Bernikla rdzawoszyja

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Bernikla rdzawoszyja (Branta ruficollis) - średni, wędrowny ptak wodny z rodziny kaczkowatych, zamieszkujący zachodnią Syberię. Zimuje na wybrzeżu Morza Kaspijskiego i Zatoki Perskiej.

Spis treści

Cechy gatunku 
Brak dymorfizmu płciowego. Czoło, wierzch głowy, tył szyi, plecy i ogon oraz skrzydła czarne. Brzuch i pokrywy podogonowe białe. Na boku głowy duża, rdzawoczerwona, kwadratowa plama. Ten sam kolor mają przód i boki szyi oraz wole. Niemal wszystkie barwne połacie oddzielone szerokimi białymi pasami. Nogi i dziób czarne. Młode ubarwione podobnie, lecz czarne plamy mają odcień brązowy.
Wymiary średnie 
dł. ciała ok. 55cm
rozpiętość skrzydeł ok. 122cm
waga ok. 1kg - 1,5kg.
Biotop 
Lasotundra i tundra.
Gniazdo 
Na ziemi, w małych koloniach po 4 - 5 gniazd.
Wysiadywanie 
Jeden lęg w roku z 4 do 6 jaj wysiadywanych przez samicę. Samiec bierze udział w opiece nad młodymi.
Pożywienie 
Żywi się pokarmem roślinnym zbieranym w płytkiej wodzie lub na lądzie.
Ochrona 
Do Polski zalatuje bardzo wyjątkowo. Obserwowana nieco ponad 10 razy.
tekst na licencji GNU Free Documentation License, pierwowzór pochodzi ze strony Wikipedii

[edytuj] Charakterystyka i występowanie

Charakterystyczną cechą ubarwienia są kasztanowordzawe, białoobrzeżone plamy po bokach głowy i tej samej barwy także białoobrzeżona duża plama znajdująca się na przedniej części szyi i piersi. Pozostałe upierzenie czarne z białym rysunkiem. Nogi oraz niewielki dziób czarne. Ubarwienie obojga płci identyczne. Gęś nieznacznie mniejsza od gąsiora. Osobniki młodociane jasne, matowobrązowe. Osiągają 55cm dł. Głos to wdzięczne, ostre dwusylabowe okrzyki; "kik - łik, kik - wit".

Tereny gniazdowe bernikli rdzawoszyich to tundra i lasotundra zachodniej Syberii. Prawie cała populacja zimuje w zatokach na południu Morza Kaspijskiego. Mniejsze grupy w Iranie, na bagnach Eufratu, ale też w Wielkiej Brytanii, Szwecji, Francji, w delcie Dunaju, Rumuni, na wybrzeżach Bułgarii i w północnej Afryce. Osobniki które oderwały się od swego stada, dołączają do stad innych gatunków gęsi wędrujących na zachód i w ten sposób docierają do Europy Środkowej. Jednak najczęściej wędrówki odbywają w gęstych, jednogatunkowych stadach, a wszystkie wzloty w locie odbywają jednocześnie, po czym z łatwością można je rozpoznać.

Z zimowisk odlatują już w lutym, ale na swoje miejsca lęgowe docierają dopiero na początku czerwca, to znaczy w momencie kiedy rusza wegetacja roślin, będących ich pożywieniem. Mają przed sobą zaledwie trzy miesiące, aby odchować potomstwo i przejść proces pierzenia. Tuż po przylocie skojarzone już na zimowiskach pary, przystępują niezwłocznie do rozrodu. Gnieżdżą się zazwyczaj w niewielkich koloniach, często w bliskości gniazd sokoła wędrownego (Falco peregrinus) lub myszolowa włochatego (Buteo lagopus), bowiem gatunki te potrafią skutecznie przepędzić lisa polarnego, najgroźniejszego, naturalnego wroga bernikli rdzawoszyich. Gniazda budują w pobliżu wody, na suchej ziemi porośniętej trawą lub trzciną, często także pod krzewem. Niekiedy gniazda ich są zupełnie nie osłonięte. Ścielą je trawą i puchem. Gęś znosi 3-7 (najczęściej 4-5) kremowych jaj, które wysiaduje przez 23-25 dni. Gąsior w tym czasie strzeże przed intruzami najbliższej okolicy. Kiedy gęś opuszcza gniazdo, przykrywa jaja wyściółką. Wyklute pisklęta po wyschnięciu i zresorbowaniu woreczka żółciowego, prowadzone są przez rodziców na wodę. Na terenach lęgowych pokarmem osobników dorosłych jak i młodych, jest niemal wyłącznie krótka trawa rosnąca między kępami mchów i porostów, które wyskubują jak pisklęta swoimi krótkimi dziobami.

Dorosłe ptaki rozpoczynają pierzenie w końcu czerwca, a młode uzyskują samodzielność w wieku 35-40 dni. Pod koniec sierpnia wyruszają w drogę powrotną, aby w listopadzie pojawić się ponownie na zimowiskach, gzie żywią się kłączami, cebulami dzikiego czosnku, trawą i pszenicą ozimą.

Według danych z lat 70. populacja tego gatunku w środowiskach naturalnych wynosiła 20000 sztuk. Dane z 1993r. brzmią bardziej optymistycznie, bowiem stwierdzono na zimowiskach populacje liczące w sumie 75.000 bernikli rdzawoszyich.

autor: Andrzej Jarosz
opublikowane za zgodą magazynu Fauna&flora, całość artykułu w numerze 03/2005

[edytuj] Więcej informacji

[edytuj] Galeria

[edytuj] Ogłoszenia

[edytuj] Hodowle

[edytuj] Forum


[edytuj] Wpisz swoje uwagi do tego artykułu

[edytuj] Inne gęśce

Rodzaj Anser: gęś białoczelnagęś gęgawagęś krótkodziobagęś łabędzionosagęś małagęś tybetańskagęś zbożowaśnieżyca cesarskaśnieżyca dużaśnieżyca mała
Rodzaj Branta: bernikla białolicabernikla hawajskabernikla kanadyjskabernikla obrożnabernikla rdzawoszyja
Rodzaj Coscoroba: koskoroba
Rodzaj Cygnus: łabędź czarnodziobyłabędź czarnoszyiłabędź czarnyłabędź krzykliwyłabędź niemy




Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota