Dalmatyńczyk (szkoleniowiec - Leonard Wach)

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Artykuł został opracowany przez Pana Leonarda Wacha wieloletniego szkoleniowca psów.

Historia

Mało wiemy o pochodzeniu tej eleganckiej rasy. Prawdopodobna wydaje się hipoteza, że jej przodkiem był nieistniejący dziś gończy pies bengalski, dobrze znany w siedemnastowiecznej Anglii. Jedno wydaje się pewne: pies ten zawdzięcza swą nazwę temu, że hodowano go na terenie Dalmacji i właśnie tam był podczas wojny bałkańskiej wykorzystywany jako pies łącznikowy. Kiedy podróżowano dyliżansami, nazywano go „psem do kocza”, ponieważ często towarzyszył konnym powozom. W XIX wieku dalmatyńczyk był atrybutem prawdziwego angielskiego dżentelmena oraz zamożnych ludzi z południa Stanów Zjednoczonych.

Cechy psychofizyczne

Wzrost: pies – 55–61 cm, suka – 50–58 cm; masa ciała: 22–25 kg. Dalmatyńczyk powinien charakteryzować się harmonijną sylwetką, być silny, ale pozbawiony ociężałości. Jest pięknym i pełnym uroku psem średniej wielkości. Odznacza się dużym temperamentem, ma przy tym nieskomplikowany charakter. Jest inteligentny, wierny, wesoły, uczuciowy, pozbawiony agresji, ruchliwy, oddany swojemu panu. W zasadzie nie posiada cech użytkowych, choć można wyszkolić go w niektórych specjalnościach, na przykład na przewodnika niewidomych. Jak każdy tego typu pies potrzebuje dużo ruchu, musi być stale zajęty i mieć kontakt z ludźmi. Jego szata o krótkim, gęstym i twardym włosie nie wymaga wzmożonych zabiegów pielęgnacyjnych.

Przeznaczenie

W naszych warunkach pełni rolę psa rodzinnego. Potrafi się z niej doskonale się wywiązać. Szczególnie dobrze czuje się w rodzinie z dziećmi, dla których jest niestrudzonym towarzyszem zabaw. Dla osoby lubiącej biegać i jeździć na rowerze dalmatyńczyk będzie wymarzonym psem, ponieważ pokonanie wielokilometrowego dystansu nie stanowi dla niego żadnej trudności. Miejscem zakwaterowania tego eleganckiego czworonoga powinno być mieszkanie. Może być trzymany na dworze tylko późną wiosną, latem i wczesną jesienią, ponieważ źle znosi niskie temperatury. W domu musi mieć swój własny kącik, ale nie powinniśmy zabraniać mu swobodnego poruszania się po mieszkaniu. Bardzo cenną zaletą tego czworonoga jest brak instynktu przywódczego. Nie wybierze przewodnika, a wszystkich członków rodziny będzie traktował z jednakową serdecznością. Jest zdecydowanie droższy w utrzymaniu niż psy ras małych, lecz nie na tyle, by większość miłośników tej rasy nie mogła sobie na niego pozwolić.

Najlepszy dom

Na pewno wymarzona rodziną będzie dla niego taka, w której są dzieci. Kto chce mieć psa obronnego powinien zainteresować się inną rasą, ponieważ na obrońcę i stróża dalmatyńczyk raczej się nie nadaje. Piszę raczej, ponieważ zdarzają się wśród dalmatyńczyków osobniki, które można przygotować do wspomnianych wyżej celów, ale nigdy nie osiągniemy z nimi wyników takich jak z typowymi psami bojowymi. Dalmatyńczyk będzie jeszcze bardziej zadowolony, jeśli w rodzinie oprócz dzieci będą dorośli uprawiający sport. Pełnię szczęścia dadzą mu wielokilometrowe przejażdżki rowerowe i bieganie z właścicielem. Jako przyjaciel całego świata nie zachowa się wobec nikogo agresywnie, więc możemy go śmiało powierzać dzieciom, by mógł się z nimi wyszaleć na świeżym powietrzu. W domu potrzebuje stałego kontaktu z domownikami, będzie ich rozweselał i zmuszał do ruchu. Domownicy powinni postarać się, aby stale był czymś zajęty: muszą wyprowadzać go na spacer, zapewniać mu zabawy ruchowe oraz sport dostosowany do jego potrzeb. Najlepiej się czuje w wesołej rodzinie, której członkowie obdarzeni są dobrym humorem i nie stronią od rozrywek. Negatywnie reaguje na wszelkie konflikty, działają one na niego destrukcyjnie.

Edukacja

Dalmatyńczyk jest dość dużym i silnym psem, dlatego należy go wychowywać, a nawet szkolić. To, że jest łagodny, uczuciowy, wierny i oddany, nie zwalnia właściciela z obowiązku wychowania. Jeżeli nie zostanie należycie wychowany, współżycie z nim okaże się uciążliwe, a w skrajnych przypadkach niemożliwe. Szczególną uwagę należy zwrócić na wychowanie psa, jeśli w rodzinie są dzieci. Dalmatyńczyk jest przecież dość dużym psem i może nieświadomie wyrządzić dziecku krzywdę. Musimy zatem nauczyć go takich zachowań, które nie będą niebezpieczne podczas jego kontaktów z najmłodszymi domownikami. Jeżeli zajmiemy się wychowywaniem dalmatyńczyka od pierwszych dni jego pobytu w mieszkaniu, nie sprawi nam to większych trudności, pies ten jest bowiem podatny na współpracę z człowiekiem. Dość łatwo poddaje się szkoleniu i chętnie się uczy, co może być zachętą, by zająć się jego edukacją. Powinien trzymać się nogi, przychodzić na zawołanie oraz pozostawać.


Autor: Leonard Wach



Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota