Bulterier - artykuł z magazynu "Fauna i flora"

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Pręgowany Bulterier CH. PL CACAO CREAM ja-mar
Pręgowany Bulterier CH. PL CACAO CREAM ja-mar
Bialy pies z dzieckiem, hodowla Sauron
Bialy pies z dzieckiem, hodowla Sauron

Spis treści

[edytuj] Cechy psychofizyczne

Standardowy wzorzec bullteriera nie określa granic wzrostu i wagi u tej rasy. Natomiast jasno mówi, że pies musi sprawiać wrażenie, że przy swoim wzroście ma maksymalną masę ciała, odpowiadającą typowi płci. Cechuje go odwaga i pełna ognia ambicja. Charakteryzuje się zrównoważonym usposobieniem i potrafi być zdyscyplinowany, jeśli tylko tego chce. Nie jest to rasa dla każdego.


[edytuj] Historia rasy

Pierwsze przesłanki pojawiają się cytatach z 1803 roku opisujących teriery krzyżowane z buldogami i wykorzystywane do polowań przez niższe warstwy społeczne. Jednak ofi cjalnym ojcem rasy został James Hinks. Około 1850 r. J.Hinks zaczął krzyżować bulteriery ze staroangielskimi białymi terierami. Wspomina się także o chartach angielskich greyhoundach) i dalmatyńczykach. Swój udział w powstaniu rasy miał także z pewnością pointer, bedlington terrier i staff ordshire bulterier. W 1862 roku zaprezentował pierwszego „ofi cjalnego” bullteriera zeswej hodowli, czyli śnieżnobiałą suczkę o niespotykanej dotychczas, wydłużonej i stosunkowo długiej głowie, w porównaniu z innymi bullterierami niebywale elegancką.

W dawnych czasach bullterierów używano do popularnych w owym okresie rozrywek takich jak zagryzanie szczurów na czas, walk z innymi dzikimi zwierzętami. W czasach dzisiejszych zarówno wygląd bullteriera jak i jego przeznaczenieuległo zmianie. Dzisiejszy bullterier jest psem rodzinnym i wystawowym jednak jego sprawność myśliwska jest niezwykła i jeśli psy te dotychczas nie wyparły z serca łowczych innych terierów, to tylko dlatego, że bullterier, generalnie nie mający podszerstka, jest przez naturę dość kiepsko przygotowany do pracy w zimowym lesie. Gdyby psy tej rasy nie marzły tak w oczekiwaniu na zwierzynę, to na polowaniu nie miałyby sobie równych. Wykazali to choćby myśliwi niemieccy i czescy, którzy niejednokrotnie dopuszczali bulteriery do prób dzikarzy, gdzie bul mógł wykazać się zarówno zwinnością, zadziornością jak i nieustępliwością i męstwem. W 1998 i 1999 roku dwukrotnie laur dla zwycięzców prób dzikarzy na Słowacjizdobywały bulteriery! W Polsce jak na razie nie było ofi cjalnych próbpracy tej rasy, ani nie ma klasy użytkowej na wystawach psów.

[edytuj] Szkolenie

Wbrew krążącym legendom o psie zabójcy, choć przebojowy i dominujący, jest bardzo wrażliwy. Może mieszkać razem z dziećmi i będzie miłym, chociaż czasem mało delikatnym kompanem zabaw. Przed jego nabyciem należy się zastanowić, co nami kieruje w chęci zakupu tej rasy. Jeśli ktoś szuka groźnego zabijaki na pewno nie znajdzie go w tej rasie, ponieważ wyzwolona agresja może obrócić się również przeciwko właścicielowi. Osoby apodyktyczne, nerwowe, słabe, leniwe, skłonne do niekonsekwencji i niecierpliwości nie powinny interesować się tą rasą. Będzie on wspaniałym psem dla ludzi uprawiających sport i preferujących aktywny fi zycznie tryb życia. Nie nadaje się do życia w kojcu, przy budzie i z dala od ludzi

Prace z małym bulikiem powinno zacząć się od 1 dnia pobytu w nowym domu. Określić jasne zasady w sposób stanowczy, ale delikatny, konsekwentny i cierpliwy. Niezmiernie ważne jest psie przedszkole, w którym nasz maluch nauczy się bawić z rówieśnikami, nie walczyć i zostanie zsocjalizowany z wieloma dotąd nieznanymi bodźcami. Szkolenie na podstawowe posłuszeństwo powinno się odbywać zmodyfikowanymi metodami pozytywnymi. Kolczatka i siła nic w pracy z bulikiem nie da poza utratą zaufania do nas. A wtedy bulek będzie wykonywał komendy, jeśli sam będzie miał na to ochotę. Jeśli pozwolimy naszemu psu pomyśleć samemu wtedy radość nasza i jego będzie podwójnie nagrodzona. Wymaga to jednak pracy i cierpliwości. Szczególnie godna polecenia jest praca angażująca całe ciało i cały umysł bullteriera – ze szczególnym naciskiem na pracę węchową. Bulik jest udanym psem myśliwskim, który w spadku po terierach odziedziczył wyśmienity nos. Węszenie sprawia bullterierowi mnóstwo radości, gdyż angażuje nie tylko jego mięśnie, ale i głowę, Podczas wychowywania i szkolenia musimy być cierpliwi, konsekwentni i zdecydowani. Każda komenda musi być przez bulika wykonana dokładnie, bez żadnych ustępstw.

autor: Joanna Misztela 
opublikowane za zgodą magazynu Fauna&flora, całość artykułu w numerze 03/2008

[edytuj] Przeczytaj też




Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota