Łabędź czarny - artykuł z magazynu "Fauna i flora"

From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal

Ten majestatyczny czarny z białymi lotkami ptak, przyciąga uwagę swą egzotyczną urodą. Przypuszczam, że każdy miłośnik blaszkodziobych marzył o posiadaniu tego gatunku. Niestety nie zawsze możemy zapewnić odpowiednie warunki. Podstawą dobrego samopoczucia łabędzi jest duży zbiornik wodny. Twierdzi się, że niezbędne minimum dla jednej pary, to 200m2 lustra wody. Znanych jest siedem gatunków tworzących rodzaj Cygnus. Myślę, że warto przy tej okazji scharakteryzować w największym skrócie tę grupę ptaków. Łabędzie należą do nadrodzaju Anserini - gęsi, jednak różnią się nieco od pozostałych przedstawicieli tego nadrodzaju charakterystycznymi cechami. Mają długie szyje, w locie zawsze wyciągnięte, skrzydła długie i szerokie, nogi krótkie, osadzone w tyle ciała, którymi sprawnie posługują się w wodzie. Na lądzie poruszają się ociężale i niezdarnie.

Latają wolno lecz bardzo wytrwale. Aby wznieść się w powietrze, te duże i ciężkie ptaki potrzebują pasa startowego, najczęściej na lustrze wody o długości 15-20 metrów. Podobnej przestrzeni potrzebują podczas lądowania.

Pożywienie ich składa się z roślin i drobnych zwierząt wodnych, głównie owadów i ich larw oraz skorupiaków. Wyszukują je na dnie akwenów, zanurzając głowę i szyję. Nurkować nie potrafią. Po bokach głowy od nasady dzioba do oka ciągnie się nieopierzony pas, najczęściej klinowatego kształtu zwany kantarem. Ubarwienie samców i samic identyczne. Tworzą trwałe pary. Okazałe gniazda budują wśród szuwarów na jeziorach lub wielkich stawach, za wyjątkiem łabędzi czarnych. Jaja wysiadują wyłącznie samice, a samce pilnie strzegą swego rozległego rewiru lęgowego. Pisklętami opiekują się z wielką troskliwością.

Zamieszkują Europę, Amerykę Północną, Południową i Australię. Poza południowo-amerykańskim łabędziem czarnoszyim (Cygnus melanocoryphus) i australijskim łabędziem czarnym (Cygnus atratus) pozostałe gatunki są biało opierzone.

Pewien kłopot sprawia systematykom biała z czarnymi końcami skrzydeł, południowo amerykańska koskoroba (Coscoroba coscoroba). Gatunek ten sylwetką przypomina łabędzia, jednak całą głowę ma porośniętą piórami (bez nagiego kontaru), a typowo - kaczy dziób przystosowany jest do pobierania pokarmu w podobny sposób jak to czynią kaczki, to znaczy cedzą wodę charakterystycznie mlaskając. Uważano, że koskoroba jest bliską krewniaczką drzewic (Dendrocygna) jednak ostatnio coraz częściej nazywa się ją łabędziem.

Wróćmy do naszego czarnego bohatera niniejszego artykułu. Ojczyzną tego gatunku jest Australia i Tasmania. Skutecznie wprowadzony do Nowej Zelandii, gdzie dobrze się zaaklimatyzował. Występuje na wolno płynących rzekach, jeziorach i mokradłach w głębi lądu, ale także na morskim wybrzeżu i słonych lagunach, preferuje jednak wody słodkie.

Przeważającą ilość pokarmu zdobywa w wodzie, zanurzając swoją długą szyję, penetruje dno. Tak jak inne gatunki łabędzi, żywi się roślinami i drobnymi organizmami zwierzęcymi. Nie ma ustalonego terminu lęgowego, a do rozrodu przystępuje mniej więcej dwa miesiące po okresie deszczowym. Często wyprowadza potomstwo z dwóch lęgów w ciągu roku. Rozród poprzedzony jest efektywnymi zalotami obojga partnerów. Gotowa do lęgów para, buduje z trzciny duże gniazdo, najczęściej w szuwarach z dala od brzegu, niekiedy w pobliżu niewielkiej wysepki. Wnętrze gniazda wyścielone jest puchem. Samica znosi 5-6 szarozielonych jajek, które wysiadują na zmianę oba ptaki, co wyróżnia je spośród innych gatunków łabędzi. Po 34-37 dniach wysiadywania klują się pisklęta porośnięte szarym puchem....

autor: Andrzej Jarosz
opublikowane za zgodą magazynu Fauna&flora, całość artykułu w numerze 04/2005

[edytuj] Przeczytaj też




Ogłoszenia

sprzedam psa
sprzedam kota