Chow-Chow (szkoleniowiec - Leonard Wach)

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Artykuł został opracowany przez Pana Leonarda Wacha wieloletniego szkoleniowca psów.

Historia

W Chinach żył już 2000 lat temu, czego dowodem są jego podobizny na płaskorzeźbach. Pracował przy pilnowaniu stad, pomagał myśliwym, służył jako zwierzę pociągowe i mięsno-futerkowe. Na Stary Kontynent trafił w końcu XIX wieku. Był tam cenionym psem do towarzystwa. Selekcja hodowlana w Wielkiej Brytanii doprowadziła do tego, że stał się mniej agresywny.

Cechy psychofizyczne

Wzrost: pies – 48–56 cm, suka – 46–51 cm; masa ciała: pies – 20–25 kg, suka – 18–20 kg. Jest pięknym, proporcjonalnie zbudowanym, dumnym psem przypominającym lwa. Cechuje go szczególnego rodzaju osobowość, silny charakter, odwaga, umiarkowany instynkt obronny, wrażliwość, przywiązanie do opiekuna, czujność, nieufność wobec obcych, samodzielność. Trudno go ułożyć. Jego anatomiczna budowa nie pozwala mu na intensywne bieganie, zaś skrócona kufa utrudnia oddychanie. Chow-chow ma włos bujny, gęsty, prosty, raczej szorstki. Wymaga on codziennego szczotkowania.

Przeznaczenie

Chow-chow nie ma żadnych cech użytkowych, więc można go przeznaczyć jedynie do towarzystwa. Jego odwaga i czujność mogą odstraszać napastnika, lecz brak szybkości i mała siła fizyczna nie pozwolą mu na skuteczną obronę. Zresztą na naszym kontynencie jego selekcja hodowlana zmierzała w tym kierunku, by pełnił tylko rolę psa rodzinnego. Takim właśnie psem pozostał. Nie ma on łatwego charakteru, nie jest skłonny do służalczego posłuszeństwa ani nadmiernej serdeczności, ponieważ jest w nim coś z natury kota. Nie oznacza to, że unika kontaktu z człowiekiem. Jest zwierzęciem o wybitnie rozwiniętym instynkcie społecznym, dlatego z łatwością adaptuje się w rodzinie ludzkiej. Jest odporny na zimno, ale kojec nie będzie dla niego odpowiednim miejscem, ponieważ nie znosi samotnego przebywania w zamknięciu, a tym bardziej łańcucha. Zatem wszystko przemawia za tym, że powinien mieszkać z przewodnikiem w domu. Ten bezpośredni i stały kontakt z domownikami wpływa korzystnie na jego rozwój psychiczny oraz pozwala na wykształcenie właściwych relacji pomiędzy psem a członkami rodziny. Przy wyborze nie należy kierować się jego wyglądem, lecz cechami przydatności i charakteru. Osoby mało cierpliwe, nerwowe, zbyt pobłażliwe i uległe nie powinny interesować się tą rasą, bowiem po kilku miesiącach się rozczarują. Trzeba pamiętać, że chow-chow niechętnie zmienia właściciela i środowisko, dlatego wyrządzimy mu wielką krzywdę, jeśli się go pozbędziemy. Należy sobie jasno powiedzieć, że jest psem o wysokich wymaganiach wychowawczych, którym nie każdy może sprostać. To pies na całe życie. W jego otoczeniu nie powinno być innych zwierząt, ponieważ chce być ciągle w zainteresowaniu wychowawcy. Charakter tego czworonoga można określić następująco: dobrze się czuje z domownikami, ale nie powinni oni za dużo od niego wymagać i muszą mu pozwolić na pewną samodzielność. Współżycie z nim będzie przyjemnością, jeśli potrafimy pogodzić jego niezależność z minimum dyscypliny. Na pewno zaspokoi potrzeby wyrozumiałego, łagodnego, ale zarazem konsekwentnego domatora. Dla ludzi prowadzących aktywny tryb życia i przebywających wiele godzin poza domem ten pies się nie nadaje. Jeśli chow-chow zostanie wypuszczony na podwórze, dzięki wrodzonej czujności zasygnalizuje szczekaniem zbliżanie się obcego człowieka. Do zaspokojenia potrzeb ruchowych wystarczą mu swobodne spacery. Dom z dziećmi będzie mu odpowiadał, pod warunkiem że nie będą zamęczać go swoją aktywnością fizyczną.

Edukacja

Krążą opinie, że tego psa nie da się do końca ułożyć, a jeśli już, to tylko w ograniczonym stopniu. Trudno się z nimi zgodzić, ponieważ można go wyszkolić i wpoić mu zasady posłuszeństwa, choć wymaga to większego nakładu pracy, fachowego podejścia i niekonwencjonalnych metod tresury. W przeciwieństwie do przedstawicieli wielu ras tego psa nie ma potrzeby „musztrować”. Wystarczy, jeśli przerobimy z nim wybrane elementy z posłuszeństwa, które zapewnią nam kontrolę nad tym samo dzielnym i dumnym czworonogiem. Do domu powinien zostać sprowadzony w wieku szczenięcym, nigdy dojrzałym. To bardzo ważna uwaga, ponieważ chow-chow bardzo przywiązuje się do właściciela i środowiska. Wszelkie zmiany są tu niewskazane, a nawet szkodliwe. Wychowujemy go zgodnie z powszechnie stosowanymi metodami, ale muszą być one adekwatne do jego cech osobniczych. Jego legowisko powinno być usytuowane w miejscu pozwalającym psu na stały kontakt z domownikami i obserwację poczynań członków rodziny. W pierwszych miesiącach przebywania psa w domu należy często brać czworonoga na ręce, pieścić go z umiarem, nie zmuszać do dużego wysiłku fizycznego. Należy uszanować jego prawo do wypoczynku i nie wzywać go do siebie, gdy nie ma na to ochoty. Przez cały czas powinniśmy postępować z nim łagodnie, ale konsekwentnie i stanowczo. Każdy rozkaż musi zostać przez niego wykonany, choćby niedokładnie. Po szczepieniach ochronnych wyprowadzamy go w miejsca publiczne, by poznał inne zwierzęta i miał kontakt z obcymi ludźmi. Szkolenie rozpoczynamy, kiedy pies ma 5 miesięcy, prowadzimy je, aż osiągnie pełen rozwój. Wystarczy, jeśli nauczymy go chodzenia przy nodze, stania, siadania, warowania, pozostawania i przychodzenia na zawołanie. Nie mogą go wychowywać i szkolić dzieci, powinien to robić wyłącznie przewodnik. Nie powinniśmy oddawać go na szkolenie w obce ręce, możemy co najwyżej decydować się na przeprowadzenie szkolenia pod kontrolą doświadczonego tresera.


Autor: Leonard Wach



Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota