jest jednak kontynuowanie żywienia marchwią, pokrzywą, bądź inną paszą zieloną w rozsądnych ilościach.

Pisklęta do 4 miesiąca życia wymagają intensywnego żywienia mieszanką typu Starter o dużej koncentracji białka - 22% w 1kg paszy. Istnieje jednak pogląd, według którego wysoki poziom białka w diecie dla piskląt jest przyczyną "splayd leg" - deformacja kości długich. Zachodnioaustralijski Departament Rolnictwa zaleca znacznie niższy poziom białka na początek odchowu - mianowicie 17%. W literaturze natrafiono również na pogląd, iż pasza starterowa powinna zawierać od 14 do 18% białka. Jednak niezależnie od zawartości białka należy zadbać o to, aby było ono odpowiednio zbilansowane. W paszach dla drobiu w niedoborze występują najczęściej lizyna i metionina, wobec czego dawki pokarmowe dla emu uzupełnia się także aminokwasami syntetycznymi.

Niezmiernie istotny jest także poziom włókna surowego w dawce. Zawartość tego składnika dla piskląt do 3 tygodnia życia nie powinna być większa niż 5,7%, gdyż emu w tym wieku są w stanie strawić go zaledwie 3,2¸3,8%. Między 4, a 12 tygodniem można podwyższyć poziom włókna do 6,2¸6,7%. Gdy zawartość włókna w paszy spada poniżej 5%, ptaki mają skłonność do pobierania dużej ilości trawy, co może doprowadzić do zatkania żołądka.

Dla prawidłowego wzrostu i rozwoju należy zapewnić pisklętom odpowiednią ilość związków mineralnych i witamin, przy czym szczególną uwagę należy zwrócić na prawidłowy stosunek wapnia, fosforu i witaminy D3. Stosunek Ca : P powinien wynosić 2 :1, przy czym ważna jest nie tylko ilość, ale i jakość tych składników. Zaleca się do wody przeznaczonej do picia wprowadzanie preparatów mineralno witaminowych, a od 3 tygodnia życia podawanie drobnych kamyków i żwirku. Po trzech-czterech miesiącach wychowu możemy przejść na żywienie paszą typu grover zawierającą mniej białka (ok. 18-20%).W okresie odchowu niektórzy autorzy zalecają dwa wieloskładnikowe granulaty o odmiennym składzie. Granulat Grover zawierający 20% białka, 2640 EM i 6¸8% włókna przeznaczony jest dla ptaków intensywnie rosnących - od 12-16 do 36 tygodnia życia. Granulat Finiszer skarmia się do 48 tygodnia i różni się on od Groveru mniejszą o 3 punkty procentowe zawartością białka i większą o 350 kcal/kg paszy energetycznością, co pozwala ptakom przeznaczonym na ubój na odłożenie znacznych ilości tłuszczu. Takie same mieszanki można stosować w żywieniu ptaków hodowlanych. Wysoka koncentracja składników pokarmowych w mieszance Finiszer pozwala na zgromadzenie zapasów energetycznych przed zbliżającym się sezonem reprodukcyjnym, w czasie którego spożycie paszy znacznie spada.

autor: Dr inż. Danuta Majewska, Katedra Hodowli Ptaków Użytkowych i Ozdobnych AR Szczecin 
opublikowane za zgodą magazynu Fauna&flora, całość artykułu w numerze 09/2005

[edytuj] Więcej informacji

[edytuj] Galeria

[edytuj] Ogłoszenia

[edytuj] Hodowle

[edytuj] Forum


[edytuj] Wpisz swoje uwagi do tego artykułu

[edytuj] Przeczytaj też




Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota