Bengalik złotobrzuchy

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Bengalik złotobrzuchy (żółtobrzuszka) (Amandava subflava), zwany częściej żółtobrzuszkiem, to najmniejszy przedstawiciel rodziny astryldów. Wraz z bengalikiem czerwonym i bengalikiem oliwkowym reprezentuje rodzaj Amandava. Należy do najchętniej hodowanych astryldów.

W środowisku naturalnym występują dwa podgatunki bengalika złotobrzuchego. Obydwa spotkać można w Afryce, w pasie ciągnącym się od Senegalu do Sudanu, a także od Etiopii do Transwalu, Nasalu i północnej części Kraju Przylądkowego. Podgatunki nieco różnią się ubarwieniem i wielkością (podgatunek nominatywny jest odrobinę mniejszy, ale intensywniej ubarwiony). Ptaki te zamieszkują stepy, bagna i wybrzeża. W okresie pozalęgowym żyją w dużych stadach.

Bengalik złotobrzuchy mierzy ok. 9 cm długości i jest najmniejszym z astryldów. U tego gatunku występuje dymorfizm płciowy – samice są mniej intensywnie ubarwione i brak im charakterystycznego dla samców czerwonego paska ocznego. Brzuchy i piersi samców są pomarańczowe lub żółte (zależnie od podgatunku), boki mogą być ciemno prążkowane, grzbiet i ogon – ciemne. Na głowie znajdują się czerwone pasy biegnące nad oczami. Przedstawiciele obu płci posiadają czerwone dzioby.

Bengaliki złotobrzuche są bardzo popularne w hodowlach amatorskich ze względu na małe wymagania, piękne ubarwienie i brak agresywności w stosunku do innych towarzyszy. Dobrze czują się zarówno w wolierach, jak i dużych, pokojowych klatkach. Nalezy zwrócić uwagę, by siatka w wolierze miała oczka o średnicy nie przekraczającej 1,25 cm. W wolierach zbudowanych z siatki o większych oczkach te małe ptaki mogłyby uciec. Zimą bengaliki nie mogą przebywać na zewnątrz, gdyż nie są odporne na niskie temperatury. Konieczne jest przeniesienie ich do ogrzewanego pomieszczenia.

Pokarm dla tego gatunku astryldów to przede wszystkim mieszanka różnych gatunków prosa, zielenina, larwy mączników, mieszanka jajeczna, a w okresie karmienia młodych także drobne owady.

Bengaliki złotobrzuche nie są szczególnie wymagające jeśli chodzi o wybór miejsca do gniazdowania. Chętnie korzystają z gotowych budek gniazdowych, wykorzystują gniazda innych ptaków lub samodzielnie budują swoje w zaroślach. Przy ostatniej opcji ptaki muszą mieć dostęp do materiału na budowę (trawa, włókno kokosowe, piórka, itp.). Samica składa od trzech do sześciu jaj, które wysiaduje na zmianę z samcem przez 11-12 dni. Po wykluciu piskląt bardzo ważne jest podawanie ich rodzicom żywych owadów – w innym przypadku mogą oni zaniedbywać młode. Po około trzech tygodniach od wylęgu małe bengaliki opuszczają gniazdo. Ubarwieniem przypominają samicę (szarawe barwy, brak pasa ocznego), ale mają ciemne dzioby.

autor: Kamila, MaWi A.I.
na podstawie książek: "Ty i twoje ptaki" David Alderton, "Ptaki ozdobne" Stanislav Chvapil

Jeśli chcesz otrzymywać od nas informację o nowych artykułach w naszym serwisie, zarejestruj się .