Brakel miniaturowy
From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal
Spis treści |
[edytuj] Rys historyczny
Pierwsze próby wyhodowania brakela miniaturowego podjęto już około 1900 roku w Niemczech. Na wystawie w Dreźnie zaprezentowano je w roku 1927. Kilka lat później rasę tę niezależnie wyhodowano też w Holandii, krzyżując brakele standardowego wzrostu z sebrytkami. Nowa rasa szybko zanikła, a próby jej odtworzenia podjęto znowu w Niemczech, około roku 1950 w Westfalii. Hodowca F. Verthmann skrzyżował srebrne brakele z czarnymi niemieckimi karzełkami i otrzymał srebrne, a później także złote brakele miniaturowe. Wypracowany wówczas standard rasy obowiązuje do dziś.
[edytuj] Budowa
Brakel miniaturowy jest dobrze odwzorowaną formą dużego brakela. Dorosłe koguty ważą ok. 0,8 kg, kury 0,7 kg. Podobnie jak u pełnowymiarowej odmiany, także miniatury mają wydłużony, nisko osadzony tułów, szerokie barki, pełną i głęboką klatkę piersiową oraz opadającą linię grzbietu. Rozłożysty ogon trzymają wysoko, koguty posiadają długie, półkoliście wygięte sierpówki i długie sterówki. Skrzydła są opuszczone i noszone blisko ciała. Uda są dość krótkie, obficie upierzone. Szyja ładnie wygięta, mocno upierzona. Głowę zdobi potężny pojedynczy czerwony grzebień o 5-6 ząbkach (u kur grzebień opada w tylnej części na obie strony). Średniej wielkości dzwonki są także czerwone, zausznice zaś białe. Oczy mają barwę ciemnobrązową lub czarną.
[edytuj] Barwa i rysunek
Podobnie jak brakele standardowego wzrostu, także miniatury hodowane są w dwóch odmianach barwnych – srebrnej oraz złotej. Obie odmiany charakteryzują się rysunkiem kreskowania (nazywanym czasem prążkowanym kreskowaniem).
[edytuj] Hodowla
Rasa łatwa w utrzymaniu, nadaje się dla początkujących hodowców. Ptaki są pełne życia, aktywne, ruchliwe i wytrzymałe. Młode szybko się opierzają i szybko rosną. Dorosłe kury cechuje dość wysoka nieśność – znoszą dużą ilość małych jaj, których niestety nie wysiadują (konieczne są więc sztuczne lęgi). Kury powinny mieć do dyspozycji dość duży i urozmaicony wybieg, gdyż są bardzo ruchliwe i ciekawskie. Dobrze latają, należy więc odpowiednio zabezpieczyć wybieg. Nie należą do „pieszczochów”, nie lubią być brane na ręce, są raczej niespokojne i trudne do oswojenia, co może rozczarować dziecięcych opiekunów.
autor: Kamila, MaWi A.I. na podstawie ksiązki "Encyklopedia kur ozdobnych" Esther Verhoef, Aad Rijs oraz "Kury" Horst Schmidt
[edytuj] Więcej informacji
[edytuj] Galeria
[edytuj] Ogłoszenia
[edytuj] Hodowle
[edytuj] Forum
[edytuj] Wpisz swoje uwagi do tego artykułu
 |
 |
