Aleksandretta większa
From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal
Aleksandretta większa (Psittacula eupatria) to duża, chętnie hodowana papuga z rodzaju Psittacula. Znana i chowana już w starożytności przez bogatych Rzymian.
W środowisku naturalnym aleksandretta większa zamieszkuje Indie, Indochiny, wschodni Afganistan, zachodni Pakistan, Cejlon i wyspy Andamany. Znanych jest pięć podgatunków różniących się nieznacznie barwą upierzenia oraz rozmiarem. Są to: P. e. eupatria, P. e. avensis, P. e. magnirostris, P. e. nipalensis oraz P. e. siamensis. Papugi te trzymają się terenów zalesionych i górzystych, a czasami także pól uprawnych, na których z łatwością znajdują pożywienie. Wędrują w stadach, znakomicie latają. Zgrabnie poruszają się między gałęziami drzew, a wieczorami tłumnie skupiają się na nich jak na grzędach. Gatunek należy do bardzo hałaśliwych.
Dorosłe osobniki mierzą ok 58 cm (maksymalnie 62 cm). Ogon może mieć do 35 cm długości. Podstawowym kolorem upierzenia osobników obojga płci jest zielony. Samiec ma na szyi różową obrączkę, która przy szyi przechodzi z intensywną czerń. Kark i policzki samca mają odcień niebiesko-szary. Na jego skrzydłach znajdują się brązowo-czerwone plamy. Dziób jest czerwono-żółty, a ogon żółto-niebieski. Samice i młode ptaki nie posiadają obrączki na szyi, są tez z reguły mniej kontrastowo ubarwione. Obecnie wyhodowano wiele odmian barwnych tego gatunku, między innymi żółta, niebieską i białą.
Ze względu na duże rozmiary, alleksandretta większa nie powinna być trzymana w klatce. Najlepiej będzie się czuła w przestronnej wolierze pokojowej lub zewnętrznej. Woliera powinna być zbudowana z trwałych, metalowych elementów, w tym także dachu – papugi tego gatunku potrafią skutecznie niszczyć mocnym dziobem wyposażenie i inne elementy swojego lokum. W okresie lęgowym (luty-marzec) papugi powinny mieć do dyspozycji sporą budkę gniazdową (35x35x60 cm, otwór wejściowy o średnicy 9 cm). Wyściółka powinna składać się z trocin i zwilżonego torfu. Samica składa 2-4 jaja, które wysiaduje przez 23-24 dni. Samiec nie pomaga w inkubacji jaj, ale troskliwie karmi partnerkę. Młode opuszczają gniazdo po około 7 tygodniach od wyklucia, a dojrzałość płciową osiągają w trzecim roku życia.
Aleksandretty większe żywi się owsem, pszenicą, nasionami słonecznika, świeżą kukurydzą, niełuskanym ryżem, owocami, biszkoptami, zieleniną, a w okresie karmienia młodych także skiełkowanymi nasionami oraz mieszanką jajeczną. Aleksandretty zawsze lubią mieć w wolierze świeże gałązki do obdziobywania.
Aleksandretta większa jest chętnie hodowana z powodu zdolności do naśladowania dźwięków oraz żywych, atrakcyjnych kolorów upierzenia. Przed zakupem ptaka warto jednak zastanowić się, czy możemy zapewnić jej odpowiednio dużą wolierę i czy jej głośne wrzaski nie będą przeszkadzać nam, naszej rodzinie i sąsiadom.
autor: Kamila, MaWi A.I. Na podstawie ksiązki: "Ptaki ozdobne" Stanislav Chvapil
Spis treści |
[edytuj] Więcej informacji
[edytuj] Galeria
[edytuj] Ogłoszenia
 Wiek: 11 mies. Siedlce (woj. mazowieckie) Cena: !1200 PLN |
[edytuj] Hodowle
[edytuj] Forum
[edytuj] Wpisz swoje uwagi do tego artykułu
Jeśli chcesz otrzymywać od nas informację o nowych artykułach w naszym serwisie, zarejestruj się .
