Choroba linii białej (Klinika Weterynaryjna "Therios")

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Artykuł opracowany przez klinikę weterynaryjną Therios :

Lista pozostałych artykułów opracowanych przez Klinikę Weterynaryjną Therios.


[edytuj] Choroba linii białej

(ang. white line disease)

Często spotykanym schorzeniem, czy raczej zespołem chorobowym, jest tzw. choroba białej linii (z ang. white line disease = WLD). Dochodzi tu do postępującego oddzielenia ściany kopyta w miejscu rogu niepigmentowanego, na połaczeniu między stratum medium a rogiem beleczkowym. W zasadzie choroba białej linii nie dotyczy linii białej, ale najgłębszych warstw niepigmentowanej części stratum medium.

Bezpośrednia przyczyna choroby jest nieznana, wymienić za to można liczne czynniki, które mogą zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia choroby linii białej. Czynniki ryzyka można podzielić na trzy grupy - środowiskowe (nieodpowiednie podłoże), mechaniczne (urazy) i żywieniowe (niedobory witaminowo-mineralne).


Czynniki ryzyka:

  • najczęściej mówi się o etiologii bakteryjnej i/lub grzybiczej, ale najprawdopodobniej jest to *związane z wtórnym zanieczyszczeniem zmienionego kopyta
  • nadmierna wilgotność lub wysuszenie podłoża
  • uszkodzenie blaszek, które często towarzyszy ochwatowi
  • ostre urazy lub ropnie kopyta
  • pęknięcia ściany kopyta
  • zbyt długa przednia ściana kopyta
  • niedobory biotyny, aminokwasów siarkowych, selenu, cynku, wapnia i in.


Objawy:

W łagodnych przypadkach nie występują żadne objawy choroby. Objawy pojawiają się, gdy dochodzi do utraty połączenia między blaszkami a ścianą wewnętrzną kopyta - może dojść do rotacji kości kopytowej (dogłowowo) i znacznej kulawizny. Zmiany mogą dotyczyć jednego kopyta lub więcej i mogą obejmować każdą część ściany.

Pierwsze objawy choroby białej linii to białe lub szare ogniska kruszącego się rogu kopytowego wzdłuż połączenia ściany kopyta z podeszwą. W czasie badania stwierdza się często miękką podeszwę, zwiększenie temperatury kopyta, spłaszczenie kopyta lub tworzenie wklęsłości wzdłuż jednej strony kopyta oraz wypukłości po przeciwnej, bezpośrednio poniżej chorego obszaru, na brzegu koronowym. W miarę postępu choroby róg kopytowy narasta znacznie wolniej, a ściana staje się słaba, ścieńczała, poszczerbiona i krucha. Przy opukiwaniu ściany możemy usłyszeć głuchy dźwięk.


Rozpoznanie:

Początkowe objawy zauważane są najczęściej w czasie korekcji kopyta. W przypadku kulawizny lekarz weterynarii powinien przeprowadzić badanie ortopedyczne, często z diagnostyczną blokadą nerwów i zdjęciami Rtg. Na zdjęciach widoczne może być oddzielenie ściany kopyta (powietrze między ścianą kopyta a kością kopytową), zapalenie kości kopytowej oraz rotacja kości kopytowej.


Postępowanie:

1. Usunąć martwą tkankę. Często wiąże się to z usunięciem dużej części puszki kopytowej, w celu odsłonięcia chorego obszaru. Należy oczyścić zmieniona część kopyta, aż do uwidocznienia zdrowego rogu. Czynność tę należy powtarzać co 10-14 dni, aż do czasu, gdy nie będzie już zmienionej tkanki. W czasie leczenia należy utrzymywać kopyto suche i czyste (unikać błota i gliny, codzienna higiena kopyta, fragmenty kopyta ze zdjętą puszką kopytową czyścić codziennie szczotką drucianą).

2. Odkażenie tkanki leżącej poniżej zmiany. Można do tego użyć jodopowidonu, 2% jodyny, siarczanu miedzi, DMSO, mertiolatu, betadyny w maści. Nie należy stosować fenolu, formaldehydu i stężonej jodyny - może dojść do uszkodzenia tkanek i całkowitego zniszczenia kopyta. Środkiem dezynfekcyjnym nasączamy gazę, a następnie umocowujemy wodoodporną osłoną.

3. Stabilizacja pozostałej ściany kopyta. Podkowy klejone, podkowy zamknięte ("bar shoes") lub otwarte z wkładką. Można uzupełnić brakujący róg, ale dopiero po wyleczeniu. Przekuwanie co 4-5 tygodni. Zapobieganie nawrotom. Odpowiednie dodatki żywieniowe, które przyspieszą narastanie nowego rogu kopytowego (biotyna, metionina, związki mineralne), suche podłoże w stajni i na wybiegu, odpowiednia dawka ruchu.

4. Przy odpowiednim postępowaniu rokowanie jest dobre, ale końcowy efekt uzyskuje się nawet po 10 miesiącach (narastanie zdrowego rogu kopytowego). Przy rotacji kości kopytowej rokowanie jest znacznie gorsze. Należy pamiętać, że możliwe są nawroty schorzenia, stąd bardzo ważne są regularne kontrole kopyt oraz odpowiednia ich pielęgnacja.


autor: lek. wet. Maja Ingarden,  http://therios.strefa.pl


[edytuj] Przeczytaj też




Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota