Świergotka czarnogłowa

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Świergotka czarnogłowa (Psephotus dissimilis) (Collett, 1898)

Gatunek niewielki, ale jakże efektowny. Szczególnie piękne ubarwienie samców robi duże wrażenie na obserwatorach. Niestety ptaki jeszcze dość rzadkie w hodowlach. Miejmy jednak nadzieję, że w niedalekiej przyszłości sytuacja ulegnie zmianie i papugi te będą łatwiej dostępne dla licznych hobbistów. Świergotki czarnogłowe traktowane są niekiedy jako podgatunek świergotek złotoskrzydłych Psephotus chrysopterygius i w niektórych publikacjach możemy się spotkać z ich podgatunkową nazwą Psephotus chrysopterygius dissimilis. Jednak w najnowszych opracowaniach coraz częściej uznaje się te ptaki za odrębny gatunek, a więc Psephotus dissimilis. Przyjmijmy zatem, że tak jest w istocie.

Spis treści

[edytuj] Charakterystyka i występowanie

Ojczyzną świergotek czarnogłowych są północno-wschodnie rejony Terytorium Północnego (część Związku Australijskiego o powierzchni 1347,5 tys. km2, ze stolicą Darwin). Obszary te leżą w strefie klimatów podrównikowych. Średnia temperatura lipca wynosi 25oC, stycznia 28oC. Roczna suma opadów 1 500 mm. Panują tu sawanny i widne lasy eukaliptusowe. Wzdłuż wybrzeża ciągnie się wąski pas bagnistych nizin gdzie występują namorzyny (mangrowe). Ptaki najchętniej przebywają na suchych terenach, porośniętych suchorostami, z licznymi budowlami termitów. Ponadto spotykane w rzadkich lasach eukaliptusowych bądź w eukaliptusowych zaroślach rosnących wzdłuż skalistych brzegów rzek i strumieni. Poza okresem lęgowym żyją w niewielkich stadkach i przemieszczają się po terenie w poszukiwaniu pokarmu. Przy podchodzeniu do wodopoju są niezwykle ostrożne. Siadają na szczycie drzewa, a następnie przeskakują na coraz to niższe gałęzie i bywa, że zanim dostaną się do wody upływa niemal godzina. Sezon lęgowy zaczyna się z reguły po obfitych opadach deszczu. Poszczególne pary odłączają się od stada i poszukują odpowiedniego miejsca na gniazdo. Może to być dziupla wydrążona w rozmiękczonym przez deszcz gnieździe termitów, ale także dziupla w pniu drzewa. W tym miejscu warto wspomnieć, że świergotki złotoskrzydłe żyjące w północno-wschodniej części Australii (południowa część półwyspu York), gniazdują wyłącznie w dziuplach wydrążonych w budowlach termitów i w przeciwieństwie do omawianego gatunku żyją w symbiozie z motylem Neossiosynoeca scatophaga. Gąsienice tego motyla żywią się odchodami młodych ptaków i utrzymują gniazdo w nienagannej czystości. Wróćmy jednak do świergotek czarnogłowych. Samice znoszą od 2 do 6 jaj, które wysiadują 19-20 dni. Młode ptaki opuszczają gniazdo około 32 dnia życia i przez kolejne kilkanaście dni dokarmiane są przez rodziców do chwili ich zupełnej samodzielności. Żywią się głównie nasionami traw, zielonymi częściami roślin, a także owadami.

[edytuj] Wygląd

Jak już wcześniej wspomniano ubarwienie samca jest bardzo efektowne. Wierzch i boki głowy, po dolną krawędź oczu, czarne. Tylna część ciała i skrzydła ciemnobrązowe. Szerokie krawędzie skrzydeł jaskrawo złotożółte. Szyja, pierś i brzuch intensywnie turkusowoniebieskie. Pióra podogonowe łososioworóżowe z delikatnymi białymi plamkami. Wierzch sterówek ciemnozielony, spód jasnoniebieski. Dziób szary, nogi szarobrązowe, tęczówki ciemnobrązowe. Czoło, ciemię i część twarzowa samicy szarozielone. Tylna część szyi, wierzch ciała i skrzydła, ciemno żółtawozielone. Pierś, brzuch i pióra nadogonowe jasnoniebieskie. Pióra podogonowe łososioworóżowe z białymi plamkami. Dziób szary, nogi szarobrązowe.

Osobniki młodociane przypominają ubarwieniem dorosłe samice lecz dzioby ich są żółte. Młode samce różnią się od młodych samic intensywniejszym zabarwieniem twarzy, piersi i brzucha. Dorastają do 280 mm długości.

autor: Andrzej Jarosz
opublikowane za zgodą magazynu Fauna&flora

[edytuj] Więcej informacji

[edytuj] Galeria

[edytuj] Ogłoszenia

[edytuj] Hodowle

[edytuj] Forum


[edytuj] Wpisz swoje uwagi do tego artykułu




Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota