Bengalik czerwony

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Bengalik czerwony (amandawa) (Amandava amandava) - mały ptak z rodziny astryldów, zamieszkujący południową i wschodnią Azję: Indie, Półwysep Indochiński oraz wyspy: Flores, Lombok, Hajnan, Sumba, Timor. Zamieszkuje nizinne trzcinowiska oraz podmokłe tereny z wysoką roślinnością.

Osiąga do 10 cm długości. Samiec ma czerwony tułów, brązowe skrzydła. Na bokach i skrzydłach białe perełkowanie. Dziób oraz nogi czerwone. Samica jest ubarwiona mniej kontrastowo niż samiec.

Żeruje w licznych stadach. Żywi się głównie nasionami traw. W okresie lęgowym pary budują gniazda wśród traw lub w zaroślach.

Opisano trzy podgatunki tego ptaka.

tekst na licencji GNU Free Documentation License, pierwowzór pochodzi ze strony Wikipedii

[edytuj] Rozmnażanie

Spośród wszystkich omawianych gatunków astryld jest to jeden z najmniejszych gdyż długość ciała nie przekracza 10 cm. Bengaliki są też dość spokojne i raczej stronią od bójek. Jednak efektem takiego, spokojnego zachowania jest najczęściej brak terytorium w okresie lęgowym, ważnego elementu w strategii rozmnażania się ptaków.

W związku z powyższym samce starają się znaleźć dla siebie i partnerki miejsce najbardziej odosobnione, gdzie nie zaglądają inne ptaki. W wolierze, gdzie jest kilka lub kilkanaście par różnych gatunków jest to bardzo trudne. W efekcie bengaliki rzadko przystępują do lęgów w takich warunkach. Ponadto wśród niektórych hodowców, najprawdopodobniej błędnie, panuje przeświadczenie, że gatunek ten pozytywnie reaguje na zmianę otoczenia natychmiastowym przystąpieniem do lęgów. Reakcja taka jest spowodowana prawdopodobnie faktem, iż przenosiny klatki w inne miejsce mieszkania czy nawet tego samego pokoju może skutkować odizolowaniem bengalików od reszty ptaków, gdzie nie utrzymują z nimi kontaktu wzrokowego czy nawet głosowego. Jest to dla omawianego gatunku sytuacja komfortowa i jeśli do tej pory bengaliki nie przystępowały do lęgów teraz mogą bardzo szybko do nich przystąpić. Śpiew samca oraz rytuał godowy, podobny jak u reszty astryld są nieomylnymi sygnałami chęci przystąpienia do lęgów. Chociaż ptaki te z powodzeniem same mogą znaleźć dogodne miejsce na założenie gniazda, lepiej im to ułatwić. Skrzynkę lęgową o wymiarach 12 x 12 x 15 cm z otworem wylotowym o średnicy ok. 4 cm staramy się zawiesić w klatce czy wolierze możliwie najwyżej. Równie chętnie na gniazda obierane są skrzynki półotwarte. Oczywiście najlepiej zawiesić ich kilka w różnych miejscach i na różnej wysokości dając parom tym samym możliwość wyboru. Gniazdo budowane jest z suchych traw (siano), włókien kokosowych, mchu i innych materiałów. Zaobserwowano, że gatunek ten nader często zbiera różnego rodzaju piórka, preferując ich ciemne kolory. Samiczka składa od 4. do 7. jaj, które wysiadywane są prze obie płci. W okresie gniazdowania ptaki winny mieć dużo spokoju, nie reagują jednak w ogóle na doglądania przez hodowcę. Jeśli w pobliżu pojawi się jakaś obca osoba ptaki są niespokojne i często opuszczają gniazdo. Wysiadywanie jaj trwa zazwyczaj 13 dni. Młode opuszczają gniazdo po ok. 3. tygodniach. Przez kilka następnych dni powracają jeszcze do niego, zwłaszcza na noc. Karmienie młodych po wylocie z gniazda może się przeciągnąć do ponad 10. dni. W 3. lub 4. tygodniu po wylocie z gniazda młode zaczynają się pierzyć. Natomiast upierzenie zbliżone do osobników dorosłych nabywają ok. 3-4 miesiąca życia. Podobnie jak wcześniej omawiany astryld trzcinowy, bengaliki pospolite również są długowieczne i dożywają w niewoli nawet 15 lat.

autorzy: Sebastian Nowaczewski - Katedra Hodowli i Użytkowania Drobiu, AR Poznań,
         Andrzej Rutkowski - Katedra Żywienia Zwierząt i Gospodarki Paszowej, AR Poznań
opublikowane za zgodą magazynu Fauna&flora, całość artykułu w numerze 05/2006



Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota