Bawół domowy

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Bawół domowy zwany też bawołem wodnym (Bubalus bubalis) należy do rodziny krętorogich (Bovidae), podrodziny bydło (Bovinae). Pochodzi od gatunku Bubalus arni, czyli dzikiego bawołu indyjskiego. Uważa się, iż bawoła udomowiono 5000 lat temu w dolinie Indusu.

Spis treści

[edytuj] Systematyka

Bawół domowy został opisany przez Linneusza w 1758 pod nazwą Bubalus bubalis, a b. indyjski - w 1872 (Kerr) jako Bubalus arnee. Naukowa nazwa b. domowego to Bubalus arnee f. bubalis (udomowiona forma b. indyjskiego). Nazwa Bubalus bubalis została jednak przyjęta jako powszechnie stosowana.

[edytuj] Wygląd

Wygląd zewnętrzny bawoła domowego niewiele różni sie od wygladu jego dzikiego przodka - ma wielkie rogi, na czole krótką grzywę, ogon zakończony kosmykiem włosów.

Długość ciała 2,2-3,0 m, ogona 60-100 cm; wysokość w kłębie do 180 cm. Masa ciała 600-1000kg. Budowa bardzo krępa, szczególnie masywna w kłębie, nogi silne, zakończone szerokimi racicami.

Rogi potężne, zwłaszcza u samców. Są trójkątne w przekroju i zagięte w jednej płaszczyźnie ku tyłowi. Odchodzą od czaszki bez żadnego zgrubienia czołowego.

Ciało jest pokryte rzadkimi, sztywnymi włosami, które nie dają żadnej osłony cieplnej. Bardzo szerokie i znaczne rozstawione racice są ważnym przystosowaniem do życia w bagniskach, na mokradłach i na przybrzeżnych płyciznach.

[edytuj] Odmiany

Bawoły domowe dzieli się na bawoły rzeczne i błotne. Udomowienie bawoła błotnego nastąpiło jednocześnie w Indiach i w Chinach 1000 lat później. Bawoły błotne zamieszkują głównie Chiny, Tajlandię, Filipiny, Indonezję, Wietnam, Myamar, Laos, Sri Lankę, Kambodżę i Malezję. Wykorzystywane są głównie jako zwierzęta pociągowe, szczególnie przy uprawie ryżu. Niewiele bawołów błotnych utrzymywanych jest dla mleka, gdyż dają tylko do 1,5 litra mleka dziennie.

W przeciwieństwie do błotnych, bawoły rzeczne subkontynentu indyjskiego utrzymywane są głównie na produkcję mleka, ponieważ ich dzienna wydajność wynosi 6-7 litrów. Roczna wydajność mleczna waha się w granicach od 1540 do 2730 l, ale we wzorowych farmach osiąga się nawet do 4000 l rocznie. Pomimo olbrzymiego potencjału, mało zwraca się uwagi na programy, które poprawiłyby wydajność mleczną bawołów. Najbardziej znanymi rasami bawołów mlecznych są: Bhadawari, egipski, Godavari, iracki, Jaffarabadi, Kundi, Mehsana, Murrah, Nili-Ravi, Pandharpun.

[edytuj] Mleko

Mleko bawole, w porównaniu z mlekiem krowim, ma wyższą zawartość tłuszczu mlecznego i białka, co wpływa bezpośrednio na lepszy smak i bardziej miękką konsystencję otrzymywanych zeń serów oraz wyższe wartości odżywcze.

Wykorzystywane jest do produkcji markowych serów, głównie mozarelli. Tzw. mozarella buffali ma wyraźniejszy smak, jest bardziej mięsista, mniej gumowa - po prostu smaczniejsza.

[edytuj] Rozmnażania

Bawoły rozmnażają się sezonowo: 77% wycieleń przypada na czerwiec i lipiec, a 23% na okres od lutego do czerwca. Wiek pierwszego wycielenia w zależności od rasy od 38 do 54 miesięcy. Okres międzywycieleniowy 480-570 dni.

[edytuj] Populacja

Na całym świecie w roku 2000 było 47 mln bawołów. Hodowla bawołów koncentruje się przede wszystkim w Indiach (30 mln sztuk), Pakistanie (8,8 mln), Chinach (4,8 mln sztuk), ponadto w następujących krajach azjatyckich: Nepal, Nyanmar, Sri lanka, Iran, Bangladesz, Wietnam i Filipiny. W Afryce jest duże skupisko bawołów, w Egipcie (1,6 mln sztuk). W Europie hodowla bawołów występuje we Włoszech (0,1 mln sztuk), Bułgarii a także Rumunii. Liczba bawołów w ostatnim czterdziestoleciu (1961 - 2000) wzrosła prawie 2,5 krotnie.

[edytuj] Linki zewnętrzne

autor: MaWi, MaWi A.I.



Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota