Żywienie dyskowców

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Wychowanie młodych ryb z rodzaju Symphysodon nie jest zasadniczo trudniejsze od wychowania dorodnych gupików. W obu przypadkach tajemnica polega jedynie na konsekwentnym stosowaniu się do określonych dla każdego z tych gatunków odrębnych zasad. Jedną z ważniejszych jest -prawidłowo przeprowadzany proces żywieniowy. Zawarte w artykule informacje, pochodzą z rękopisu obszernej książki - "DYSKOWCE", której wspólnie z Ryszardem Ratuszyńskim jestem autorem.

"Przeprowadzone przez autorów książki badania na reprezentatywnej grupie młodych dyskowców w latach 1998 - 1999 powyższą tezę potwierdziły w całej rozciągłości. Okazało się, że stosowane przez pewien czas powolne zmiany parametrów wody nie odbijały się szczególnie negatywnie na badanej grupie. Otrzymywały one przez cały czas jedynie wybrane rodzaje pokarmów. Ryby żerowały, a tylko ich tempo wzrostu uległo na pewien czas spowolnieniu. Nic nie było w stanie uratować od chorób, a w ich następstwie od śmierci drugiej grupy ryb, które otrzymywały niewłaściwe pokarmy, za to cały czas przebywały w wodzie, której parametry były nienaganne. Ryby z pierwszej grupy żyją do dziś. Wyniki tych badań niech będą dla wszystkich pragnących hodować dyskowce przestrogą."

Stwierdzenie to jednoznacznie sugeruje, że istnieją takie pokarmy, które nie dają temu gatunkowi ryb szansy osiągnięcia wieku dojrzałego. Tak w rzeczywistości jest istotnie. Wyliczanie ich oraz wyjaśnianie przyczyn takiego stanu rzeczy, a także scharakteryzowanie rodzaju zagrożenia, może stać się tematem odrębnego artykułu. W związku z tym, zaprezentowane zostaną jedynie te pokarmy, które w hodowli dyskowców mogą być stosowane. Trzeba sobie jednak zdawać sprawę, że niektóre z nich, przy nie zachowaniu określonych zasad, także zaliczane są do grupy wysokiego ryzyka.

Pokarmy, które mogą być stosowane w hodowli dyskowców w celu łatwiejszego zrozumienia tematu podzielone zostały na trzy umowne grupy: żywe lub mrożone, preparowane suche i inne.

Spis treści

[edytuj] KARMY ŻYWE LUB MROŻONE

[edytuj] Larwy much (białe robaki)

Pokarm wysoko kaloryczny, zawierający duże ilości białka zwierzęcego. Przechowywać przed karmieniem należy go w wilgotnych trocinach. Otrzymywać go mogą jedynie ryby, które osiągnęły już 5 -7 cm średnicy. W grę wchodzą bardzo młode, a więc małe larwy. W przypadku podawania dyskowcom należy je uprzednio segregować. Zła segregacja grozi zadławieniem się ryb. Larwy należy traktować jako pokarm uzupełniający i można go podawać dyskowcom jedynie co kilka dni. W przeciwnym wypadku rybom grozi przetłuszczenie wątroby.

[edytuj] Czarna larwa komara (Culex i Anopheles)

Masowo występuje w większych kałużach, stawkach i rowach, w których nie ma ryb, od późnej wiosny do wczesnej jesieni. Przed podjęciem decyzji, o wykorzystaniu ich do karmienia ryb w akwarium, należy dokładnie sprawdzić wodę w której one żyją. Larwy te wytrzymują stosunkowo duże stężenie detergentów w wodzie, lecz wtedy są trujące dla ryb. Larwy należy odławiać w ilości wystarczającej na skarmienie w ciągu jednego dnia. W przeciwnym razie akwarium może stać się wylęgarnią komarów. Niewielkie larwy stanowią doskonały pokarm dla dyskowców, które osiągną co najmniej 3,5 cm średnicy. Larwy komara można hodować. W tym celu na działce lub w innym ustronnym i zacienionym miejscu należy ustawić beczkę lub inny duży pojemnik z wodą. Najlepsza jest w tym wypadku deszczówka. Do wody wkłada się kilka gałązek drzewa liściastego. Teraz należy tylko czekać. Po pewnym czasie w wodzie pojawią się larwy komara, które można zacząć odławiać. Własna hodowla czarnej larwy komara stanowi gwarancję bezpieczeństwa dla ryb. Zamrożone larwy, stanowią pokarm miernej jakości.

[edytuj] Rozwielitka (Cladocera)

Zwana także dafnią lub wioślarką, jest kolejnym bardzo cennym pokarmem. Dorosła jej postać zaliczana jest do pokarmów średniej wielkości, lecz bardzo często młode osobniki są na tyle małe, że stanowią pokarm drobny. Jest to pokarm niskokaloryczny ale niezbędny z uwagi na chitynę zawartą w pancerzyku. Rozwielitki żyją w stosunkowo czystych zbiornikach wodnych, najczęściej z wodą stojącą, bogatych w składniki organiczne. Można ją hodować w stawkach ogrodowych lub dużych pojemnikach. Nie wolno jej używać do karmienia dyskowców, jeśli w zbiorniku odłowowym żyją ryby lub przebywa ptactwo wodne. W takim wypadku jest ona bardzo często nosicielem sporów grzyba Ichthyosphonus hoferi, wywołującego chorobę pod nazwą Ichtiosporidioza, zwaną także Ichtiofonozą oraz chorób Chilodoneloza, Daktylogyroza i Gyrodaktyloza. Dla dyskowców najlepsza jest czerwona odmiana rozwielitki, która zdaniem niektórych hodowców przyczynia się do lepszego wybarwienia ryb. Po dokonanej segregacji, najdrobniejsze rozwielitki można niewielkimi porcjami podawać dyskowcom, których średnica dochodzi do 12-15 mm.

[edytuj] Doniczkowce, zwane wazonkowcami (Enchytraeus sp.)

Stanowią wysokokaloryczny pokarm stosowany przez niektórych akwarystów do uzupełniającego karmienia ryb. Dyskowce, które osiągnęły 3,5-4 cm średnicy, można mniejszymi egzemplarzami karmić 2-3 razy w tygodniu, przy czym dawki nie mogą być zbyt duże. Jest to dla nich całkowicie bezpieczny pokarm, gdyż aby go uzyskać, należy założyć własną hodowlę.

[edytuj] Mszyce

Stanowiące utrapienie działkowców są bardzo dobrym pokarmem uzupełniającym dla młodych dyskowców. W tym celu zaatakowany pęd rośliny wkłada się do słoika z wodą i spłukuje z niego mszyce. Czynić należy to tak długo, aż uzbieramy dostateczną ilość pożywienia. Hodowca musi być pewny, że rośliny z których zbiera mszyce nie były pryskane żadnymi środkami owadobójczymi.

[edytuj] Oczlik (Cyclops sp.)

Stanowi drobny żywy pokarm, często występujący w tych samych obszarach wodnych co rozwielitka. Do jego połowu należy używać siatki o drobnych oczkach. Może być używany do karmienia nieco podrośniętego narybku dyskowców (5-10 mm średnicy) po uprzednim sprawdzeniu, czy odłowiony gatunek nie jest drapieżny. Hodowcy już niejednokrotnie przekonali się, że niektóre podawane narybkowi gatunki oczlika zamiast być zjadane atakowały i niszczyły narybek. Dlatego też oczlika należy podawać w małych porcjach, a kolejną wpuszczać po zjedzeniu poprzedniej. Jeżeli odławiany oczlik pochodzi z wód, w których żyją ryby lub ptactwo wodne, to absolutnie nie nadaje się jako pokarm. W takim przypadku może on być nosicielem takich groźnych chorób jak: Chilodoneloza, Daktylogyroza i Gyrodaktyloza. Ponadto w ciałach oczlików mogą występować inwazyjne formy tasiemców oraz spory pasożytów z rodzaju Myxozoa.

[edytuj] Węgorek (Anquillula aceti)

Doskonały pokarm dla malutkich dyskowców. Akwaryści prowadzą w tym celu jego hodowlę. Występuje w starych i nadmiernie wilgotnych hodowlach doniczkowców.

[edytuj] Plankton

Pod tą ogólną nazwą kryją się mikroskopijne glony, pierwotniaki [wiciowce i orzęski] oraz drobne robaki [wrotki i nicienie], a także maleńkie larwy skorupiaków. Do odłowów używa się siatki o bardzo drobnych oczkach. Plankton można odławiać jedynie w bardzo czystych ciekach wodnych, w których absolutnie nie mogą żyć żadne ryby i ptactwo wodne. Ponieważ przy okazji wyławiane są także większe formy, uzyskany odłów należy przesegregować w specjalnych sitkach. Plankton jest doskonałym pokarmem dla malutkich, rozpoczynających samodzielne żerowanie dyskowców.

[edytuj] Pierwotniaki

Ten rodzaj pokarmu należy wyhodować samemu. W tym celu należy w słój o pojemności co najmniej 2 litrów lub niewielkie akwarium wlać starej wody z akwarium. Do wody tej wkłada się kilka łodyg siana, kawałek wysuszonej skórki z banana, wysuszone liście roślin wodnych lub liść sałaty. Wodę należy bardzo minimalnie napowietrzać. Po kilku dniach w wodzie pojawią się pierwotniaki, widoczne gołym okiem jako białawy pyłek.

[edytuj] Solowiec (Artemia salina)

A właściwie jego larwy zwane potocznie naupliusami lub pływikami stają się obecnie jednym z najlepszych bardzo drobnych pokarmów, przeznaczonych do wychowywania narybku. W hodowli bardzo małych dyskowców solowiec odgrywa zasadniczą rolę, gdyż jest chętnie zjadany, dobrze trawiony i co najważniejsze całkowicie bezpieczny. Jest to pokarm bakteriologicznie czysty i wolny od wszelkich pasożytów. Solowca każdy akwarysta musi sobie wyhodować sam.

[edytuj] Protogen

Nazwa handlowa specjalnie spreparowanych granulek zawierających wysuszone lecz aktywne zarodniki pierwotniaków. Jest to doskonały pierwszy pokarm dla rozpoczynających samodzielne żerowanie dyskowców.

[edytuj] Kryl

Jest najczęściej do nabycia w postaci mrożonej. W zależności od wielkości ryb, trzeba go odpowiednio rozdrobnić przed podaniem. Jest pokarmem całkowicie bezpiecznym.

[edytuj] Krewetki

Stanowią doskonały pokarm. Nabywa się je w stanie surowym bądź zamrożonym. Zakupioną porcję należy dokładnie zmielić i zamrozić. Podaje się niewielkie porcje, po uprzednim dokładnym rozmrożeniu i rozpuszczeniu w wodzie. Jeśli dyskowce nieco podrosną, należy zwiększyć gradację podawanego pokarmu.

[edytuj] POKARMY SUCHE, PREPAROWANE

Produkowane są przede wszystkim przez różnego rodzaju firmy specjalistyczne. Pokarmy te występują we wszelkich niezbędnych do hodowli ryb w akwarium postaciach od pylistych i granulatów do płatków i tabletek. Ich wartość odżywcza jest tak różna jak różni są producenci. Zasadniczo lepiej jest nabywać pokarmy suche wykonane przez renomowane firmy specjalistyczne, adresowane do poszczególnych gatunków ryb (np. TROPICAL). Wyroby te są co prawda droższe, lecz ich jakość jest sprawdzona. Doświadczeni akwaryści stosując pokarmy testują je i sprawdzają, które z nich ryby jedzą chętnie, a które po prostu ignorują. Pokarmy dla ryb wysokiej klasy zawierają w sobie bogaty skład witamin: C, B1, B2, B6, B12, H, PP, a także witaminy E, K, A i D. Wszystkie one są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu ryby. Jakie witaminy zawiera dany pokarm producent winien umieścić na opakowaniu. Mankamentem tych pokarmów jest okoliczność, że w czasie produkcji poddawane są one obróbce cieplnej, która w efekcie końcowym niszczy część witamin. Ponadto dłuższe przechowywanie karmy wywołuje zjawisko unieczynnienia witamin. Zaczyna się to dziać po około 6 miesiącach od chwili wyprodukowania pokarmu.

[edytuj] INNE POKARMY

Do tej grupy zaliczane są wszelkie pokarmy, które mają znaczenie w żywieniu ryb zarówno jako pokarm podstawowy, uzupełniający czy przeznaczony do wychowania narybku, a nie zaliczane do wcześniej zaprezentowanych grup. Należą do nich:

[edytuj] Serce wołowe i cielęce

Posiada wysoką kaloryczność i jest całkowicie bezpieczne. Nabyte serce należy w pierwszym rzędzie opłukać a następnie usunąć z niego wszelki tłuszcz, żyły i przerosty. Po tej stosunkowo czasochłonnej czynności kawałki czystego mięsa należy drobno zmielić w maszynce. Najlepiej jest czynność tę powtórzyć kilka razy. Po zmieleniu mięso należy podzielić na jednorazowe porcje i zamrozić. Do dziennej porcji mięsa, po jej rozmrożeniu, można co drugi dzień dodać jedną kroplę witaminy A lub A+D3 i po wymieszaniu w jednolitą konsystencję podawać rybom do spożycia. Ten rodzaj pokarmu stanowi podstawowe menu dyskowców, zarówno młodych jak i dorosłych.

[edytuj] Ciasto

Lane ciasto, wykonane na bazie żółtka jaja kurzego. Po ostygnięciu, można na nie wysypać niewielką ilość Vibowitu i wymieszać. Odpowiednią część wykonanego ciasta należy następnie posiekać drobno nożem, przepłukać na sitku i podać rybom. Ten rodzaj pokarmu można podawać dyskowcom co drugi dzień w niewielkiej ilości. Ciasto przykryte spodeczkiem by nie wysychało może być przechowywane w chłodziarce do 7 dni.

[edytuj] Liście sałaty, szpinaku i rdestnicy

Sparzone wrzącą wodą. Jest to uzupełniający pokarm roślinny, który umieszczony w wodzie chętnie spożywa wiele gatunków ryb. Czynią to także dyskowce. Charakterystyczna jest przy tym okoliczność, że najczęściej, przez kilka lub kilkanaście godzin, liść jest ignorowany przez ryby. Sałaty, która pojawia się wczesną wiosną jako produkt szklarniowy nie należy rybom podawać. Zawiera ona niekiedy składniki, które mogą szkodzić rybom.

[edytuj] Substancje balastowe

Przy żywieniu ryb hodowcy zwykle nie doceniają roli substancji balastowych. Jest to duży błąd, gdyż substancje te wywołują zjawisko poprawienia strawności białka, węglowodanów i tłuszczów w czasie procesu trawiennego u ryb. Zapobiegają one także powstawaniu zapalenia śluzówki przewodu pokarmowego. Stałe podawanie nadmiernie treściwych pokarmów bardzo często wywołuje u naszych podopiecznych zjawisko nieżytu przewodu pokarmowego. Do substancji balastowych zalicza się: chitynę, występującą u zwierząt wodnych stanowiących pokarm ryb np. rozwielitki i solowce oraz niestrawne części pokarmu roślinnego np. celuloza.

[edytuj] WNIOSKI

Po zapoznaniu się z przeglądem możliwych do stosowania pokarmów w diecie dyskowców, trzeba pamiętać, że nie ma pokarmów uniwersalnych. Przyswajalność różnych białek, węglowodanów i tłuszczów zawartych w pokarmach jest bardzo różna. Także okoliczność, że ryby chętnie zjadają dany pokarm wcale nie musi świadczyć o tym, że jest on dla nich odpowiedni. Najlepiej jest gdy ryby mają do dyspozycji urozmaicone i bogate w witaminy pokarmy. Dyskowce, jako ryby ciepłolubne, cechuje szybki metabolizm, a to prowadzi do zwiększonego zapotrzebowania na pokarm. Nie wolno jednak podawać rybom tyle pokarmu ile ona potrafi zjeść. Przejedzone ryby często otłuszczają się i giną. Stąd też nie należy się obawiać, że jeden raz w tygodniu ryby nie będą jadły. W środowisku naturalnym takie zjawisko jest powszechne. Oczywiście uwagi te dotyczą ryb dorosłych. Inaczej należy w tym przypadku traktować narybek, a jeszcze inaczej młode rosnące ryby.

Lecz o tym już w następnym numerze f&f.

autor: Andrzej Sieniawski
opublikowane za zgodą magazynu Fauna&flora



Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota